Kentsel dönüşüm sürecinde toplum katılımlı coğrafi bilgi sistemleri

Öz

Mekansal planlama süreçlerinde toplumu ve toplumsal değerleri merkeze alan bir yaklaşım benimsemek, uygulamaların hem başarısı hem de sürdürülebilirliği açısından kritik bir rol oynamaktadır. Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) kullanılarak geliştirilen görsel ve mekânsal verileri içeren katılımcı teknikler ile planlama süreçleri daha şeffaf, objektif ve etkileşimli bir şekle dönüştürülerek başarılı ve sürdürülebilir nitelikli uygulamalar gerçekleştirilebilir. Toplum Katılımlı Coğrafi Bilgi Sistemleri (TKCBS) kapsamında verinin toplanması süreci, yerel halkın katkısıyla yürütülen en kritik aşamalardan biridir. Bu aşamada, halkın yaşadığı çevreyle ilgili deneyimsel bilgisi, coğrafi konumla ilişkilendirilerek dijital ortama aktarılır. Bu sistem; kamu, özel sektör, sivil toplum ve bireyler gibi farklı aktörlerin karar süreçlerine aktif biçimde katılmasına olanak tanır. Bu sayede, kararların yalnızca teknik doğruluk değil, sosyal yaşam alanlarına uygunluğu açısından da güç kazanması hedeflenir. Bu çalışmada, TKCBS üzerine kapsamlı bir kuramsal çerçeve sunularak kentsel dönüşüm bağlamında TKCBS’nin önemi vurgulanmaktadır. Çalışmada TKCBS, kavramsal yapısı, bileşenleri, uygulama alanları, katılımcı gruplar ve katılımcı yöntemler kapsamında oluşturulan sistematik bir literatür taramasıyla analiz edilmiştir. Ardından Niğde kentinde yürütülen tarihi kentsel dönüşüm projesi sürecinde TKCBS’nin varlığına yönelik sosyolojik temelli anket değerlendirmesi yapılarak örnek uygulama alanı için mevcut durum incelenmiştir. Son olarak uygulama sahasından elde edilen bulgulardan yola çıkılarak TKCBS’nin kentsel dönüşüm uygulamaları için önemi ifade edilmiş ve yerel yöneticilere çözüm önerileri geliştirilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Kentsel dönüşüm
• Katılımcı planlama
• TKCBS
• Sürdürülebilirlik
• Toplum katılımı

Public participation geographic information systems in urban regeneration process

Öz

Adopting an approach that centers society and social values in spatial planning processes plays a critical role in both the success and sustainability of these practices. By transforming planning processes into more transparent, objective, and interactive processes using participatory techniques that incorporate visual and spatial data developed using Geographic Information Systems (GIS), prosperous and sustainable practices can be achieved. Data collection within the Public Participatory Geographic Information Systems (PPGIS) is one of the most critical stages, carried out with the contribution of residents. In this phase, experiential knowledge about the environment in which they live is linked to geographic location and transferred to a digital environment. This system enables the active participation of diverse actors, including the government, private sector, civil society, and individuals, in decision-making processes. This aims to strengthen decisions not only in terms of technical accuracy but also in terms of their relevance to social living spaces. This study presents a comprehensive theoretical framework for PPGIS and emphasizes its importance in the context of Urban Regeneration. The study analyzes PPGIS through a systematic literature review, focusing on its conceptual structure, components, application areas, participant groups, and participatory methods. Subsequently, a sociologically based survey was conducted to assess the existence of PPGIS during the historic Urban Regeneration project in Niğde, and the current situation was examined for the sample application area. Finally, based on the findings from the application area, the importance of PPGIS for Urban Regeneration practices was emphasized, and solution recommendations were developed for local administrators.

Anahtar Kelimeler

• Urban Regeneration
• Participatory planning
• PPGIS
• Sustainability
• Public Participation

Kaynakça

1. K. Akman, Kent Meydanlarının Önemi ve Değişen İşlevi. Akademik Düşünce Dergisi, 1, 17-33, 2020. https://dergipark.org.tr/tr/pub/akademikdusunce/issue//708521.
2.    E. Erdönmez and F. Çelik, Kentsel Mekânda Kamusal Alan Ilişkileri. TÜBA-KED Türkiye Bilimler Akademisi Kültür Envanteri Dergisi, 14, 145-163, 2016. https://dergipark.org.tr/tr/pub/tubaked/issue//810019.
