This review was planned to determine and investigate the importance of exercise and barriers to exercise in diabetic individuals, and studies on exercise and barriers to exercise in diabetic individuals were analyzed. According to the results found, motivation, income and social status of the individual, education level, working conditions, access to health services, living environment (physical environment), green space, urban life, perceived degree of difficulty during exercise, fatigue, lack of time, television and similar distracting habits, availability of facilities to perform exercise, disease or other accompanying health problems, It was determined that boring exercise, insufficient motivation and energy, obesity, insufficient support in activity participation, fear of injury, embarrassment, cultural differences, climatic conditions, limited number of activities due to lack of safe places, incomplete information, hypoglycemia that may develop during exercise and lack of information on hypoglycemia management were important barriers to exercise participation and sustainability in diabetic individuals. Diabetes treatment requires a multidisciplinary approach. Emphasizing the importance of active life by all health disciplines in patients who are diagnosed and followed up is important in terms of gaining the habit of physical activity or exercise. For this reason, units under the name of diabetes physiotherapy, such as diabetes nurses, should be established in health facilities and individual-specific exercise recommendations should be given by physiotherapists who have a good command of the field and who have developed themselves in this field. We believe that by establishing physiotherapy units in primary health care facilities, the need for physiotherapy in secondary and tertiary health care facilities can be reduced.
Bu derleme diyabetik bireylerde egzersizin önemini ve egzersizin önündeki engelleri belirlemek ve incelemek amacıyla planlanmış ve diyabetik bireylerde egzersiz ve egzersiz önündeki engelleri ortaya koyan çalışmalar incelenmiştir. Elde edilen sonuçlara göre motivasyon, bireyin gelir ve sosyal durumu, eğitim düzeyi, çalışma şartları, sağlık hizmetlerine erişimi, yaşadığı çevre (fiziksel çevre), yeşil alan, kent yaşamı, egzersiz sırasında algılanan zorluk derecesi, yorgunluk, zaman eksikliği, televizyon ve benzeri dikkat dağıtıcı alışkanlıklar, egzersiz gerçekleştirebilecek tesis varlığı, hastalık veya eşlik eden diğer sağlık sorunları, egzersizin sıkıcı bulunması, irade ve enerji eksikliği, obezite, aktiviteye katılımda destek eksikliği, yaralanma korkusu, utanma, kültürel farklılıklar, iklim şartları, güvenli yerlerin eksikliği nedeniyle sınırlı faaliyet sayısı, eksik bilgi, egzersiz sırasında gelişebilecek hipoglisemi ile hipoglisemi yönetimindeki bilgi eksikliği diyabetik bireylerde egzersize katılımdaki ve sürdürülebilirliğindeki önemli engeller olduğu belirlendi. Diyabet tedavisi multidisipliner bir yaklaşım gerektirir. Tanı konup takibi yapılan hastalarda tüm sağlık disiplinleri tarafından aktif yaşamın öneminin vurgulanması, fiziksel aktivite veya egzersiz alışkanlığının kazandırılması açısından önem arz etmektedir. Bu nedenle sağlık tesislerinde diyabet hemşiresi gibi diyabet fizyoterapisi adı altında birimler oluşturularak, alana hâkim ve bu alanda kendini geliştiren fizyoterapistler tarafından bireye özgü egzersiz önerileri verilmelidir. Birinci basamak sağlık tesislerinde de fizyoterapi birimleri oluşturularak ikinci ve üçüncü basamak sağlık tesislerindeki fizyoterapiye gereksinimlerin azaltılabileceği kanısındayız.
Bu derleme etik beyan gerektirmemektedir.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Spor ve Egzersiz Beslenmesi, Fiziksel Tıp ve Rehabilitasyon |
| Bölüm | Derleme |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 16 Temmuz 2025 |
| Kabul Tarihi | 12 Şubat 2026 |
| Yayımlanma Tarihi | 20 Nisan 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.71255/maunsbd.1744095 |
| IZ | https://izlik.org/JA56HK22CS |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 6 Sayı: 1 |