CORPORATE SUSTAİNABİLİTY AND CORPORATE COMMUNİCATİON WİTHİN THE FRAMEWORK OF STAKEHOLDER THEORY

Öz

In the contemporary business landscape, rapid transformations driven by globalization, digital transformation, climate change, and increasing consumer awareness necessitate a shift in how organizations are evaluated. Beyond financial performance, firms are increasingly assessed based on environmental, social, and governance responsibilities. Within this context, stakeholder theory, corporate sustainability, and corporate communication are critical for ensuring long-term organizational success and societal legitimacy. Stakeholder theory posits that corporations must consider the interests of various stakeholder groups in their decision-making processes. This theoretical approach underpins corporate sustainability by promoting a balanced management perspective that integrates economic, environmental, and social dimensions. In this regard, corporate sustainability refers to a firm’s ability to generate long-term value through practices that enhance resource efficiency, manage environmental impacts, and promote social equity. Corporate communication functions as a key mechanism connecting stakeholder theory and sustainability. Organizations can build trust, enhance stakeholder engagement, and strengthen their reputational capital through transparent and effective communication of sustainability initiatives. In particular, digital communication platforms, sustainability reporting, and stakeholder dialogue play vital roles in fostering this engagement. This study explores the interrelationships between stakeholder theory, corporate sustainability, and corporate communication within a theoretical framework. The findings indicate that these concepts are mutually reinforcing and should be addressed in an integrated manner to achieve long-term organizational success. Furthermore, the study offers practical recommendations for firms, including enhancing stakeholder participation, aligning sustainability strategies with transparent communication practices, and integrating digital transformation into these efforts. Ultimately, this research provides academics and business leaders with a comprehensive perspective on the theoretical foundations of sustainable business models.

Anahtar Kelimeler

• stakeholder theory
• corporate sustainability
• corporate communication

PAYDAŞ TEORİSİ ÇERÇEVESİNDE KURUMSAL SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK VE İLETİŞİM

Öz

Günümüz iş dünyası, küreselleşme, dijital dönüşüm, iklim değişikliği ve artan tüketici bilinci gibi dinamiklerin etkisiyle hızla değişmektedir. Bu değişimler, şirketlerin yalnızca finansal performanslarıyla değil, aynı zamanda çevresel, sosyal ve yönetişimsel sorumluluklarıyla da değerlendirilmesini zorunlu kılmaktadır. Bu bağlamda, paydaş teorisi, kurumsal sürdürülebilirlik ve kurumsal iletişim kavramları, işletmelerin uzun vadeli başarısı ve toplumsal kabul görmesi açısından kritik öneme sahiptir. Paydaş teorisi, kurumların çoklu çıkar gruplarını dikkate alarak kararlar alması gerektiğini savunur. Bu teori, kurumsal sürdürülebilirliğin temelini oluşturarak, ekonomik, çevresel ve sosyal boyutlarda dengeli bir yönetim anlayışını destekler. Kurumsal sürdürülebilirlik ise, bir işletmenin kaynak verimliliği, çevresel etki yönetimi ve sosyal adalet gibi konularda uzun vadeli değer yaratma kapasitesini ifade eder. Kurumsal iletişim, paydaş teorisi ve sürdürülebilirlik arasındaki bağı kuran temel bir araçtır. Kurumlar, sürdürülebilirlik çabalarını paydaşlarına etkili bir şekilde aktararak güven inşa eder ve itibar yönetimini güçlendirir. Özellikle dijital iletişim kanalları, sürdürülebilirlik raporları ve paydaş diyalogları, bu süreçte kritik rol oynar. Bu çalışma, paydaş teorisi, kurumsal sürdürülebilirlik ve kurumsal iletişim arasındaki ilişkiyi teorik bir çerçevede incelemektedir. Araştırma sonucunda, bu üç kavramın birbirini desteklediği ve kurumların uzun vadeli başarısı için entegre bir şekilde ele alınması gerektiği ortaya konmuştur. Ayrıca, kurumlara paydaş katılımını artırmak, sürdürülebilirlik stratejilerini şeffaf bir şekilde iletişimle bütünleştirmek ve dijital dönüşümü bu sürece dahil etmek gibi pratik öneriler sunulmuştur. Bu çalışma, akademisyenlere ve iş dünyası liderlerine sürdürülebilir iş modellerinin teorik temelleri hakkında kapsamlı bir perspektif sunmayı amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• paydaş teorisi
• kurumsal sürdürülebilirlik
• kurumsal iletişim