3.    Y. Silik and F. Aydın, Dijital Okuryazarlık ve Teknoloji Okuryazarlığı: Karşılaştırmalı Bir İnceleme. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19, 4, 17-34, 2021. https://doi.org/10.18026/cbayarsos.907788.
4.    V. Koç, Türkiye ve Dünya’da Kentsel Gelişime Yönelik Yönetişimde Katılım İlkesinin İrdelenmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 24, 2, 679-702, 2025. https://dergipark.org.tr/tr/pub/esosder/issue//1545221.
5.    İnsani Gelişme Vakfı, Yerel yönetimlerde dijital yönetişim fırsatları. https://ingev.org/raporlar/Yerel-Yonetimlerde-Dijital-Yonetisim-Firsatlari.pdf, Erişim 20 Nisan 2025.
6.    Y. Düger, Akıllı Şehirleri Bekleyen Temel Hak ve Özgürlük İhlalleri. Urban 21 Journal, 1, 1, 1-15, 2023. https://dergipark.org.tr/tr/pub/urbanjournal/issue//1453177.
7.    E. Kırpık, Toplum katılımlı coğrafi bilgi sistemi uygulamalarının kentsel dönüşüm çalışmalarında kullanımı: Kadıköy tarihi çarşı ve çevresinde örnek çalışma. VII. Uzaktan Algılama CBS Sempozyumu 2018, Eskişehir, Türkiye, 2018.
8.    A. Kajosaari, Scale dimensions in public participation GIS: an overview for planning and research. GeoJournal, 89, 5, 197, 2024. https://doi.org/10.1007/s10708-024-11178-4.

9.    J. Rice-Boayue, L. Garo, and E. I. Nebie, Community stakeholder perspectives for empowering EJ initiatives through Public Participation Geographic Information Systems (PPGIS). Environmental Research Letters, 20, 2, 024057, 2025. https://doi.
10. A. Babajanov and R. Abdiramanov, Drafting land allocation projects for urban development based on GIS Technologies. in E3S Web of Conferences, EDP Sciences, 264, 03040, 2021. https://doi.org/10.1051/e3sconf/202126403040.
11. E. Rall, R. Hansen, and S. Pauleit, The added value of public participation GIS (PPGIS) for urban green infrastructure planning. Urban forestry & urban greening, 40, 264-274, 2019. https://doi.org/10.1016/j.ufug.2018.06.016.
12. M. Omidipoor, M. Jelokhani-Niaraki, A. Moeinmehr, A. Sadeghi-Niaraki, and S.-M. Choi, A GIS-based decision support system for facilitating participatory urban renewal process. Land Use Policy, 88, 104150, 2019. https://doi.org/10.1016/j.landus
13. K. M. Scully-Engelmeyer, E. F. Granek, M. Nielsen-Pincus, and G. Brown, Participatory GIS mapping highlights indirect use and existence values of coastal resources and marine conservation areas. Ecosystem Services, 50, 101301, 2021. https://do
14. G. Tenorio-Vara, R. Tapia-McClung, C. Caudillo-Cos, and R. Garduño, Development of a web-based and gender-based Participatory GIS for Perceived Public Insecurity. in 2021 IEEE International Conference on Engineering Veracruz (ICEV), 25-28 Oct.
15. M. Lian, J. Struthers, and M. Schootman, Comparing GIS-Based Measures in Access to Mammography and Their Validity in Predicting Neighborhood Risk of Late-Stage Breast Cancer. PLOS ONE, 7, 8, e43000, 2012. http://dx.doi.org/10.1371/journal.pone
16. M. Panagiotopoulou, G. Somarakis, and A. Stratigea, Smartening up participatory cultural tourism planning in historical city centers. Journal of Urban Technology, 27, 4, 3-26, 2020. https://doi.org/10.1080/10630732.2018.1528540.
17. M. Kahila-Tani, M. Kytta, and S. Geertman, Does mapping improve public participation? Exploring the pros and cons of using public participation GIS in urban planning practices. Landscape and Urban Planning, 186, 45-55, 2019. https://doi.org/10
18. T. Altinkilit, akıllı şehir tasarım ilkeleri ile uyumlu bir e-planlama sistemi geliştirilmesi-Bayraklı örneği. Yüksek Lisans Tezi Fen Bilimleri Enstitüsü, Dokuz Eylül Üniversitesi, Türkiye, 2022.
