Online Education Evaluation Scale Development Study

Öz

The aim of this study is to develop a scale for the evaluation of online education processes of primary and secondary school students. . The study group of the research participated voluntarily after obtaining written permission from the parents of 720 primary and secondary school students who attended the classes with online education during the 2020-2021 education period. A rotated principal component analysis was carried out in order to examine the construct validity of the scale, whose content validity was provided by expert opinions. In the literature, online education, technology-supported education, distance education models and studies on the basic components of these models have been examined. The sub-dimensions of the measurement tool developed by evaluating the educational understandings and sub-dimensions in the studies examined; influence on lessons, willingness, responsibility for learning, auxiliary resources, family influence and individual responsibilities. According to the examination to determine the reliability of the measurements, the internal consistency coefficient of the scale α= .761 was calculated as. It has been determined that the measurement tool developed in order to evaluate the online education of the students with different dimensions, provides valid and reliable measurements suitable for its purpose.

Anahtar Kelimeler

• Online education
• student
• responsibility to learn
• assistive resource
• technology.

Çevrimiçi Eğitim Değerlendirme Ölçeği (ÇEDÖ) Geliştirme Çalışması

Öz

Bu çalışmanın amacı ilkokul ve ortaokul öğrencilerinin çevrimiçi eğitim süreçlerinin değerlendirilmesi amacıyla ölçek geliştirmektir. Araştırmada 2020- 2021 eğitim öğretim sürecinde çevrimiçi eğitim ile derslere devam eden 720 ilkokul ve ortaokul düzeyindeki öğrenciler ile çalışılmıştır. Kapsam geçerliği uzman görüşleri ile sağlanmış olan ölçeğin yapı geçerliğine yönelik inceleme yapmak amacıyla döndürülmüş temel bileşenler analizi gerçekleştirilmiştir. Alan yazında çevrimiçi eğitim, teknoloji destekli eğitim, uzaktan eğitim modelleri ve bu modellerin temel bileşenlerine yönelik çalışmalar incelenmiştir. İncelenen çalışmalarda yer alan eğitim anlayışları ve alt boyutları değerlendirilerek geliştirilen ölçme aracının alt boyutları; derslere etki, istekli olmak, öğrenme sorumluluğu, yardımcı kaynaklar, aile etkisi ve bireysel sorumluluklar olarak isimlendirilmiştir. Yapılan ölçümlerin güvenirliğini belirlemeye yönelik incelemeye göre ölçeğin iç tutarlık katsayısı α= .761 olarak hesaplanmıştır. Öğrencilerin aldıkları çevrimiçi eğitimi farklı boyutlarıyla değerlendirebilmek için geliştirilen ölçme aracının, amacına uygun, geçerli ve güvenilir ölçümler ortaya koyduğu belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Çevrimiçi eğitim
• öğrenci
• öğrenme sorumluluğu
• yardımcı kaynak
• teknoloji.

Kaynakça

1. Adams, D., Sumintono, B., Mohamed, A., & Noor, N. S. M. (2018). E-learning readiness among students of diverse backgrounds in a leading Malaysian Higher Education Institution. Malaysian Journal of Learning and Instruction, 15 (2), 227-256.
2. Agormedah, E. K., Henaku, E. A., Ayite, D. M. K., & Ansah, E. A. (2020). Online learning in higher education during COVID-19 pandemic: A case of ghana. Journal of Educational Technology and Online Learning, 3 (3), 183-210.
3. Akgül, G. (2021). Sosyal bilgiler öğretmenlerinin, ortaokul öğrencilerinin ve öğrenci velilerinin pandemi sürecindeki uzaktan eğitime ilişkin görüşleri. [Yayınlanmamış Yüksek lisans tezi], Uşak Üniversitesi, Uşak.
4. Aktaş, M. (2013). Fen ve teknoloji dersinde web tabanlı uzaktan eğitimin öğrencilerin akademik başarı ve tutumları üzerindeki etkisi. [Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi], Bülent Ecevit Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
5. Akyürek, R. (2020). The views of lecturers about distance music education process in the pandemic period. International Journal of Education Technology and Scientific Researches, 5 (13), 1790-1833.
6. Bakırcı, H, Kılıç, K. (2021). Eğitim Bilişim Ağı Video Modüllerinin Fen Bilimleri Dersinde Kullanımına İlişkin Sekizinci Sınıf Öğrenci Görüşlerinin İncelenmesi. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18 (1), 685-705. DOI: 10.33711/yyuefd.919600
7. Balaman, F. ve Hanbay Tiryaki, S. (2021). Coronavirüs (Covid-19) nedeniyle mecburi yürütülen uzaktan eğitim hakkında öğretmen görüşleri. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 10 (1), 52-84.
8. Barton, D. C. (2020). Impacts of the COVID‐19 pandemic on field instruction and remote teaching alternatives: Results from a survey of instructors. Ecology and Evolution, 10 (22), 12499-12507.

