Digital Democracy in Shaping Local Policies: Antalya Muratpaşa Municipality Neighboring Assembly

Öz

Human history is witnessing a period of great change and transformation. The change created by digital technologies, artificial intelligence and software language is felt in every area of life. Especially the institutions representing democratic management understanding and producing services for society cannot be excluded from this change. Local governments, which are the closest service to citizens and are an integral part of democracies, consider this change as an opportunity for a stronger, more participatory, democratic life that enhances our sense of emotion and facilitates common life. The Neighbor Assembly” which is touted by Antalya Muratpaşa Municipality as the Turkey's first digital democracy platform, founded as a platform that aiming to create a public space where the citizens feel themselves highly belonged and to provide an atmosphere of trust where they can solve the problems eachother. Firstly, the concept of local government was discussed in the study, then the local democracy which is one of the implementation field of local policies and local democracy in Turkey issues were examined. Finally, in the light of the received data from Muratpaşa Municipality, the implementation of “The Neighbor Assembly” which is touted as Turkey’s first digital democracy platform was evaluated in details.

Anahtar Kelimeler

• Local Governments,Local Politics,Local Democracy,Participation

Yerel Politikaların Şekillenmesinde Dijital Demokrasi Uygulaması Olarak Antalya Muratpaşa Belediyesi Komşu Meclisi

Öz

İnsanlık tarihi büyük bir değişim ve dönüşüm dönemine tanıklık etmektedir. Yaşamın her alanında dijital teknolojilerin, yapay zekânın, yazılım dilinin yarattığı değişim hissedilmektedir. Özellikle demokratik yönetim anlayışını temsil eden ve toplum için hizmet üreten kurumların bu değişimin dışında kalması düşünülemez. Vatandaşa en yakın hizmet veren kuruluş olan ve demokrasilerin ayrılmaz bir parçası konumundaki yerel yönetimler de yaşanan bu değişimi daha güçlü, daha katılımcı, biz duygusunu geliştiren, ortak yaşamı kolaylaştıran demokratik bir yaşam için fırsat olarak değerlendirmektedir. Antalya Muratpaşa Belediyesi tarafından Türkiye’nin ilk dijital demokrasi platformu olarak lanse edilen “Komşu Meclisi” uygulaması da mümkün olan en yüksek teknolojiyi kullanarak, daha katılımcı bir kent yönetimini, vatandaşların en üst düzeyde kendini ait hissedebileceği bir kamusal alan ve kamusal birlikteliği ve yerel yönetimlere güveni amaç edinen bir platform olarak kurgulanmıştır. Çalışmada ilk olarak yerel yönetimler kavramı ele alınmış, daha sonra yerel yönetimlerin aldığı kararlar bütünü olarak da tanımlanan yerel politika kavramına değinilmiş, yerel politikanın uygulama alanlarından biri olan yerel demokrasi ve Türkiye’de yerel demokrasi konuları irdelenmiştir. Son olarak da Antalya Muratpaşa Belediyesinden alınan veriler ve bilgiler ışığında Türkiye’nin ilk dijital demokrasi platformu olarak tanıtılan “Komşu Meclisi” uygulaması tüm hatlarıyla incelenerek, değerlendirilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Yerel Yönetimler,Yerel Politika,Yerel Demokrasi,Katılım

Kaynakça

1. AKBULUT, Mahmut Umut Ferman ve GÖKÜŞ, Mehmet (2017), “Küreselleşme ve Yerelleşme Sürecinde Bölgesel Kalkınma Ajansları”, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, S.20(1), ss.79-88.
2. AKDOĞAN, Yalçın (2009), “Yerel Siyaset”, TASAM Siyasal İletişim Enstitüsü, http://www.siyasaliletisim.org/index.php/ariv/makale/342-yerel-siyaset.html, (Erişim Tarihi: 05.01.2020).
3. AKMAN, Elvettin (2019), Kamu Politikaları, Nobel Yayınları, Ankara.
4. AKMAN, Kaan (2017), “Türkiye’de Yerel Yönetimlerin Yerel Demokrasi Bağlamında İrdelenmesi”, Süleyman Demirel Üniversitesi 1. Uluslararası, 6. Ulusal Yerel Yönetimler Öğrenci Kongresi, 18-20 Ekim 2017, Isparta.
5. ALKAN, Ayten (2000), Yerel Politika ve Kadın, Ankara Üniversitesi Kadın Sorunları Araştırma ve Uygulama Merkezi Yayını, Ankara.
6. ARSLAN, Onur Kahan (2016), Üniter, Federal ve Bölgesel Devletlerde Yerel Yönetim Esasları, Adalet Yayınları, Ankara.
7. AYKAÇ, Burhan (1999), “Türkiye’de Kamu Yönetiminin Küçültülmesi, Yerel Yönetimler ve Yerel Demokrasinin Amaçları”, Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, S.1, ss.1-12.
8. BARDHAN, Pranab ve MOOKHERJEE, Philip (2006), “The Rise of Local Governments: An Overview”, Decantralization and Local Governance in Developing Countries (Ed. Pranab Bardhan ve Philip MookherjeE), MİT Pres.