19. S. A. G. Korumaz, Kültürel miras yönetiminde karar destek sistemlerinin kullanımına yönelik bir model önerisi. Doktora Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Selçuk Üniversitesi Türkiye, 2015.
20. H. M. Özçatal, Kentsel dönüşüm alanı belirlemede CBS tekniklerinin kullanımı: Bozüyük kent merkezi örneklemi. Yüksek Lisans Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü Anadolu Üniversitesi, Türkiye, 2016.
21. S. D. Köse, Kentsel dönüşümde kıyı tasarımı ve düzenlemelerinde kullanıcı odaklı yaklaşımların araştırılması. Yüksek Lisans Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Türkiye, 2024.
22. K. Musungu, S. Motala, and J. Smit, Participatory approach to data collection for GIS for flood risk management in informal settlements of Cape Town. The First AfricaGEO Conference, Cape Town, South Africa, 2012.
23. Sieber, Public Participation Geographic Information Systems: A Literature Review and Framework. Annals of the Association of American Geographers, 96, 3, 491-507, 2006. https://doi.org/10.1111/j.1467-8306.2006.00702.x.
24. B. Pedregal, G. Orozco, J. Osorio, and P. Díaz-Cuevas, Characterizing collaborative mapping projects. A methodological framework for analyzing volunteered geographic information and spatial data infrastructure convergence. Transactions in GIS,
25. C. E. Dunn, Participatory GIS — a people's GIS?. Progress in Human Geography, 31, 5, 616-637, 2007. https://doi.org/10.1177/0309132507081493.
26. J. M. León Villalobos, V. Vázquez García, E. Ojeda Trejo, M. K. McCall, J. Hernández Hernández, and G. Sinha, Mapping from spatial meaning: bridging Hñahñu (Otomi) ecological knowledge and geo-information tools. Journal of Ethnobiology and Eth
27. S. Yang, Feminismo, ética y datos geoespaciales. Una breve reflexión hacia su análisis conjunto. in Documentos de Trabajo, J. Atenas and S. Fumega Eds. Uruguay: ILDA, Montevideo, 2021.
28. M. Schlossberg and E. Shuford, Delineating public and participation in PPGIS. URISA Journal, Article 16, 2, 15-26, 2005. https://geog.sdsu.edu/People/Pages/jankowski/public_html/web780/Schlossberg_and_Shuford.pdf.
29. M. Jelokhani-Niaraki, F. Hajiloo, and N. N. Samany, A Web-based Public Participation GIS for assessing the age-friendliness of cities: A case study in Tehran, Iran. Cities, 95, 102471, 2019. https://doi.org/10.1016/j.cities.2019.102471.
30. M. Laituri and L. Harvey, Eds. Bridging the space between indigenous ecological knowledge and New Zealand conservation management using GIS (Nature conservation: The role of networks. New York Guilford, 1995.
31. X. Guan, H. Wei, S. Lu, Q. Dai, and H. Su, Assessment on the urbanization strategy in China: Achievements, challenges and reflections. Habitat International, 71, 97-109, 2018. https://doi.org/10.1016/j.habitatint.2017.11.009.
32. A. Mascarenhas, L. M. Nunes, and T. B. Ramos, Selection of sustainability indicators for planning: combining stakeholders' participation and data reduction techniques. Journal of Cleaner Production, 92, 295-307, 2015. https://doi.org/10.1016/j
33. U. B. Sevilmiş, Yerel yönetimlerde sosyal inovasyon ve demokratik katılım süreçleri. Yüksek Lisans Tezi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Bursa Uludağ Üniversitesi, Türkiye, 2024.
34. R. Farthing, The politics of youthful antipolitics: representing the ‘issue’ of youth participation in politics. Journal of Youth Studies, 13, 2, 181-195, 2010, https://doi.org/10.1080/13676260903233696.
35. A. Aydıner Boylu, Aktif Yaşlanma ve Yaşam Boyu Öğrenme. VII. Ulusal Yaşlılık Kongresi, Karabük, Türkiye 23-25 Mayıs 2013.
