DİASPORA VE KÜLTÜREL KİMLİK: FOUCAULT’NUN İKTİDAR KAVRAMI BAĞLAMINDA TEORİK BİR İNCELEME

Bu çalışmanın amacı, diaspora topluluklarında kültürel sürekliliğin nasıl korunduğunu Michel Foucault’nun iktidar, disiplin ve özneleşme kavramları çerçevesinde teorik olarak analiz etmektir. Diasporaların kültürel pratiklerini içsel iktidar mekanizmaları, disiplin edici normlar ve topluluk içi gözetim biçimleri üzerinden değerlendirmek çalışmanın temel hedefidir. Bu çalışmada, Foucault’nun iktidar teorisinin kavramsal çözümlemesi, diaspora literatürünün eleştirel okuması ve bu iki alanın karşılaştırmalı tartışması benimsenmiştir. Veri analizi, Foucault’nun “iktidarın içkinliği”, “bedenlerin disiplin edilmesi”, “söylem–iktidar ilişkisi” ve “öznenin üretimi” kavramlarının diaspora bağlamına uyarlanmasıyla gerçekleştirilmiştir. Bulgular, diaspora topluluklarında kültürel sürekliliğin yalnızca kültüre bağlılık veya kimlik arayışı yoluyla değil, aynı zamanda topluluk içindeki normatif baskı, uyum zorunlulukları, ritüellere katılımda görünmez zorunluluklar ve söylemsel denetim mekanizmalarıyla sürdürüldüğünü göstermektedir. Bu içsel iktidar mekanizmaları, Foucault’nun tanımladığı biçimiyle disiplinci bir yapıya sahiptir. Bireylerin davranışlarını yönlendirir, sapmaları görünmez biçimde sınırlar ve kimliği belirli bir norm etrafında yeniden üretir. Sonuç olarak çalışma, diaspora kültürünün devamlılığını açıklarken yalnızca aidiyet, dayanışma veya topluluk bağı gibi pozitif unsurlara odaklanan yaklaşımların yetersiz kaldığını ileri sürmektedir. Foucault’nun iktidar perspektifi, diasporaların kendi içlerinde ürettikleri disiplin mekanizmalarını görünür kılmakta, kültürel sürekliliğin aynı zamanda bir “iç baskı” ve “kendini yönetme” şeklinde sağlandığını ortaya koymaktadır.

The aim of this study is to theoretically analyze how cultural continuity is maintained in diaspora communities within the framework of Michel Foucault's concepts of power, discipline, and subjectivation. The main objective of the study is to evaluate the cultural practices of diasporas through internal power mechanisms, disciplinary norms, and forms of intra-community surveillance. This study adopts a conceptual analysis of Foucault's theory of power, a critical reading of the diaspora literature, and a comparative discussion of these two fields. Data analysis was conducted by adapting Foucault's concepts of “the immanence of power,” “the disciplining of bodies,” “the discourse-power relationship,” and “the production of the subject” to the diaspora context. The findings show that cultural continuity in diaspora communities is maintained not only through cultural attachment or the search for identity, but also through normative pressure within the community, the necessity to conform, invisible obligations to participate in rituals, and mechanisms of discursive control. These internal power mechanisms have a disciplinary structure, as defined by Foucault. They direct individuals' behavior, invisibly limit deviations, and reproduce identity around a specific norm. In conclusion, the study argues that approaches focusing solely on positive elements such as belonging, solidarity, or community ties are insufficient in explaining the continuity of diaspora culture. Foucault's perspective on power reveals the disciplinary mechanisms produced within diasporas themselves, showing that cultural continuity is also achieved through “internal pressure” and “self-governance.”