Young Soldiers of Supervision: Supervision Practices in Turkey

Öz

Supervision is a systematic intervention by the more experienced professional on the development of the less experienced. The aim of this research is to describe the current situation by examining the perceptions, opinions and experiences of research assistants who provide support in the supervision process in Turkey. The research was carried out as a phenomenology study, one of the qualitative research methods. The working group consisted of 12 research assistants (6 women, 6 men) working in nine universities which are located in the Eastern Anatolia Region, Central Anatolia Region and Aegean Region of Turkey. Demographic Information Form and Semi-Structured Interview Form were used in the interviews. Descriptive analysis technique was used in the analysis of the data. According to the findings, three main themes were reached. These main themes were named as views on receiving supervision, views on giving supervision, and views on being a supervisor. As a result, it was determined that most of the participants received supervision during the training processes, but half of the group did not have any training on being a supervisor.

Anahtar Kelimeler

• Supervision
• Counselor education
• Supervisior education

Süpervizyonun Genç Neferleri: Türkiye’ de Süpervizyon Uygulamaları

Öz

Süpervizyon, daha deneyimli meslek elemanının daha deneyimsiz olanın gelişimine ilişkin yürüttüğü sistematik bir müdahaledir. Bu araştırmanın amacı Türkiye’ de süpervizyon verme sürecinde uzman desteği sağlayan araştırma görevlilerinin bu konudaki algı, görüş ve deneyimlerini inceleyerek var olan durumu betimlemektir. Araştırma nitel araştırma yöntemlerinden fenomenoloji çalışması olarak yürütülmüştür. Çalışma grubu Türkiye’nin Doğu Anadolu Bölgesi, İç Anadolu Bölgesi ve Ege Bölgesi’ nde yer alan toplam dokuz üniversitesinde görev yapan 12 araştırma görevlisinden (6 kadın, 6 erkek) oluşmaktadır. Verilerin toplanması katılımcılarla internet ortamında yapılan görüşmelerle sağlanmıştır. Yapılan görüşmelerde Demografik Bilgi Formu ile Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde betimsel analiz tekniği kullanılmıştır. Bulgulara göre üç ana temaya ulaşılmıştır. Bu ana temalar süpervizyon almaya ilişkin görüşler, süpervizyon vermeye ilişkin görüşler ve süpervizör olmaya ilişkin görüşlerdir. Sonuç olarak katılımcıların çoğunun eğitim süreçlerinde süpervizyon aldığı ancak grubun yarısının süpervizör olmaya ilişkin hiçbir eğitiminin olmadığı tespit edilmiştir. Ayrıca katılımcıların hemen hepsinin süpervizyon uygulamalarına ilişkin standartların oluşturulması gerektiğini dile getirdiği belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Süpervizyon
• Psikolojik danışman eğitimi
• Süpervizör eğitimi

Kaynakça

1. Aladağ, M. (2014). Psikolojik danışman eğitiminin farklı düzeylerinde bireyle psikolojik danışma uygulaması süpervizyonunda kritik olaylar. Ege Eğitim Dergisi, 15(2), 428–475.
2. Aladağ, M., ve Bektaş, D. Y. (2009). Examining individual-counseling practicum in a Turkish undergraduate counseling program. Eurasian Journal of Educational Research, 37, 53-70. Retrieved from http://uvt.ulakbim.gov.tr/uvt/
3. Aladağ M., ve Kemer, G. (2016) Clinical supervision: An emerging counseling specialty in Turkey. The Clinical Supervisor, 35(2),175-191.
4. Amanvermez, Y., Zeren, S. G., Erus, S. M. ve Buyruk Genc, A. (2020). Çevrimiçi süpervizyon ve akran süpervizyonu: Psikolojik danışmanların deneyimleri. Eurasian Journal of Educational Research, 2020(86), 249-268. https://doi.org/10.14689/ejer.2020.86.12
5. American Counseling Association (2014). ACA code of ethics. Alexandria, VA: Author.
6. American Psychological Association (2010). Ethical principles of psychologist and code of conduct. Washington, DC: Author.
7. Association for Counselor Education and Supervision. (1993). Ethical guidelines for counseling supervisors. Retrieved from http://files.acesonline.net/doc/ethical_guidelines.htm
8. Atik, G. (2012). Lisans düzeyindeki psikolojik danışman eğitiminde süpervizyon süreci: Ankara Üniversitesi örneği. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Bülteni, 3(23), 24-27. http://www.pdr.org.tr/ adresinden alınmıştır.