9. Basilaia, G., & Kvavadze, D. (2020). Transition to online education in schools during a SARS-CoV-2 coronavirus (COVID-19) pandemic in Georgia. Pedagogical Research, 5 (4), 1-9.
10. Bayındır, N. (2021). Online Eğitimde Öğretimin Niteliğinin Arttırılmasına İlişkin Öğretmen Değerlendirmeleri. Bilge Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5 (1) , 14-20 . DOI: 10.47257/busad.867979
11. Bayram, N. (2010). Yapısal Eşitlik Modellemesine Giriş AMOS Uygulamaları. İstanbul: Ezgi Kitabevi.
12. Bernard, R.M., Brauer, A., Abrami, P.C., & Surkes, M. (2004): The Development of a Questionnaire for Predicting Online Learning Achievement, Distance Education, 25 (1), 31-47.
13. Bircan, H., Eleroğlu, H., Arslan R. ve Ersoy, M. (2018). Cumhuriyet Üniversitesi öğrencilerinin uzaktan eğitimde sunulan derslere yönelik bakış açısı. Avrasya Sosyal ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi, 5 (12), 91-100.
14. Birişçi, S. (2013). Çevrimiçi ve sınıf ortamlarında grup çalışmasına dayalı problem çözme süreçlerinin incelenmesi. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Karadeniz Teknik Üniversitesi, Trabzon.
15. Bozkurt, A. (2020). Koronavirüs (Covid-19) pandemi süreci ve pandemi sonrası dünyada eğitime yönelik değerlendirmeler: Yeni normal ve yeni eğitim paradigması. Açık Öğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi (AUAd), 6 (3), 112-142.
16. Burns, T. and F. Gottschalk (eds.) (2020), Education in the digital age: Healthy and happy children, Educational Research and Innovation, OECD Publishing, Paris, https://doi.org/10.1787/1209166a-en.
17. Büyüköztürk, Y. (2002). Faktör Analizi: Temel Kavramlar ve Ölçek Geliştirmede Kullanımı . Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi , 32 (32) , 470-483 .
18. Cabı, E. (2018). Uzaktan eğitim ile bilgisayar okuryazarlığı öğretimi: Eğitmen deneyimleri. Başkent Unıversıty Journal of Educatıon, 5 (1), 61-68.
19. Creswell, J. W. (2014). Nitel, nicel ve karma yöntem yaklasımları arastırma deseni S. B. Demir (Çev., Ed.). Ankara: Eğiten Kitap.
20. Creswell, J.W. (2017). Temel ve Geliştirilmiş Karma Yöntem Desenleri. M. Demir (Çev. Ed.). Karma Yöntem Araştırmalarına Giriş. Ankara: Pegem Akademi
21. Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G. ve Büyüköztürk, Ş. (2010). Sosyal bilimler için çok değişkenli istatistik. Ankara: Pegem.
22. Daniel, S. J. (2020). Education and the COVID-19 pandemic. Prospects, 49, 91-96.
23. Demir Öztürk, S. ve Eren, E. (2021). Üniversite öğrencilerinin çevrimiçi öğrenmeye hazırbulunuşluk düzeylerinin incelenmesi. Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi (AUJEF), 5 (2), 144-163.
24. Demirel M. ve Coskun Y. D.(2010). A study on The Assesment Of Undergraduate Students Learning Preference, Procedia Social and Behavioral Sciences (2) 4429–4435.
25. Erdoğan, Y., Bayram, S., ve Deniz, L. (2007). Web tabanlı öğretim tutum ölçeği: açıklayıcı ve doğrulayıcı faktör analizi çalışması. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi 4 (2), 1‐14.
