Compating Subcontracting Relationships with Transfer of Workplace

Öz

One of the most common types of employment is subcontracting. In this relationship established between two employers, one employer delegates a task to the other. The transfer of any type of work is not subject to subcontracting. In order for the transferred work to be subject to subcontracting, it must meet the conditions set forth in Article 2/6 of the Labor Law. Otherwise, a subcontracting relationship will not be established. One of the most common situations encountered in business life is the transfer of a business. In a business transfer, one employer transfers the business to another employer. The transferring employer's status as employer at that workplace ceases. The acquiring employer becomes the employer of all employees upon the transfer of ownership. The transfer of a workplace is also regulated in Article 6 of the Labor Law. The transfer of a business also takes place under certain conditions. These conditions are regulated in Article 6 of the Labor Law. The transfer of a business and the subcontracting system are two different entities. For example, the principles of liability for employee claims differ in subcontracting relationships and in the transfer of a workplace. In this study aims to answer the questions of what constitutes subcontracting and the transfer of a workplace, and in what fundamental ways these two concepts differ.

Anahtar Kelimeler

• Worker
• employer
• subcontractor
• subcontracting
• transfer of workplace
• employment relationship

Alt İşverenlik İlişkisinin İşyerinin Devri ile Karşılaştırılması

Öz

İş yaşamında en çok karşılaşılan müesseselerden biri alt işverenlik müessesesidir. İki işveren arasında kurulan bu ilişkide işverenlerden biri diğerine bir iş devretmektedir. Her türlü işin devri alt işverenliğe konu olmamaktadır. Devredilen işin alt işverenliğe konu olabilmesi için İş K. m. 2/6'da yer alan şartları sağlaması gerekmektedir. Aksi halde alt işverenlik ilişkisinin kurulması söz konusu olmayacaktır. İş yaşamında en çok karşılaşılan müesseselerden biri de işyerinin devridir. İşyerinin devrinde bir işveren işyerini başka bir işverene devretmektedir. Devreden işverenin o işyerinde işverenlik sıfatı sona ermektedir. Devralan işveren devir ile birlikte tüm işçilerin işvereni olmaktadır. İşyerinin devri de İş K. m. 6 hükmünde düzenlenmiştir. İşyerinin devri de belli şartlar çerçevesinde gerçekleşmektedir. Bu şartlar İş K. m. 6 hükmünde düzenlenmiştir. İşyerinin devri ile alt işverenlik müessesesi birbirinden farklı kurumlardır. Örneğin işçilik alacaklarından sorumluluk esasları alt işverenlik ilişkisi ile işyerinin devrinde birbirinden farklıdır. Bu çalışmada alt işverenlik ilişkisi ile işyerinin devrinin ne olduğu ve bu iki müessesenin temelde hangi noktalarda birbirinden ayrıldığı sorularına bir yanıt bulmak amaçlanmıştır.

Anahtar Kelimeler

• İşçi
• işveren
• alt işveren
• alt işverenlik
• işyerinin devri
• iş ilişkisi.

Kaynakça

1. 2008/104/EC (ET.26.04.2026,https://eur-lex.europa.eu/eli/dir/2008/104/oj/eng).
2. Ada, Zeynep. Avrupa Birliği ve Türk İş Hukuku Bağlamında Asıl İşveren ve Alt İşveren İlişkisi ve Muvazaa Durumu. Bursa Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek lisans Tezi, 2011, s. 99-102.
3. Aktay, Nizamettin/Arıcı, Kadir/Senyen Kaplan, E. Tuncay. İş Hukuku. 6. Baskı, Gazi Kitabevi, Ankara, 2013.
4. Akyiğit, Ercan. “Alt İşverenlik ve Benzer İlişkilerden Farkı.” TÜHİS İş Hukuku ve İktisat Dergisi, C. 22, S. 4-5, 2009-2010, s. 1-38.
5. Akyiğit, Ercan. Alt İşverenlik. 1. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2011.
6. Akyiğit, Ercan. İş Hukuku. 15. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2024.
7. Albayrak Zincirlioğlu, Candan. “İş Hukukunda İşyeri ve İşletme Kavramlarının Önemi.” TAAD, S. 34, 2018, s. 425-450. Alp, Mustafa. “İş Sözleşmesinin Devrinde Bazı Sorunlar.” Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 9, Özel Sayı, 2007, s. 189-209.
8. Anıl Atay, Zeynep. Türk İş Hukukunda Muvazaalı İşyeri Devri. 1. Baskı, Seçkin Yayıncılık. Ankara, 2020.

