The use of VR technology in occupational health and safety: an innovative approach within the scope of furniture design

Öz

One of the practical courses offered in interior design education is the furniture course. The aim of this course is to enable students to establish a direct relationship with design, material knowledge, production techniques, and workshop operations. However, high-risk machines such as band saws and circular saws used in these processes pose serious hazards in terms of occupational health and safety. The aim of this study is to examine the use of virtual reality (VR) technology in the teaching process of high-risk furniture materials used in the furniture course within interior design education in the context of occupational health, safety, and ergonomics. The study was conducted using a mixed-methods approach, combining qualitative and quantitative methods. Quantitative data were collected to determine students' technology literacy levels, while qualitative data were obtained through interviews with students and academics. In addition, visuals reflecting students' predictions regarding VR-supported machine use were produced. The findings show that VR technology provides a safe learning environment, increases risk awareness, and supports learning motivation. Consequently, it was concluded that VR-supported applications are an important tool that strengthens occupational health and safety education in furniture courses.

Anahtar Kelimeler

• Interior design education
• Furniture design course
• Virtual reality (VR)

İş sağlığı ve güvenliğinde VR teknolojisinin kullanımı: mobilya dersi kapsamında yenilikçi bir yaklaşım

Öz

İçmimarlık eğitiminde verilen uygulamalı derslerden biri de mobilya dersidir. Bu dersin amacı; öğrencilerin tasarım, malzeme bilgisi, üretim teknikleri ve atölyenin çalışma işleyişleriyle birebir ilişki kurmasını sağlamaktadır. Ancak bu süreçlerde kullanılan şerit testere ve daire testere gibi yüksek riskli makineler, iş sağlığı ve güvenliği açısından ciddi tehlikeler barındırmaktadır. Bu çalışmanın amacı, içmimarlık eğitiminde bulunan mobilya dersi kapsamında kullanılan riskli mobilya malzemelerini işleme makinelerinin öğretim sürecinde sanal gerçeklik (VR) teknolojisinin iş sağlığı, güvenliği ve ergonomi bağlamında kullanımını incelemektir. Çalışmada karma araştırma yöntemlerinden nitel ve nicel yöntemlerin bir arada kullanıldığı iç içe desen yöntemi kullanılarak yürütülmüştür. Nicel veriler, öğrencilerin teknoloji okuryazarlık düzeylerini belirlemek amacıyla toplanmış; nitel veriler ise öğrenciler ve akademisyenlerle yapılan görüşmeler yoluyla elde edilmiştir. Ayrıca öğrencilerin VR destekli makine kullanımına yönelik öngörülerini yansıtan görseller üretilmiştir. Elde edilen bulgular; VR teknolojisinin güvenli öğrenme ortamı sağladığını, risk farkındalığını artırdığını ve öğrenme motivasyonunu desteklediğini göstermektedir. Sonuç olarak VR destekli uygulamaların mobilya derslerinde iş sağlığı ve güvenliği eğitimini güçlendiren önemli bir araç olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• İçmimarlık eğitimi
• Mobilya dersi
• Sanal Gerçeklik

Kaynakça

1. Aksoy, E., ve Keskin, H., (2019), Mobilya endüstrisinde iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili risk değerlendirmesi: Begonya mobilya imalat işletmesi örneği, Mobilya ve Ahşap Malzeme Araştırmaları Dergisi, 2(1), 46–60. https://doi.org/10.33725/mamad.516103
2. Asharose, S. I., and Sasi, P. K., (2015), Awareness workshop as an effective tool and approach for education in disaster risk reduction: a case study from tamil nadu india, Sustainability, 7(7), 8965-8984. https://www.mdpi.com/2071-1050/7/7/8965 Baudrillard, J. (2011). Simülakrlar ve simülasyon (6. Baskı). (Çev. Oğuz Adanır). Ankara: Doğu Batı Yayınları. https://acikders.ankara.edu.tr/pluginfile.php/178906/mod_resource /content/0/Simulakrlar_ve_Simulasyon_-Jean_Baudrill.pdf
3. Burke, M. J., Salvador, R. O., Smith-Crowe, K., Chan-Serafin, S., Smith, A. and Sonesh, S., (2011), The dread factor: how hazards and safety training influence learning and performance, Journal of Applied Psychology, 96(1), 46–70. https://doi.org/10.1037/a0021838
4. Cooper, M. D. (2000). Towards a model of safety culture, Safety Science (36), 111-136, https://doi.org/10.1016/S0925-7535(00)00035-7 Çavuş, Ö. H., ve Keskin, R., (2020), İş sağlığı ve güvenliği eğitimlerinin sağlık sektöründe güvenlik kültürü üzerindeki etkilerinin analizi, Manisa Celal Bayar Üniversitesi İ.İ.B.F. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 27(3), 627-644. https://doi.org/10.18657/yonveek.592878
5. Çimen, A., Çimen, S., (2020), İş sağlığı ve iş güvenliğinin önemi: bayburt örneklemi, Sürdürülebilir Mühendislik Uygulamaları ve Teknolojik Gelişmeler Dergisi, 3(2), 81-85. https://izlik.org/JA64GK92HB
6. Creswell, J. W., (2014), Research design: qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (4. Baskı). Thousand Oaks, CA: Sage.
7. Creswell, J. W., and Plano Clark, V. L., (2011), Designing and conducting mixed methods research. Thousand Oaks, CA: Sage.
8. Dönmez, S. C. ve Erkılıç, H., (2019), 360 derece sanal gerçeklik uygulamalarını sinema kuramı üzerinden okumak mümkün mü?, Mersin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü e-dergi, 2(1), 40-56, https://izlik.org/JA98FN66HK