26. Eygü, H , Karaman, S . (2015). Uzaktan Eğitim Öğrencilerinin Memnuniyet Algıları Üzerine Bir Araştırma. Kırıkkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3 (1), 36-59.
27. Gilster, P. (1997). Digital literacy. New York: Wiley
28. He, Y. (2014). Universal Design for Learning in an Online Teacher Education Course: Enhancing Learners’ Confidence to Teach Online. MERLOT Journal of Online Learning and Teaching, 10 (2): 283–297.
29. Hergüner, G., Son, S. B., Hergüner-Son, S., & Dönmez, A. (2020). The effect of online learning attitudes of university students on their online learning readiness. The Turkish Online Journal of Educational Technology (TOJET), 19 (4), 102-110.
30. Horzum, M., Albayrak, E. ve Ayvaz, A . (2012). Sınıf Öğretmenlerinin Hizmet İçi Eğitimde Uzaktan Eğitime Yönelik İnançları. Ege Eğitim Dergisi, 13 (1) , 55-72 .
31. Huang, Y., Backman, S. J., ve Backman, K. F. (2010). Student attitude toward virtual learning in second life: A flow theory approach. Journal of Teaching in Travel ve Tourism, 10, (4), 312-334.
32. Hung, M.L., Chou, C., Chen, C.H., & Own, Z.Y. (2010). Learner Readiness for Online Learning: Scale Development and Student Perceptions. Computers & Education, 55, 10801090.
33. Joosten, T., & Cusatis, R. (2020) Online learning readiness. American Journal of Distance Education, 34(3), 180- 193. DOI: 10.1080/08923647.2020.1726167.
34. Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. New York: Association Press.
35. Kurnaz, E. ve Serçemeli, M. (2020). Covid-19 pandemi döneminde akademisyenlerin uzaktan eğitim ve muhasebe eğitimine yönelik bakış açıları üzerine bir araştırma. USBAD Uluslararası Sosyal Bilimler Akademi Dergisi, 2 (3): 262-288.
36. Liaw, S. S., Huang, H. M., ve Chen, G. D. (2007). Surveying instructor and learner attitudes toward e-learning. Computers ve Education, (49), 1066–1080.
37. Metin, A. , Karaman, A. ve Şaştım, Y. (2017). Öğrencilerin Uzaktan Eğitim Sistemine Bakış Açısı ve Uzaktan Eğitim İngilizce Dersinin Verimliliğinin Değerlendirilmesi: Banaz Meslek Yüksekokulu . Karabük Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 7 (2), 640-652.
38. Meydan C. H. ve Şeşen H. (2011). Yapısal Eşitlik Modellemesi Amos Uygulamaları. Ankara: Detay Yayıncılık.
39. Moore, M., and Kearsley, G. (2012). Distance education: a system view of online learning. Canada: Wadsworth
40. Naylor, D., ve Nyanjom, J. (2020). Educators’ emotions involved in the transition to online teaching in higher education. Higher Education Research & Development, online frst.. https://doi.org/10.1080/ 07294360.2020.1811645
41. O’Neil, H. F. (Ed.). (2008). What works in distance learning: Sample lessons based on guidelines. Charlotte, NC: Information Age.
42. Özgür, H., ve Tosun, N. (2010). Internet Destekli Eğitimin E-Öğrenme Tutumlarına Etkisi. XV. Türkiye'de İnternet Konferansı, İstanbul.
43. Reiser, R. A., ve Dempsey, J. V. (2012). Trends and issues in instructional design and technology (3rd ed.). Upper Saddle River, NJ: Erlbaum.
44. Sarıbaş, M. & Meydan, A. (2020). Coğrafya bölümü öğrencilerinin çevrimiçi öğrenmeye karşı tutumları. Türk Coğrafya Dergisi, COVID-19 ÖZEL SAYISI, 95-106. DOI: 10.17211/tcd.811297