9. Arıcı, Kadir. “Yeni İş Kanunu ve Alt İşveren İlişkisinin Sınırlandırılması Sorunu.” İÜİFM, Prof. Dr. Toker Dereli’ye Armağan, C. 55, S. 1, 2006, s. 485-509.
10. Arıcı, Mehmet Fatih. Ticari İşletmenin Akif ve Pasifleri ile Devri. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2007. Astarlı, Muhittin. “Karşılaştırmalı Hukukta ve Türk Hukukunda İşyeri Devrinde İşçinin İş İlişkisinin Devralan İşverene
11. Geçişine İtiraz Hakkı.” Çalışma ve Toplum, C. 36, S. 1. 2013, s. 69-105. Aydınlı, İbrahim. “4857 Sayılı İş Kanunda Düzenlenen Alt İşveren Hükümlerinin Deniz Taşıma İşlerinde Uygulanıp Uygulanamayacağına Dair Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi.” Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. XVII, S. 45, 2013, s. 35-52.
12. Aykaç, Hande Bahar. “Alt İşveren İlişkilerinde Asıl İş-Yardımcı İş Ayrımı.” Çalışma ve Toplum, C. 46, S. 3, 2015, s. 95- 122.
13. Baybora, Dilek. “İşletmelerde Asıl İşveren-Alt İşveren Uygulaması ve Ortaya Çıkan Sonuçlar.” Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi, C. 2, S. 2, 2010, s. 19-26.
14. Binici, Sedat. 4857 sayılı İş Kanunu Çerçevesinde Asıl İşveren - Alt İşveren İlişkisi ve Sonuçları. Bursa Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2010.
15. Barak, Muhammet. Muvazaalı Alt İşverenlik İlişkisi ve Sonuçları. İstanbul Kültür Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2023.
16. Bilgili, Fatih/Demirkapı, Erhan. Şirketler Hukuku. 9. Baskı, Dora Yayıncılık. Bursa, 2013. Birinci Uzun, Tuba. “İşyerinin Devri Halinde İşçilerin Haklarının Korunması Bakımından 2001/23EC Sayılı Avrupa Birliği Yönergesi İle 4857 sayılı İş Kanununun Karşılaştırılması.” TBB Dergisi, S. 115, 2014, s. 359-402.
17. Caniklioğlu, Nurşen. “Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkisinin Unsurları-Unsur Yokluğunun ve Geçersizliğin Sonuçları.” SİCİL, S. 50, 2023, s. 11-42.
18. Caniklioğlu, Nurşen / Kutlu, Melis. “Tele Çalışmada İşyeri Kavramı.” İstanbul Aydın Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 10, S. 2, 2024, s. 119-157. Cengiz, İştar. “İş Sözleşmesinin İradi Devrinin Devreden ve Devralan İşverenler Bakımından Doğurduğu Hüküm ve Sonuçlar.” SİCİL, S. 34, 2015, s. 47-70.
19. Cengiz, Selçuk. "Asıl İşveren Alt İşveren İlişkisinde Muvazaa Halleri ve Teorik Değerlendirmesi." Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 29, S. 1, 2025, s. 537-598.
20. Çakıroğlu Demirçivi, Tuğçe. “Asıl İşveren ve Alt İşveren Arasındaki Müteselsil Sorumluluğun Yeni Borçlar Kanunu Hükümleri Çerçevesinde İşçi Alacaklarının Tahsili Davasında Zamanaşımı Bakımından Etkisi (Karar İncelemesi).” TBB Dergisi, S. 126, 2015, s. 539-570.