36. M. Tuna Uysal, Yaşlı bireylerin sosyalleşmesinde dijital teknolojinin rolü: dijital yaşlılar üzerine bir çalışma. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 50, 43-59, 2020. https://dergipark.org.tr/tr/downlo
37. Y. Bulut ve Z. Kurt, Kentsel katılım: kentsel politikaların oluşumunda dezavantajlı grupların konumu. Journal of Politics Economy and Management, 3, 1, 21-33, 2020. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/1162787.
38. K. İnan and B. Kara, Yerel yönetimlerde dijital hizmetlerin dönüşümünde kadinin rolü: Niğde Belediyesi örneği. Uluslararası Türk Dünyası Araştırmaları Dergisi, 6, 4, 1-18, 2023. https://doi.org/10.59182/tudad.1329303.
39. V. Rüstemov, Coğrafi Bilgi Sistemleri ve 3D modelleme. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 2014, 4, 146-150, December 2014. https://doi.org/10.18493/kmusekad.39422.
40. E. Yıldız and F. Er, Coğrafi bilgi sistemleri ve çok kriterli karar verme yöntemleri: Hibrit çözüm yaklaşımı ile Siirt örneği. Geomatik, 8, 3, 222-234, 2023. https://doi.org/10.29128/geomatik.1228779.
41. E. S. Arslan, Katılımcı Yaklaşım ve Halk Katılımlı Coğrafi Bilgi Sistemleri. Türkiye Peyzaj Araştırmaları Dergisi, 5, 2, 87-92, 2022. https://doi.org/10.51552/peyad.1218814.
42. V. Nurminen, The influence of participatory mapping on urban planning. Master Thesis, Spatial Planning and Transportation Engineering, University of Aalto, Helsinki, Finland, 2022.
43. M. Doğan ve H. Bostan, Kentsel Dönüşümün Nüfusun Sosyo-Ekonomik Yapısı Üzerindeki Etkileri: Ankara Yenimahalle Örneği. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 2, 1, 64-89, 2019. https://doi.org/10.33712/mana.542623.
44. U. Sadioğlu, U. Ömürgönülşen, E. Ergönül, and A. Kes Erkul, kentsel dönüşüm projelerinin hazırlık ve uygulama aşamalarında sosyal boyutun analizi: İzmir örneği. Memleket Siyaset Yönetim, 15, 34, 243-282, 2020. https://dergipark.org.tr/tr/downl
45. M. K. McCall and P. A. Minang, Assessing participatory GIS for community-based natural resource management: claiming community forests in Cameroon. The Geographical Journal, 171, 4, 340-356, 2005. https://doi.org/10.1111/j.1475-4959.2005.00173
46. G. Rambaldi, P. A. K. Kyem, M. McCall, and D. Weiner, Participatory Spatial Information Management and Communication in Developing Countries. The Electronic Journal of Information Systems In Developing Countries, 25, 1, 1-9, 2006. https://doi.
47. Y. Hu, Z. Lv, J. Wu, K. Janowicz, X. Zhao, and B. Yu, A multistage collaborative 3D GIS to support public participation. International Journal of Digital Earth, 8, 3, 212-234, 2015. https://doi.org/10.1080/17538947.2013.866172.
48. K. Atzmanstorfer, M. Bartling, B. Haltofová, L. Zurita-Arthos, J. Grubinger-Preiner, and A. Eitzinger, Critical Success Factors of Participatory Community Planning with Geospatial Digital Participatory Platforms. ISPRS International Journal of
49. M. J. Clarke and J. A. Maantay, Optimizing recycling in all of New York City's neighborhoods: Using GIS to develop the REAP index for improved recycling education, awareness, and participation. Resources, Conservation and Recycling, 46, 2, 128
50. S. Gao, D. Mioc, F. Anton, X. Yi, and D. J. Coleman, Online GIS services for mapping and sharing disease information. International Journal of Health Geographics, 7, 1, 8, 2008. https://doi.org/10.1186/1476-072X-7-8.
51. Z. Zuo, L. Yanzhong, L. Jiangfeng, and C. Biao, Application of GIS and spatial decision support system for affordable housing. in 2009 4th International Conference on Computer Science & Education, 1110-1115 25-28 July 2009. https://doi.org/10.
52. L. J. Carr, S. I. Dunsiger, and B. H. Marcus, Walk Score™ as a Global Estimate of Neighborhood Walkability. American Journal of Preventive Medicine, 39, 5, 460-463, 2010. https://doi.org/10.1016/j.amepre.2010.07.007.