45. Schumacker, R. E., & Lomax, R. G. (2004). A beginner's guide to structural equation modeling. New Jersey: Lawrence Erlbaum Ass.
46. Serçemeli, M. ve Kurnaz, E. (2020). Covıd-19 Pandemi döneminde öğrencilerin uzaktan eğitim ve uzaktan muhasebe eğitimine yönelik bakış açıları üzerine bir araştırma. Uluslararası Sosyal Bilimler Akademik Araştırmalar Dergisi, 4 (1), 40-53.
47. Serttaş, Z., & Kasabalı, A. (2020). Determining the English preparatory school students’ readiness for online learning. Near East University Journal of Education Faculty (NEUJEF), 3(2), 66-78.
48. Şengün, G. Farklı Üniversitelerde Öğrenim Gören Üniversite Öğrencilerinin COVID-19 Pandemi Sürecine Yönelik Görüşleri. Uluslararası Kahramanoğlu Mehmetbey Eğitim Araştırmaları Dergisi, 3(2), 94-102
49. Tabachnick, B. G., & Fidell, L. S. (2007). Using Multivariate Statistics. Boston: Allyn and Bacon.
50. Tanrikulu Z., Tugcu C. ve Yılmaz, S. (2010). E-University: Critical Success Factors, Procedia Social and Behavioral Sciences, (2)1253–1259.
51. Topalak, Ş. (2021). Müzik Öğretmenlerinin Bakış Açısından Pandemi Döneminde Online Eğitim. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 17 (2), 291-308. DOI: 10.17860/mersinefd.935863
52. Turan, A. H., ve Çolakoğlu, B. E. (2008). Yüksek öğrenimde öğretim elemanlarının teknoloji kabulü ve kullanımı: Adnan Menderes Üniversitesinde ampirik bir değerlendirme. Doğuş Üniversitesi Dergisi, 9(1), 106-121.
53. UNESCO. (2020, April 17). COVID-19 Educational Disruption and Response. Retrieved April 17, 2020, from UNESCO: https://en.unesco.org/covid19/educationresponse
54. UNESCO. (2020, March 4). 290 million students out of school due to COVID-19: UNESCO releases first global numbers and mobilizes response. Retrieved April 17, 2020, from UNESCO: https://en.unesco.org/news/290-million-students-out-school-due-covid-19- unesco-releases-first-global-numbers-and-mobilizes
55. WHO. (2020). Q&A on coronaviruses (COVID-19). https://www.who.int/emergencies/ diseases/novel-coronavirus-2019/question-and-answers-hub/q-a-detail/q-a-coronaviruses (Erişim Tarihi: 8 Ekim 2021).
56. Wilkinson, A., Roberts, J., ve While, A. E. (2010). Construction of an instrument to measure student information and communication technology skills, experience and attitudes to e-learning. Computers in Human Behavior, 26, 1369–1376
57. Woodcock, S., Sisco, A. ve Eady, M. (2015). The learning experience: Training teachers using online synchronous environments. Journal of Educational Research and Practice, 5 (1), 21-34.
58. Yılmaz, K. ve Horzum, B. (2005). Küreselleşme, bilgi teknolojileri ve üniversite. Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(10), 103-121.
59. Yılmaz, V. ve Çelik, H. E. (2009). Lirsel ile yapısal eşitlik modellemesi-1. Ankara: Pegem Yayıncılık
60. Yılmazsoy, B., Özdinç, F. ve Kahraman, M . (2018). Sanal Sınıf Ortamındaki Sınıf Yönetimine Yönelik Öğrenci Görüşlerinin İncelenmesi. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 8 (3), 513-525.