21. Çankaya, Osman Güven. “Türk İş Hukukunda Alt İşveren Kavramı, Uygulamada Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkilerinden Doğan Bazı Sorunlar.” Kamu İş, C. 6, S. 4, 2002, s. 15-29.
22. Çubukçu, Erdoğan. “Asıl İşveren - Alt İşveren (Diğer İşveren) İlişkileri Üzerine Düşünceler.” Türkiye Barolar Birliği Dergisi, S. 1, 1996, s. 64-81.
23. Çelik, Nuri/Caniklioğlu, Nurşen/Canbolat, Talat/Özkaraca, Ercüment. İş Hukuku Dersleri. 36. Baskı, Beta Yayıncılık, İstanbul, 2023.
24. Çetin, Emrah. “İşyerinin Devri Kavramı ve İşyeri Devrinin Diğer Üçlü İş İlişkileriyle Karşılaştırılması.” Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, C. 14, S. 56, 2017, s. 1741-1773.
25. Çil, Şahin. İş Hukuku Yargıtay İlke Kararları (2019-2021 Yılları). 9. Baskı, Yetkin Yayınları, Ankara, 2022.
26. Demir, Fevzi. Sorularla Bireysel İş Hukuku Cilt I. 1. Baskı, Türkiye Barolar Birliği Yayınları, Ankara, 2006.
27. Damar, Gamze. “Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkilerinde Muvazaa.” Terazi Hukuk Dergisi, C. 16, S. 177, 2021, s. 970-983.
28. Demir, Kübra. “İşyeri Devrinde Devreden ve Devralan İşverenin Sorumluluğu.” Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, Prof. Dr. Ferit Hakan Baykal Armağanı, C. 25, S. 2, 2019, s. 653-681.
29. Demir, Kübra/Karaç, Serkan Tayfun. “İşverenin İş Kazasından Doğan Hukuki Sorumluluğunun İşyeri Devri Açısından Sonuçları.” Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 26, S. 2, 2024, s. 1301-1357. Demircioğlu, A. Murat/Centel, Tankut/Kaplan, Hasan Ali. İş Hukuku. 21. Baskı, Beta Yayıncılık, İstanbul, 2021.
30. Directive 2014/24/EU, (ET.26.04.2026, https://edsr.eu/ dsarepresentative/ ?utm_source= google&utm_medium=cpc&utm_campaign=all_dsa_tcor_2024&gad_source=1&gad_ cam paignid=21084286451&gbraid=0AAAAA9ahewr5xNphqZyOvXBzpYfoQWfub&gclid=Cj0KCQjwh- HPBhCIARIsAC0p3cfiWyhJA_JT06P7REdk8-jyI9fLavE_PTfuPHB9WpEK7p dVaVw5wuUaAph9EALw_wcB).
31. Dulay, Dilek. “Asıl İşveren Alt İşveren İlişkisi ve Bu İlişkiden Kaynaklanan Hukuki Sorunlar.” Terazi Hukuk Dergisi, C. 7, S. 76, 2012, s. 23-30.
32. Ekiz, Seda Özgül. “Türk İş Hukukunda Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkisinde Müteselsil Sorumluluk.” TAAD, S. 52, 2022, s. 237-272.
33. Ekmekçi, Ömer/Yiğit, Esra. Bireysel İş Hukuku Dersleri. 4. Baskı, On İki Levha Yayıncılık. İstanbul, 2021.
34. Ekonomi, Münir. “İşyerinin Bir Bölümünün Devri ve İş İlişkilerine Etkisi” Prof. Dr. Turhan ESENER’e Armağan, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Türk Milli Komitesi, Ankara, 2000, s. 325-361.
35. Evrenoğlu, Özge. Türk İş Hukukunda Asıl İşveren Alt İşveren İlişkisi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2019. Eyrenci, Ömer/Taşkent, Savaş/Ulucan, Devrim/Başkan, Esra. İş Hukuku. 11. Baskı, Beta Yayıncılık, İstanbul, 2024.