9. Atik, G., Çelik, E. G., Güç, E. ve Tutal, N. (2016). Psikolojik danışman adaylarının yapılandırılmış akran grup süpervizyonu sürecindeki metafor kullanımına ilişkin görüşleri. Ege Eğitim Dergisi, 17(2), 597- 619.
10. Atik, Z. (2017). Psikolojik danışman adaylarının bireyle psikolojik danışma uygulaması ve süpervizyonuna ilişkin değerlendirmeleri. (Yayımlanmamış doktora tezi). Hacettepe Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
11. Atik, G. ve Erkan Atik, Z. (2019). Undergraduate counseling trainees’ perceptions and experiences related to structured peer group supervision: A mixed method study. Eurasian Journal of Educational Research, 82, 101-120. https://doi.org/10.14689/ejer.2019.82.6
12. Bernard, J. M. ve Goodyear, R. K. (2019). Fundamentals of clinical supervision (6th ed). MA: Pearson.
13. Borders, L. D. ve Brown, L. L.(2005). The new handbook of counseling supervision. Lahaska Press.
14. Bradley, L. J., & Ladany, N. (2001). Counselor supervision: Principles, process, and practice. Philadelphia: Taylor & Francis.
15. Büyükgöze-Kavas, A. (2011). An evaluation regarding individual and group counseling practicums. Turkish Education Sciences Journal, 9, 411–432.
16. Büyüköztürk, Ş., Kılıç- Çakmak, E., Akgün, Ö.E., Karadeniz ve Ş. ve Demirel, F. (2014). Bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi.
17. Campbell, J. M. (2000). Becoming an effective supervisor: A workbook for counselor and psychotherapist. USA: Routledge.
18. Council for Accreditation of Counseling and Related Educational Programs (2016). 2016 CACREP standards. Alexandria, VA: Author.
19. Creswell, J. W. (2012). Educational research: Planning, conducting and evaluating quantitative and qualitative research. Boston: Pearson Education Inc
20. Creswell, J. W. (2020). Nitel araştırma yöntemleri: Beş yaklaşıma göre nitel araştırma ve araştırma deseni, (Çev. Ed: Bütün, M. & Demir, S.B.). 5. Baskı, Ankara: Siyasal Kitabevi.
21. DeLucia Waack, J. L.ve Fauth, J. (2004). Effective supervision of group leaders: Current theory, research and implications for practice. DeLuciaWaack, J, Gerrity, D., ve
22. Kalonder, C. (Ed.), Handbook Of Group Counseling And Psychotherapy içinde. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
23. Enyedy, K. C., Arcinue, F., Puri, N. N., Carter, J. W., Goodyear, R. K., ve Getzelman, M. A. (2003). Hindering phenomena in group supervision: Implications for practice. Professional Psychology: Research and Practice, 34 (3), 312–317.
24. Ellis, M. V., Berger, L., Hanus, A. E., Avala, E. E., Swords, B. A. ve Siembor, M. (2014). Inadequate and harmful clinical supervision: Testing a revised framework and assessing occurrence. The Counseling Psychologist, 42, 434–472. http://doi. org/10.1177/0011000013508656
25. Erbaş, M, Koç, İ. ve Esen, E.(2020). Psikolojik danışman adaylarının süpervizyon sürecine ilişkin görüşlerinin incelenmesi: Manisa Celal Bayar Üniversitesi örneği. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 53,183-205. https://doi.org/10.21764/maeuefd.607215.
26. Eryılmaz, A. ve Mutlu, T. (2018). Gelişimsel kapsamlı süpervizyon modeline ilişkin psikolojik danışman adaylarının görüşlerinin incelenmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 17(65), 123-141.
27. Kalkan, B. ve Can, N. (2019). Supervision in Counselor Education: Exploration of Current Status and Standards in Turkey. Adıyaman University Journal of Educational Sciences, 9 (2) , 271-290. https://doi.org/10.17984/adyuebd.592894
28. Koç, İ. (2013). Kişiler arası süreci hatırlama tekniğine dayalı süpervizyonun psikolojik danışman adaylarının psikolojik danışma becerilerine, özyeterlik ve kaygı düzeylerine etkisi. (Yayımlanmamış doktora tezi). Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