53. A. Ghirardelli, V. Quinn, and S. B. Foerster, Using geographic information systems and local food store data in California's low-income neighborhoods to inform community initiatives and resources. American Journal of Public Health, 100, 11, 21
54. G. Brown and D. Weber, Public Participation GIS: A new method for national park planning. Landscape and Urban Planning, 102, 1, 1-15, 2011. https://doi.org/10.1016/j.landurbplan.2011.03.003.
55. K. Watari and W. Gao, Present Assessment of Public Traffic System Based on GIS in Kitakyushu. Open Journal of Civil Engineering, 4, 04, 397, 2014. http://dx.doi.org/10.4236/ojce.2014.44034.
56. H. Alarasi, J. Martinez, and S. Amer, Children's perception of their city centre: a qualitative GIS methodological investigation in a Dutch city. Children's Geographies, 14, 4, 437-452, 2016. https://doi.org/10.1080/14733285.2015.1103836.
57. G. Brown, J. Strickland-Munro, H. Kobryn, and S. A. Moore, Stakeholder analysis for marine conservation planning using public participation GIS. Applied Geography, 67, 77-93, 2016. https://doi.org/10.1016/j.apgeog.2015.12.004.
58. A. Zolkafli, G. Brown, and Y. Liu, An Evaluation of Participatory GIS (PGIS) for Land Use Planning in Malaysia. The Electronic Journal of Information Systems In Developing Countries, 83, 1, 1-23, 2017. https://doi.org/10.1002/j.1681-4835.2017.
59. S. S. Fouad and O. Messallam, Investigating the role of community in heritage conservation through the ladder of citizen participation approach: Case study, Port Said, Egypt. International Journal of Current Research, 10, 11, 2, 2018. https://
60. S. Engen, C. Runge, G. Brown, P. Fauchald, L. Nilsen, and V. Hausner, Assessing local acceptance of protected area management using public participation GIS (PPGIS). Journal for Nature Conservation, 43, 27-34, 2018. https://doi.org/10.1016/j.j
61. J. Blachowski, J. Łuczak, and P. Zagrodnik, Participatory GIS in design of the Wroclaw University of Science and Technology campus web map and spatial analysis of campus area quality. E3S Web Conf., 29, 2018. https://doi.org/10.1051/e3sconf/20
62. G. Brown, S. Sanders, and P. Reed, Using public participatory mapping to inform general land use planning and zoning. Landscape and Urban Planning, 177, 64-74, 2018. https://doi.org/10.1016/j.landurbplan.2018.04.011.
63. D. Lafreniere et al., Public participatory historical GIS. Historical Methods: A Journal of Quantitative and Interdisciplinary History, 52, 3, 132-149, 2019. https://doi.org/10.1080/01615440.2019.1567418.
64. C. J. Hettiarachchi, P. Priyankara, T. Morimoto, and Y. Murayama, Participatory GIS-Based Approach for the Demarcation of Village Boundaries and Their Utility: A Case Study of the Eastern Boundary of Wilpattu National Park. Sri Lanka, ISPRS In
65. L. Tian, J. Liu, Y. Liang, and Y. Wu, A participatory e-planning model in the urban renewal of China: Implications of technologies in facilitating planning participation. Environment and Planning B: Urban Analytics and City Science, 50, 2, 299
66. T. C. Niğde Valiliği. Niğde yüzölçümü. http://www.nigde.gov.tr/cografi-konumu-ve-nufus-durumu#:~:text=Ni%C4%9Fde%20ili%3B%20Kuzey'de%20Nev%C5%9Fehir,(7.312)%20km%C2%B2%20y%C3%BCz%C3%B6l%C3%A7%C3%BCme%20sahiptir, Accessed 14.02.2025.
67. T. C. Niğde Valiliği. Niğde tarihi. http://www.nigde.gov.tr/tarihce1, Accessed 23.01.2025.
68. M. Z. Pestil, Kentsel Dönüşüm Sürecinde Nitelikli Yapı Üretimi. Yüksek Lisans Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Bursa Uludağ Üniversitesi 2015.
69. A. Arslan, Kentsel Alanlarda Taşınmaz Değerlemesi, Yüksek Lisans Tezi. Fen Bilimleri Enstitüsü, Balikesir Üniversitesi, Türkiye, 2016.
