Young Yun Kim’in Stres-Adaptasyon-Büyüme Modeli Üzerine Bir Değerlendirme

This study aims to critically evaluate Young Yun Kim’s Stress-Adaptation-Growth Model within the context of migration, social cohesion, and intercultural communication literature. Utilizing a theoretical review approach, the study examines the fundamental assumptions, explanatory mechanisms, and major criticisms of the Stress-Adaptation-Growth Model, which constitutes a core component of Kim’s Integrative Theory of Communication and Cross-Cultural Adaptation. The model conceptualizes social cohesion not as a static outcome but as a dynamic and transformative process shaped through individuals’ communicative interactions with a new cultural environment. In this respect, its emphasis on communication as the central mechanism of adaptation, its positioning of migrants as active agents, and its interpretation of cultural stress as a driving force for personal growth represent significant contributions to the literature. However, the study also argues that the model affords limited attention to macro-level factors such as structural inequalities, discrimination, migration policies, and power relations. Furthermore, debates surrounding the concepts of deculturation and intercultural identity have led to criticisms that the model exhibits certain assimilationist tendencies. When evaluated in the context of migration and social cohesion experiences in Türkiye, the model provides valuable insights into individual adaptation processes; nevertheless, its explanatory capacity appears stronger when considered alongside structural and critical perspectives. The study concludes that although Kim’s model remains an influential framework for understanding intercultural adaptation, a more comprehensive analysis of contemporary migration processes requires integrating both micro- and macro-level approaches.

Bu çalışma, Young Yun Kim’in Stres-Adaptasyon-Büyüme Modelini göç, sosyal uyum ve kültürlerarası iletişim literatürü bağlamında eleştirel bir perspektifle değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada, teorik inceleme yöntemiyle Kim’in Kültürlerarası Adaptasyon’un Bütünleştirici İletişim Teorisi içerisinde yer alan stres-adaptasyon-büyüme modelinin temel varsayımları, açıklayıcı mekanizmaları ve literatürde öne çıkan eleştirileri analiz edilmektedir. Model, sosyal uyumu statik bir sonuç yerine bireyin yeni kültürel çevresiyle kurduğu iletişimsel etkileşimler aracılığıyla şekillenen dinamik ve dönüşümsel bir süreç olarak açıklamaktadır. Bu yönüyle iletişimin sosyal uyumun merkezine yerleştirilmesi, göçmen bireyin aktif bir özne olarak konumlandırılması ve kültürel stresin bireysel gelişimin itici gücü olarak değerlendirilmesi modelin temel katkıları arasında yer almaktadır. Bununla birlikte çalışma, modelin yapısal eşitsizlikler, ayrımcılık, göç politikaları ve güç ilişkileri gibi makro düzeydeki faktörleri sınırlı biçimde ele aldığını ortaya koymaktadır. Ayrıca kültürsüzleşme ve kültürlerarası kimlik kavramları etrafında şekillenen tartışmalar, modelin bazı yönleriyle asimilasyoncu bir eğilim taşıdığı yönündeki eleştirileri gündeme getirmektedir. Türkiye’deki göç ve sosyal uyum deneyimleri bağlamında değerlendirildiğinde ise modelin bireysel uyum süreçlerini açıklamada önemli katkılar sunduğu, ancak açıklayıcı gücünün yapısal ve eleştirel yaklaşımlarla birlikte ele alındığında yükseleceği sonucuna ulaşılmıştır.