Kaynakça

1. Awa, H. O., Etim, W. ve Ogbonda, E. (2024). Stakeholders, stakeholder theory and corporate social responsibility (CSR). International Journal of Corporate Social Responsibility, 9, 1-14. https://doi.org/10.1186/s40991-024-00094-y
2. Aguinis, H. ve Glavas, A. (2017). On corporate social responsibility, sensemaking, and the search for meaningfulness through work. Journal of Management, 45(3), 1057-1086. https://doi.org/10.1177/0149206317691575
3. Azapagic, A. (2003). Systems approach to corporate sustainability: A general management framework. Process Safety and Environmental Protection, 81(5), 303-316. https://doi.org/10.1205/095758203770224342
4. Bahadır, E. C. ve Gürbüz, A. O. (2023). Sürdürülebilir kalkınmadan kurumsal sürdürülebilirliğe: Teorik değerlendirme. International Journal of Entrepreneurship and Management Inquiries, 7(12), 131-141. https://doi.org/10.55775/ijemi.1328465
5. Bansal, P. ve Song, H.-C. (2017). Similar but not the same: Differentiating corporate sustainability from corporate social responsibility. Academy of Management Annals, 11(1), 105-149.
6. Blackburn, W. R. (2007). The sustainability handbook: The complete management guide to achieving social, economic and environmental responsibility. Routledge. https://www.routledge.com/The-Sustainability-Handbook-The-Complete-Management-Guide-to-Achieving-Social-Economic-and-Environmental-Responsibility/Blackburn/p/book/9781138990098. Erişim tarihi: 08 Mayıs 2025
7. Ceran, E. B. (2017). Kurumsal sürdürülebilirlik kavramı ve ölçümüne ilişkin bir ön çalışma. İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, 46, 59-70.
8. Clarkson, M. B. E. (1995). A stakeholder framework for analyzing and evaluating corporate social performance. The Academy of Management Review, 20(1), 92-117. https://doi.org/10.2307/258888