70. D. Biler, Kentsel dönüşüm projelerinin sosyal sürdürülebilirlik ölçütleri çerçevesinde değerlendirilmesi; Şanlıurfa eski sanayi bölgesi kentsel dönüşüm projesi örneği. Yüksek Lisans Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Hasan Kalyoncu Üniversitesi, T
71. A. Akkaya, Sürdürülebilir Kentleşme Modellerinin Üretilmesinde Dirençli Kent İnşaası. Yüksek Lisans Tezi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Selçuk Üniversitesi, Türkiye, 2023.
72. P. Güneş and N. Çabuk Kaya, Mekân Algısı ve Katılım Süreci Analizi: Kuştepe Mahallesi Örneği. Sosyoloji Araştırmaları Dergisi, 27, 2, 31-61, 2024. https://doi.org/10.18490/sosars.1575246.
73. M. Özden, 1990 Sonrası Yaşanan Gelişmelerin Türkiye’de Yerel Katılım Uygulamalarına Etkileri. Humanıtas - Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 12, Cumhuriyet'in 100. Yılı Özel Sayısı, 167-183, 2024. https://doi.org/10.20304/humanitas.1431943.
74. H. Akarca, Tarihi çevre yenileme uygulamalarında katılımcı yöntem önerisi: Ayvansaray örneği. Doktora Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Türkiye, 2019.
75. Ö. Has, Kentsel Dönüşüm Projelerinde Ortaklık Modelleri ve Örgütsel Yapı. Yüksek Lisans Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Bursa Uludağ Üniversitesi, Türkiye, 2016.
76. F. Yolcu, Periodical Evaluation of Urban Transformation in Turkey Via Laws and Actors. Journal of Planning, 31, 3, 393-401, 2021. https://dx.doi.org/10.14744/planlama.2021.46504.
77. H. M. Ayvalı, Tarihi Kent Merkezlerinde Mekânsal Dönüşüm İle Yeniden Canlandırma: Malatya Battalgazi Sur İçi Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Konya Teknik Üniversitesi, Türkiye, 2022.
78. E. Özsoy and T. Görgülü, Kentsel dönüşüm uygulamalarının süreç ve fiziksel mekâna etkilerinin Kayseri Sahabiye Mahallesi kentsel dönüşüm örneği üzerinden i̇rdelenmesi. Megaron, 17, 1, 2022. https://doi.org/10.14744/MEGARON.2021.88964.
79. H. D. Pirimoğlu, Kentsel Dönüşümün Tarihi, Coğrafi ve Demografik Sonuçları: İstanbul İli Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Lisansüstü Eğitim, Öğretim ve Araştırma Enstitüsü Kapadokya Üniversitesi, Türkiye, 2024.
80. N. Asiamah, H. Mensah, and E. F. Oteng-Abayie, General, target, and accessible population: Demystifying the concepts for effective sampling. The Qualitative Report, 22, 6, 1607-1621, 2017. https://doi.org/10.46743/2160-3715/2017.2674.
81. P. J. Lavrakas, Encyclopedia of Survey Research Methods. ed. Thousand Oaks, California: Sage Publications, Inc., 2008.
82. S. Shantikumar. Methods of sampling from a population. https://www.healthknowledge.org.uk/public-health-textbook/research-methods/1a-epidemiology/methods-of-sampling-population, Accessed 24.09.2025.
83. Anbaroğlu, B. (2017). Gönüllü coğrafi bilgi: Mekansal bilişim çalışmalarına web 2.0 devrinde yeni bir yaklaşım. Harita Dergisi, 158, 1-9.
84. H. K. Sevinç and İ. Karaş, Gönüllü Coğrafi Bilgi, Sivil Bilim ve Katılımcı Coğrafi Bilgi Sistemleri Arasındaki Benzerlikler ve Farklılıklar. VII. Uzaktan Algılama ve Coğrafi Bilgi Sistemleri Sempozyumu (UZAL-CBS), Eskişehir, Türkiye, 2018.
85. Y. Huang, X. Huang, J. Zhao, Y. Chen, Practical Research on Mixed-PPGIS Promoting Public Participation in Urban Micro-Public Space Renewal. Eng. Proc., 38, 84, 2023. https://doi.org/10.3390/engproc2023038084