Holistic Conservation Approach to Intangible Cultural Heritage and Places of Eyüp

Dating back to the Byzantine period, the province of Eyüp in Istanbul is home to a multi-layered structure that was sacred to Muslims during the Ottoman period and today, is an important settlement with both tangible and intangible cultural heritage. In this study, Eyüp’s tangible and intangible cultural heritage and places are discussed regarding the idea of their joint protection in UNESCO's Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage. With this in mind, Eyüp’s intangible cultural heritage was identified from the literature and area works; classified according to the categories in its contract; and associated buildings, spaces, textures, and regions were identified. As a result of these identifying factors, it has been observed that social practices related to religious belief continue in Eyüp, however, handicrafts have almost lost their importance and could disappear while some gastronomy remains. In parallel, it was understood that the intangible cultural heritage sites examined were also negatively affected and some were destroyed. As a result, suggestions have been presented to protect both the tangible and intangible cultural heritage together and in situ.

Tarihi Bizanslılara kadar dayanan, Osmanlı Döneminde ve günümüzde de Müslümanlar için kutsaliyet içeren ve çok katmanlı bir yapıya sahip olan Eyüp, içerisinde barındırdğı somut ve somut olmayan kültürel mirası ile önemli bir yerleşim yeridir Bu çalışmada Eyüp'ün somut ve somut olmayan kültürel mirası ve mekanları, UNESCO'nun Somut Olmayan Kültürel Mirasın Korunması Sözleşmesi'nde ortak olarak korunması düşüncesi çerçevesinde ele alınmaktadır. Bu düşünceyle Eyüp’ün somut olmayan kültürel mirası literatür ve alan çalışmaları ile tespit edilmiş, sözleşmesindeki kategorilere göre sınıflandırılmış, bunlarla ilişkili yapılar, mekânlar, dokular ve bölgeler tespit edilmiştir. Tüm bunların sonucunda Eyüp’te dini inanca dair olan toplumsal uygulamaların devam ettirildiği, el sanarlarının neredeyse önemini yitirdiği ve kayboymaya yüz tuttuğu, gastronomi varlığının da bir kısmının devam ettiği görülmüştür. Bunlara paralel olarak da incelenen somut olmayan kültürel miras mekânlarının da olumsuz etkilendiği, bazılarının da yok olduğu anlaşılmıştır. Sonuç olarak hem somut hem de somut olmayan kültürel mirasın bir arada ve yerinde korunmasına yönelik öneriler sunulmuştur.