9. Carroll, A. B., Brown, J. ve Buchholtz, A. K. (2017). Business and society: Ethics, sustainability, and stakeholder management (10th ed.). Boston: Cengage Learning.
10. Cornelissen, J. (2019). Kurumsal iletişim (Ç. Sohodol Bir & İ. Karademirlidağ Suher, Ed.). İstanbul: The Kitap Yayınları.
11. Cowan, D. M., Dopart, P., Ferracini, T., Sahmel, J., Merryman, K., Gaffney, S. ve Paustenbach, D. J. (2010). A cross-sectional analysis of reported corporate environmental sustainability practices. Regulatory Toxicology and Pharmacology, 58(3), 524-538. https://doi.org/10.1016/j.yrtph.2010.09.004
12. Crane, A., Matten, D. ve Spence, L. J. (2019). Corporate social responsibility: Readings and cases in a global context (3rd ed.). England: Routledge.
13. Çini, M. A., Güleş, H. K. ve Arıcıoğlu, M. A. (2018). Effect of the stakeholder salience theory on family businesses performance. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 17(4), 1491-1506. https://doi.org/10.21547/jss.429086
14. Dilling, P. F. A. (2011). Stakeholder perception of corporate social responsibility. International Journal of Management and Marketing Research, 4(2), 23-34.
15. Dmytriyev, S. D., Freeman, R. E. ve Hörisch, J. (2021). The relationship between stakeholder theory and corporate social responsibility: Differences, similarities, and implications for social issues in management. Journal of Management Studies, 58(6), 1441-1470. https://doi.org/10.1111/joms.12684
16. Donaldson, T. ve Preston, L. E. (1995). The stakeholder theory of the corporation: Concepts, evidence, and implications. The Academy of Management Review, 20(1), 65-91. https://doi.org/10.2307/258887
17. Dowling, G. R. (2006). Communicating corporate reputation through stories. California Management Review, 49(1), 82-100. https://doi.org/10.2307/41166372
18. Durutta, N. (2006). The corporate communicator (T. L. Gillis Ed.). The Iabc handbook of organizational communication: A guide to internal communication, public relations, marketing, and leadership (1st edition). San Francisco: Jossey-Bass Inc Pub.
19. Dyllick, T. ve Hockerts, K. (2002). Beyond the business case for corporate sustainability. Business Strategy and the Environment, 11(2), 130-141. https://doi.org/10.1002/bse.323
20. Dyllick, T. ve Muff, K. (2015). Clarifying the meaning of sustainable business: Introducing a typology from business-as-usual to true business sustainability. Organization & Environment, 29(2), 156-174. https://doi.org/10.1177/1086026615575176
21. Eccles, R. G., Ioannou, I. ve Serafeim, G. (2014). The impact of corporate sustainability on organizational processes and performance. Management Science, 60(11), 2835-2857. http://www.jstor.org/stable/24550546
22. Ergül, E. ve Boran, T. (2021). Paydaş teorisi ve kurumsal iletişime paydaş odaklı yaklaşım koç holding ve unilever in kurumsal web siteleri üzerine bir inceleme. 18th the International Symposium Communication of the Millenium (CİM 2021) içinde (ss. 625-640). Yakutiye, Erzurum, Türkiye.
23. Ertuğrul, F. (2008). Paydaş teorisi ve işletmelerin paydaşları ile ilişkilerinin yönetimi. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 31, 199-223.
24. Ewing, M. T., Pitt, L. F., Nigel M., de B. ve Berthon, P. (2002). Employment branding in the knowledge economy. International Journal of Advertising, 21(1), 3-22. https://doi.org/10.1080/02650487.2002.11104914
25. Frandsen, F. ve Johansen, W. (2014). Corporate communication (V. Bhatia Ed.). The routledge handbook of language and professional communication (1st Edition). England: Routledge.
26. Freeman, E. (2010). Strategic management a stakeholder approach. Cambridge: Cambridge University Press.
27. Freeman, R. E. ve McVea, J. (2001). A stakeholder approach to strategic management. SSRN Electronic Journal, 1(2), 1-33. https://doi.org/10.2139/ssrn.263511
28. Freeman, R. E., Harrison, J. S., Wicks, A. C., Parmar, B. L. ve De Colle, S. (2010). Stakeholder theory: The state of the art. Cambridge: Cambridge University Press.
29. Garriga, E. ve Melé, D. (2004). Corporate social responsibility theories: Mapping the territory. Journal of Business Ethics, 53(1), 51-71. https://doi.org/10.1023/B:BUSI.0000039399.90587.34
30. Gedikçi Öndoğan, A. (2021). Paydaş yönetimi yaklaşımı doğrultusunda kurumsal sosyal sorumluluk (KSS) ve halkla ilişkilerin rolü. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 24 (2), 528-539.
31. Görmen, M. ve Korkmaz, G. (2022). Kurumsal sürdürülebilirlik için sürdürülebilir iç denetim: Geleceğin iç denetim fonksiyonu. Denetişim, 25, 94-115.
32. Güney, S. ve Dinler, S. (2023). Türkiye’ de havayolu firmaları için algılanan kurumsal sürdürülebilirlik ve müşteri bağlılığı ilişkisi: Erzurum havalimanı örneği. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 26(50), 675-694. https://doi.org/10.31795/baunsobed.1185534