36. Gerek, Nüvit. “İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerle Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun Düşündürdükleri.” TÜHİS İş Hukuku ve İktisat Dergisi C. 25, S. 3-4-5-6, 2014, s. 1-20. Gezmiş, Şeyma/Başaran, Mustafa. Türk Ticaret Kanunu Anonim Şirketler. 2. Baskı, Bilge Yayınevi. Ankara, 2013.
37. Guden Attorneys at Law, (ET.01.05.2026, https://www.guden.av.tr/critical-comparison-of-contractual-differences-bargaining-power-uk- turkey#:~:text=Furthermore%2C%20Turkish%20legislature%20instituted%20the,the%20consent %20of%20the%20parties.).
38. Günaydın, Davuthan/Kar, Mustafa. “İşyeri Devrinde İşverenin Hukuki Sorumluluğu.” Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, C. 5, S. 9, 2016, s. 203-216. Güzel, Ali. “Alt İşveren Uygulamasında Güvencesiz Bir Sisteme Doğru.” Çalışma ve Toplum, C. 27, S. 4, 2010, s. 15-28.
39. Güzel, Ali/Ugan Çatalkaya, Deniz. “İşyerinin veya Bir Bölümünün Devrinin Toplu İş Sözleşmesine Etkisi.” Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 15, Özel S.ayı, 2014, s. 147-200.
40. Hekimler, Alpay. “Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkisinin 4857 sayılı İş Kanunu Kapsamındaki Yasal Çerçevesi.” Balkan Sosyal Bilimler Dergisi, C. 1, S. 2, 2012, s. 1-10.
41. ILO, C.155, (ET:01.05.2026, https://www.ilo.org/tr/resource/155-nolu-sagligi-ve-guvenligi-ve-calisma-ortamina- iliskin-sozlesme).
42. ILO C.181, (ET.26.04.2026,:https://www.ilo.org/sites/default/files/wcmsp5/groups/public/@ed_ emp/@emp_ent/ documents/publication/wcms_829999.pdf).
43. ILO R188, (ET.26.04.2026, https://www.ilo.org/resource/other/r188-private-employment-agencies-recommendation-1997).
44. ILO R198, (ET.26.04.2026, https://webapps.ilo.org/static/english/inwork/cb-policy-guide/ employmentrelationship recommendationno198.pdf).
45. Istanbul Ticaret Odası. 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu Ticari İşletme ve Ticaret Şirketlerine Getirilen Yenilikler. Yayın No: 2012-5. Istanbul, 2012.
46. Kocaer, Şenol. Şirket Yeniden Yapılandırmaları. 1. Baskı, Seçkin Yayıncılık. Ankara, 2013.
47. Koç, Muzaffer. “Kamuda Bir İstihdam Modeline Dönüşen Alt İşverenlik.” Marmara Üniversitesi Siyasal Bilimler Dergisi, C. 4, S. 2, 2016, s. 65-90.
48. Korkmaz, Fahrettin /Alp, Nihat Seyhun Alp. Bireysel İş Hukuku. 4. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2019.
49. Koldamla Çavuş, Gül. “Elektronik Ticarette İşyeri Kavramı.” Vergi Raporu Dergisi, S. 236, 2019, s. 335-346.