9. BELLİ, Aziz (2015), “Yerel Yönetimlerde Kadın Temsili ve Yerel Demokrasi”, Yasama Dergisi, S.31, ss.65-88.
10. BULUT, Yakup ve YILMAZ, Vedat (2019), “Türkiye’de 6360 Sayılı Yasa Sonrası İl Özel İdarelerinin Geleceği”, Türkiye Vizyonu Multidisipliner Çalışmalar (Ed. Bülent Kırmızı, Bahar İşigüzel), Ekin Yayınevi, Bursa, ss.731-746.
11. CHOİ, Jin-Wook, CHOE, Chang Soo ve KİM, Jaehoon (2013), Local Government and Public Administration in Korea, Local Government Officials Development Institute (LOGODI), Korea.
12. COŞKUN, Atilla (2016), Özerk Yerel Yönetim ve Katılımcı Demokrasi Yaklaşımıyla, Türkiye İçin Yeni Bir Anayasa Modeli, Legal Yayıncılık, İstanbul.
13. CRABTREE, John (2014), “Finding Local Government: Uses of Peru’s CANON System”, Bulletin of Latin American Research, S.33(4), ss.452-467.
14. ÇELİK, Vasfiye, ÇELİK, Fikret ve USTA, Sefa (2008), “Yerel Demokrasi ve Yerel Özerklik İlişkisi”, Niğde Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, S.1(2), ss.87-104.
15. ÇETIN, Sunay (2010), “Kamusal Karar Alma Sürecinde E-Demokrasi Uygulamaları ve Türkiye”, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
16. ÇETİNKAYA, Özhan ve KORLU, Kutlu Rükan (2012), “Yerel Demokrasinin Sağlanmasında Katılımcılık Süreci ve Kent Konseylerinin Rolü”, Maliye Dergisi, S.163, ss.95-117.
17. ÇİÇEK, Yeter (2014), “Geçmişten Günümüze Türkiye’de Yerel Yönetimler”, KSÜ Sosyal Bilimler Dergisi, S.11(1), ss.53-64.
18. DEMİR, Hakan ve KARAKÜTÜK, Mehmet (2003), “Yerel Yönetimler ve Hizmette Yerellik: Subsidiarite İlkesi”, Bilgi Dergisi, S.7(2), ss.65-77.
19. DYE, R. Thomas (1987), Understanding Public Policy, Englewood Cliffs N.J. Prentice-Hall, New Jersey, SixthEdition.
20. ERDOĞAN, Oğuzhan (2019a). Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminde Yerel Yönetimler, Sage Yayınları, Ankara.
21. ERDOĞAN, Oğuzhan (2019b), “Yerel Yönetimlerde Katılımcı Mekanizmalar ve Trabzon Büyükşehir Belediyesi Örneği”, Bitlis Eren Üniversitesi İİBF Akademik İzdüşüm Dergisi, S.4(2), ss.295-310.
22. ERYILMAZ, Bilal (2013), Kamu Yönetimi, Umuttepe Yayınları, Kocaeli, 6. Baskı.
23. FALAY, Nihat, KESİK, Ahmet, ÇAK, Murat ve KARAKAŞ, Mehmet (2009), Türkiye’de Yerel Yönetimler, Seçkin Yayınları, Ankara.
24. GÖÇOĞLU, Volkan (2014), “Kamu Politikası ve Sosyal Medya İlişkisi”, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
25. GÜLER, Birgül Ayman (2009), Türkiye’nin Yönetimi-Yapısı, İmge Kitapevi, Ankara.
26. GÜLER, Tahsin ve ŞAHNAGİL, Sinem (2017),“Dijital Demokrasi ve Yönetişim İlişkisi Çerçevesinde E-Demokrasi/E-Devlet Uygulamalari”, Journal of Emerging Economies and Policy, S.(2(2), ss.16-29.
27. HİLL, M. Dilys (1974), Democratic Theory and Local Government, Routledge Ltd., London and New York.
28. HORDİJK, Michaela (2009), “Peru’s Participatory Budgeting: Configurations of Power, Opportunities for Change”, The Open Urban Studies Journal, S.2, ss.43-55.
29. İPEK, Selçuk (2016), Türkiye’de Yerel Yönetimlerin Mali Yapısı, Ekin Yayınları, Bursa.
30. KABOĞLU, İbrahim (2000), Anayasa ve Toplum, İmge Yayınları, Ankara.
31. KARAARSLAN, Mehmet (2007), “Türkiye’de Yerel Yönetimler Reformu Bağlamında Yerel Yönetimlerin Özerkliği ve Denetim”, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
32. KALABALIK, Halil (2005), Avrupa Birliği Ülkeleriyle Karşılaştırmalı Yerel Yönetimler Hukuku, Seçkin Yayıncılık, ANKARA.