29. Koçyiğit-Özyiğit, M. ve İşleyen, F. (2016). Supervisor training in counseling. Abant İzzet Baysal University Journal of Faculty of Education, 16(4), 1813-1831.
30. Linton, J. (2003). A preliminary qualitative investigation of group processes in group supervision: Perspectives of master’s level practicum students. Journal for Specialists in Group Work,28(3), 215-226.
31. Meydan, B. (2015). Examining the effectiveness of microcounseling supervision model in individual counseling practice. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 5(43), 55-68.
32. Meydan, B. (2019). Facilitative and hindering factors regarding the supervisory relationship based on supervisors’ and undergraduate supervisees’ opinions. Pegem Education and Training Journal, 9, 171-208. http://dx.doi.org/10.14527/pegegog.2019.007
33. Meydan, B. ve Arslan, Ü. (2021). Eğitim, öğretim ve süpervizyon. Fatma Ebru İkiz, Aslı Uzbaş, Ümüt Arslan (Ed.) Psikolojik danışma etik kodları (61-68) içinde. Yer Ankara: Türk PDR Derneği Yayınları.
34. Meydan, B. ve Denizli, S. (2018). Turkish undergraduate supervisees’ views regarding supervisory relationship. Eurasian Journal of Educational Research, 18(74), 1-24.
35. Meydan B. ve Kağnıcı D. Y. (2018) Establishing multicultural supervisory relationship. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 8(51), 2-28.
36. Meydan, B. ve Koçyiğit-Özyiğit, M. (2016). Supervision relationship: A critical element of counseling supervision. Ege Education Journal, 17, 225-257.
37. Rabinowitz, F. E., Heppner, P. P. ve Roehlke, H. J. (1986). Descriptive study of process and outcome variables of supervision over time. Journal of Counseling Psychology, 33(3), 292.
38. Rose, P., Beeby, J. ve Parker, D. (1995). Academic rigour in the lived experience of researchers using phenomenological methods in nursing. Journal of Advanced Nursing. 21(6), 1123-1129. https://doi.org/10.1046/j.1365- 2648.1995.21061123.x
39. Rubel, D. ve Okech, J. E. A. (2006). The supervision of group work model: Adapting the discrimination model for supervision of group workers. The Journal for Specialists in Group Work, 31(2), 113- 134.
40. Tavşancıl, E. ve Aslan, E. (2001). Sözel, yazılı ve diğer materyaller için içerik analizi ve uygulama örnekleri. Epsilon Yayınevi, İstanbul.
41. Trepal, H. C., Bailie, J., ve Leeth, C. (2010). Critical incidents in practicum supervision: Supervisees’ perspectives. Journal of Professional Counseling: Practice, Theory and Research, 38 (1), 28-38.
42. Vallance, K. (2005). Exploring counsellor perceptions of the impact of counselling supervision on clients. Counselling and Psychotherapy Research, 5(2), 107-110. doi: 10.1080/17441690500211106
43. Worthington, E. L. (2006). Changes in supervision as counselors and supervisors gain experience: A review. Training and Education in Professional Psychology, 18(3), 133-160. https://doi.org/10.1037/0735- 7028.18.3.189
44. Yamada, S., Cappadocia, M. C. ve Pepler, D. (2014). Workplace bullying in Canadian graduate psychology programs: Student perspectives of student–supervisor relationships. Training and Education in Professional Psychology, 8(1), 58–67. http://doi. org/10.1037/tep0000015
45. Yin, R. K. (2011). Qualitative research from start to finish. The Guilford Press.
46. Zeren, Ş. ve Yılmaz, S. (2011, Ekim). Bireyle psikolojik danışma uygulaması dersini alan öğrencilerin süpervizyona bakış açıları: Yeditepe Üniversitesi örneği. XI. Ulusal Psikolojik Danışma ve Rehberlik Kongresi’nde sunulan sözel bildiri, Ege Üniversitesi, Selçuk, İzmir.