50. Kurt, Resul/Koç, Muzaffer. İş Sözleşmesinin Sona Erdirilmesi, 5. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara, 2021. Küçük Aksu, Saniye. “Çalışma Hayatının Dönüşümünde Yeni Çalışma Türleri ve İşyeri Kavramı.” Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, C. 12, S. 33, 2023, s. 206-229.
51. Kutlu, Melis. “4857 sayılı İş Kanunu Bakımından İşyeri Devri Halinde İşverenlerin Hukuki Sorumluluğu.“ Bahçeşehir Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 15, S. 195-196, 2020, s. 1697-1748.
52. Lyutov, Nikita. “Development of Labor Law in the EU and EAEU: How Comparable?.” Russian Law Journal, C. 6, S. 2. 2018. s. 93-117. Maliye Postası. Türk Ticaret Kanununa Göre Ticaret Şirketleri. Ankara, 2012.
53. Manav Özdemir, Eda. “Hisse Devreinin İş Kanunu'nun 6ıncı Maddesi Çerçevesinde İşyeri Devri Sayılıp Sayılamayacağı Sorunu.” Sicil, S. 47, 2022, s. 98-106.
54. Mollamahmutoğlu, Hamdi/Astarlı, Muhittin/Baysal, Ulaş. İş Hukuku. 1. Baskı, Lykelon Yayınları, İstanbul, 2022.
55. Orcan, Necdet/ Bakır, Onur. ““İşletmenin ve İşin Gereği Taşeronlaşma”: Taşeron Cumhuriyetine Doğru.” Çalışma ve Toplum, C. 4, S. 27, 2010, s. 56-74.
56. Özcan, Durmuş. İş Hukukunda Fesih ve İş Güvencesi. 1. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2013. Özcan, Durmuş. Uygulamalı İş Davaları. 7. Baskı, Yetkin Yayıncılık, Ankara, 2023.
57. Özcan, Şeref. “İş Sağlığı ve Güvenliği Açısından Alt İşverenlik.” Mühendis ve Makina, C. 55, S. 655, s. 37-41.
58. Özdemir, Cumhur Sinan. İş Mevzuatı Rehberi. 1. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara, 2018.
59. Özkaraca, Ercüment. İşyeri Devrinin İş Sözleşmesine Etkisi ve İşverenlerin Hukuki Sorumluluğu. Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, 2008.
60. Özkaraca, Ercüment. “İşyeri Devri Devirden Önce Doğan Borçlardan Sorumluluk Karar İncelemesi.” Çalışma ve Toplum, S. 1, 2009, s. 131-162.
61. Özdemir, Burhan. “İşyeri Devrine Bağlı İşveren Değişikliğinin Kıdem Tazminatı Hakkı Açısından Sonuçları ve Konya İlişkin Yargıtay Kararları.” H.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, C. 16, S. 1-2, 1998, s. 245-260.
62. Öztürk, Ercüment. “İşyeri Devrinin Sosyal Sigortalar Kurumuna Bildirimi.” TÜHİS İş Hukuku ve İktisat Dergisi, C. 20, S. 1- 2, 2006, s. 51-59.
63. Poyraz, Ercan. İş Hukuku. 7. Baskı, Seçkin Yayıncılık, 2016. Pulaşlı, Hasan. Şirketler Hukuku Şerhi. 3. Baskı, Adalet Yayınevi. Ankara, 2018.
64. Posted Workers Enforcement Directive - 2014/67/EU, (ET.26.04.2026, https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/ TXT/?uri=celex:32014L0067). Senyen Kaplan, E. Tuncay. Bireysel İş Hukuku, 2. Baskı, Yetkin Yayıncılık, Ankara, 2023.
65. Sevim, Özgür. "İş Kanunu'nun İşyeri Devrine İlişkin Hükümlerinin Uygulama Alanına Giren ve Girmeyen Hukuki Durumlar." BÜHFD, C. 10, S. 1, 2024, s. 69-119.