33. KARAKILÇIK, Yusuf (2016), Yerel Yönetimler, Seçkin Yayıncılık, Ankara.
34. KAYPAK, Şafak, YILMAZ, Vedat ve BIMAY, Muzaffer (2017), “Dijital Çağda Yerel Yönetimler”, Süleyman Demirel Üniversitesi İİBF Dergisi, S.22(Kayfor'15 Özel Sayısı), ss.1798-1813.
35. KELEŞ, Ruşen (2012), Yerinden Yönetim ve Siyaset, Cem Yayınevi, İstanbul, Genişletilmiş 8. Basım.
36. KOÇ, Firdevs (2015), “Türkiye’de Yerel Yönetimlerde Yerel Özerklik ve İdari Vesayet”, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İnönü Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Malatya.
37. KUŞCU, Batuhan (2018), “Yerel Yönetimler ve Gençlik Politikaları Bağlamında Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Örneği”, Yayınlanmamış Yüksek Lisan Tezi, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
38. MECEK, Mehmet (2018), "Türkiye'de İlçe Kent Konseylerinin Belediye Web Sayfaları Üzerindeki Görünülürlüğü ve Etkinliği", Kent Yönetiminde Yeni Yaklaşımlar ve Etkin Belediyecilik Uygulamaları (Ed. Mehmet MECEK, Bekir Parlak, Emin Atasoy), Nobel Akademik Yayınları, Ankara, ss.1547-1556.
39. MUNICIPAL RESEARCH & SERVICES CENTER OF WASHINGTON (1999), Local Government Policy-Making Process, http://mrsc.org/getmedia/e46223b6-f3ac-4afb-b7d9-b2362edf6890/Local-Government-Policy-Making-Process.pdf.aspx?ext=.pdf (Erişim Tarihi: 14.02.2020).
40. MUTLU, Fahri (2015), “Yerel Yönetimlerde Katılımcı Demokrasi Anlayışı: Kâğıthane (İstanbul) İlçesi Örneği”, Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, S.3(10), ss.473-486.
41. ÖKMEN, Mustafa ve PARLAK, Bekir (2010), Kuramdan Uygulamaya Yerel Yönetimler: İlkeler, Yaklaşımlar ve Mevzuat, Alfa Aktüel Yayınları, Bursa, 2. Baskı.
42. ÖZDEN, Kemal (2014), “Yerel Yönetimler ve Demokrasi”, Yerel Yönetimlerde Güncel Sorunlar ve Tartışmalar (Ed. Kemal Özden), Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2. Baskı, ss.9-40.
43. ÖZEL, Mehmet (2013), “Özerk Yerel Yönetimlerin Oluşumunda Kentlerin Tarihsel İşlevi”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, S.18(2), ss.47-64.
44. ÖZTÜRK, Azim (1994), “Türkiye’de Halkın Yönelime Katılması”, Türk İdare Dergisi, S.66(405), ss.45-56.
45. PARLAK, Bekir (2006), “Avrupa Birliği Perspektifinden Merkezi Yönetim - Yerel Yönetim İlişkileri”, Avrupa Perspektifinde Yerel Yönetimler (Ed. Hüseyin Özgür, Bekir Parlak), Alfa-Aktüel Yayınları, İstanbul.
46. PIRENNE, Henri (2003), Ortaçağ Kentleri (Çev. Şadan Karadeniz), İletişim Yayınları, İstanbul.
47. PUSTU, Yusuf (2005), “Yerel Yönetimler ve Demokrasi”, Sayıştay Dergisi, S.57, ss.121-134.
48. SANAY, Fatih (2019), “Yerel yönetimlerde Katılım Mekanizmaları ve Alanya Yabancılar Meclisi Örneği”, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya.
49. SOBACI, Mehmet Zahid ve KÖSEOĞLU, Özer (2016), Başkanlık Sistemlerinde Yerel Yönetimler, Seta Yayınları, İstanbul.
50. ULUSOY, Ahmet ve AKDEMİR, Tekin (2010), Mahalli İdareler, Seçkin Yayınevi, Ankara, 6. Baskı.
51. YALÇINDAĞ, Selçuk (1996), Belediyelerimiz ve Halkla İlişkiler, TODAİE Yayınları, Ankara.
52. YILMAZ, Hakan, EMIL, M. Ferhat ve KERİMOĞLU, Baki (2012), Yerel Yönetimler Maliyesi, Mali Hizmetler Derneği Yayınları, Ankara.
53. 5393 sayılı Belediye Kanunu (13.07.2005 tarih ve 25874 sayılı Resmi Gazete).
54. https://muratpasa-bld.gov.tr/ (Erişim Tarihi: 05.03.2020).
55. www.komsumeclisi.com (Erişim Tarihi: 05.03.2020).