9. Engür, M. O., ve Chaush-Ogly, K., (2019), Türkiye iş sağlığı ve güvenliği mevzuatında ergonominin yeri üzerine bir çalışma, Ergonomi 2(2), 69-77. https://doi.org/10.33439/ergonomi.480559
10. Eyüpoğlu, H. ve Faiz Büyükçam, S., (2022), Lisans ve lisansüstü derslerle Türkiye’de güncel iç mimarlık eğitimi, Yakın Mimarlık Dergisi, 6(2), 277-291. https://doi.org/10.32955/neujna202262561
11. Fraenkel, J. R., Wallen, N. E., & Hyun, H. H., (2011), How to design and evaluate research in education (8th ed.), McGraw-Hill.
12. İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu, (2012), Kanun Numarası: 6331, Kabul Tarihi: 20 Haziran 2012. Resmî Gazete (Sayı: 28339)
13. Kalaycı, R., and Eşgi, N., (2024), Development of the 21st century technology literacy skills scale, validity and reliability study, European Journal of Education Studies, 11(5), 175–195. http://dx.doi.org/10.46827/ejes.v11i5.5293
14. Kayapa, N. ve Tong, T., (2011)., Sanal gerçeklik ortamında algı, Sigma Mühendislik ve Fen Bilimleri Dergisi, 3, 348-354.
15. Kuruüzümcü, R. (2007), Bir dijital ortam ve sanat formu olarak sanal gerçeklik, Sanat Dergisi, 12, 93-96. https://izlik.org/JA39XT95RR
16. Melikoğlu Eke, A. S. (2020), The Plurality Caused by Formal and Informal Education in The Field of Interior Architecture: An Evaluation on Furniture Design, International Journal of Education in Architecture and Design, 1(1), 16-31. https://izlik.org/JA34JF32CR
17. Mızrak, K.C., ve Tolon, M., (2017), Türkiye’de inşaat sektöründe iş sağlığı ve güvenliği ile sürdürülebilir kalkınma, Nişantaşı Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 5(2), 14-28. https://izlik.org/JA77PN73BJ
18. Slater, M., (1999), Measuring presence: a response to the witmer and singer presence questionnaire, Presence: Teleoperators and Virtual Environments, 8 (5), 560-565. https://doi.org/10.1162/105474699566477
19. URL 1 (2026) Ders bilgileri, https://akts.eskisehir.edu.tr/tr/ders/tanitim/173510/47/2 (Erişim Tarihi: 03.03.2026)
20. URL 2 (2026) Ders bilgileri, https://akts.eskisehir.edu.tr/tr/ders/tanitim/164532/47 (Erişim Tarihi: 03.03.2026)
21. Ünalan, D., Şeşen, E., ve Doğan, Ş., (2023), Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi iletişim fakültesi öğrencilerinin sanal gerçeklik deneyimlerinin belirlenmesi, NOHU İFAD, 2(2), 107-115. https://izlik.org/JA59BT25UF
22. Vargün, Ö. (2024), Sanal Gerçeklikte Tasarım Deneyimine İlişkin Öğrenci Görüşleri, Yedi, Sanatta Dijitalizm Özel Sayısı, 1-16. https://doi.org/10.17484/yedi.1274368
23. Yeow, P. and Sen, R., (2002), The promoters of ergonomics in ındustrially developing countries, their work and challenges. In proceedings of the 3rd ınternational cyberspace conference on ergonomics. The CybErg 2002, 15 September – 15 October, Johannesburg.
24. Zheng, J.M., Chan, K.W. and Gibson, I., (1998), Virtual reality, IEEE Potentials: The Magazine For Engineering Students, 17(2), 20-23. https://doi.org/10.1109/45.666641