66. Sevimli, Atahan. "İşyerinin Devrinin İş Sözleşmesine Etkisi." İş Güç, C. 7, S. 1, 2005, s. 36-57. Sönmez Tatar, Gülsüm. İşyeri Devrinin Kazanılmış Haklara Etkisi. TÜHİS Yayınları, Ankara, 2011.
67. Subaşı, İbrahim/Ünüvar Altınay, Zeycan. “Yargıtay Kararları Çerçevesinde Asıl İşverenin Alt İşverene Rücu Sorunu.” Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 29, S. 3, 2025, s. 315-352.
68. Süzek, Sarper. “İşyerinin Devri ve Hukuki Sonuçları.” Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi. C. 15, Özel Sayı, 2014, s. 311-330. Süzek, Sarper/Başterzi, Süleyman. İş Hukuku. 25. Baskı, Beta Yayıncılık, İstanbul, 2025.
69. Şen, Murat/Naneci, Aslı. “Asıl İşveren - Alt İşveren İlişkisi ve Alt İşverenlik Sözleşmesi.” Sicil, S. 15, 2009, s. 24-53.
70. Şen, Sabahattin. “Alt İşverenlik ve Asıl İşin Bir Bölümünün Alt İşverene Verilmesi.” Çalışma ve Toplum, S. 3, 2006, s. 71-98.
71. Taşkın, Ahmet. Türk İş Hukukunda ve İşletme Yönetiminde Alt İşverenlik İlişkileri. Yetkin Yayıncılık, Ankara, 2016.
72. Taşkın, Ahmet. “İş Hukukunda İşletme Kavramı.” Çalışma ve Toplum, S. 1, 2012, s. 75-112.
73. Transformation of labour and future of labour law in Europe Final report. 1998, (ET. 02.05, 2026, https://medelnet.eu/wp-content/uploads/2012/02/supiotreport_en.pdf).
74. Tozlu, Ahmet/Eraslan, Mehmet Tarık. “Türkiye'de Alt İşverenlik Uygulaması.” TAAD, S. 84, 2012, s. 45-62.
75. Tunçomağ, Kenan. "İşyerinin Devri ve Kıdem Tazminatı". İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Türk Milli Komitesi, 15. Yıl Armağan. İstanbul, 1991. Tunçomağ, Kenan/Centel Tankut. İş Hukukunun Esasları. 10. Baskı, Beta Yayıncılık, İstanbul, 2022. Urhanoğlu, İştar. “İşyeri Devrinin Uygulamada Yarattığı Sorunlar.” Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi. C. 30, S. 1, 2022, s. 123-159.
76. Uşan, M. Fatih/Erdoğan, Canan. “Ticaret Şirketlerinin Birleşmesi veya Bölünmesinde İşverenlerin İşçi Alacaklarından Sorumluluğu.” TEM, C. B, S. 1, 2022, s. 1-28.
77. Uyar, Talih. “Ticari İşletme Devirlerinin Muvazaa Nedeniyle İptali.” Ankara Barosu Dergisi, S. 4, 2014, s. 623-656.
78. Uzun, Pınar. “İşyerinin veya Bir Bölümün Devri, Sonuçları ve Diğer Üçlü İş İlişkileriyle Karşılaştırılması.” EÜHFD, C. XVII, S. 1–2, 2013, s. 285-311.
79. Yeşil, Sevgi Başak. Avrupa Birliği ve Türk Hukukunda İşyeri Devri. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2009.
80. Yılmaz Oral, Tuğçe/Şanlı, Şeyda. “İş Sağlığı ve Güvenliğinde Alt İşverenlik Kavramı ve Yükümlülükleri.” Uluslararası Afro-Avrasya Araştırmaları Dergisi, C. 5, S. 10, 2020, s. 226-240.
81. Yüksel, Faruk. “İş Kanunu Çerçevesinde Alt İşverenlik ve Tescili.” Vergi Raporu Dergisi, S. 154, 2012, s. 124-130.