33. Hart, S. L. ve Dowell, G. (2011). A natural-resource-based view of the firm: Fifteen years after. Journal of Management, 37(5), 1464–1479. https://doi.org/10.1177/0149206310390219
34. Hazar, S. O. (2023). Kurumsal sürdürülebilirlik çerçevesinde entegre raporlama: Allianz Türkiye örneği. İstanbul Arel Üniversitesi İletişim Çalışmaları Dergisi, 11(23), 227-255.
35. Hazelton, J. ve Haigh, M. (2010). Incorporating sustainability into accounting curricula: Lessons learnt from an action research study. Accounting Education, 19(1-2), 159-178. https://doi.org/10.1080/09639280802044451
36. Holton, I., Glass, J. ve Price, A. D. F. (2010). Managing for sustainability: Findings from four company case studies in the UK precast concrete industry. Journal of Cleaner Production, 18(2), 152-160. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2009.09.016
37. Hopwood, B., Mellor, M. ve O’Brien, G. (2005). Sustainable development: Mapping different approaches. Sustainable Development, 13(1), 38-52. https://doi.org/10.1002/sd.244
38. Hörisch, J., Freeman, R. E. ve Schaltegger, S. (2014). Applying stakeholder theory in sustainability management: Links, similarities, dissimilarities, and a conceptual framework. Organization & Environment, 27(4), 328-346. https://doi.org/10.1177/1086026614535786
39. Ihator, A. S. (2004). Corporate communication: Reflections on twentieth century change. Corporate Communications: An International Journal, 9(3), 243-253. https://doi.org/10.1108/13563280410551169
40. Jeurissen, R. (2000). Review of cannibals with forks: The triple bottom line of 21st century business, by J. Elkington. Journal of Business Ethics, 23(2), 229–231. http://www.jstor.org/stable/25074238
41. Karakoç, N. (1989). Örgütsel iletişim ve örgütsel zaman arasındaki ilişkiler. Kurgu, 6(2), 80-89.
42. Kent, M. L. ve Taylor, M. (2002). Toward a dialogic theory of public relations. Public Relations Review, 28(1), 21–37. https://doi.org/10.1016/S0363-8111(02)00108-X
43. Koçyiğit, M. (2018). Halkla ilişkiler ve kurumsal sosyal sorumluluk. Konya: Eğitim Yayınevi.
44. Koçyiğit, M. (2020). Kurumsal iletişim ve halkla ilişkiler (Z. T. Gencer Ed.). Kurumsal iletişimin el kitabı, (ss.165-195). Konya: Eğitim Yayınevi.
45. Littig, B. ve Griessler, E. (2005). Social sustainability: A catchword between political pragmatism and social theory. International Journal of Sustainable Development, 8(1-2), 65-79. https://doi.org/10.1504/IJSD.2005.007375
46. Loorbach, D. ve Wijsman, K. (2013). Business transition management: Exploring a new role for business in sustainability transitions. Journal of Cleaner Production, 45, 20-28. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2012.11.002
47. Lozano, R. (2015). A holistic perspective on corporate sustainability drivers. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 22(1), 32–44. https://doi.org/10.1002/csr.1325
48. Mahajan, R., Lim, W. M., Sareen, M., Kumar, S. ve Panwar, R. (2023). Stakeholder theory. Journal of Business Research, 166, 114104. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2023.114104
49. Mazurkiewicz, P. (2004). Corporate environmental responsibility: Is a common CSR framework possible? (English). World Bank. https://documents.worldbank.org/en/publication/documents-reports/documentdetail/en/577051468339093024
50. Mazzei, A. (2014). A multidisciplinary approach for a new understanding of corporate communication. Corporate Communications: An International Journal, 19(2), 216-230. https://doi.org/10.1108/CCIJ-12-2011-0073
51. Mitchell, R. K., Agle, B. R. ve Wood, D. J. (1997). Toward a theory of stakeholder identification and salience: Defining the principle of who and what really counts. The Academy of Management Review, 22(4), 853-886. https://doi.org/10.2307/259247
52. Montiel, I. ve Delgado-Ceballos, J. (2014). Defining and measuring corporate sustainability: Are we there yet? Organization & Environment, 27(2), 113-139. https://doi.org/10.1177/1086026614526413
53. O’Hair, D., Friedrich, G. ve Dixon, L. (2010). Strategic communication in business and the professions (7th edition). Londra: Pearson.
54. Oltarzhevskyi, D. O. (2019). Typology of contemporary corporate communication channels. Corporate Communications: An International Journal, 24(4), 608-622. https://doi.org/10.1108/CCIJ-04-2019-0046
55. Oyman, M. ve Özer, S. (2018). Bir gerilla pazarlama uygulaması olarak ambient reklamcılık (ortam reklamcılığı): Basılı dergi reklamı ile ambient reklamın etkililik açısından karşılaştırılması. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 18(4), 173-192. https://doi.org/10.18037/ausbd.552710
56. Özyürek, M. (2018). A critique of the corporate governance approaches from a deontological perspective: Can the corporate objective embrace the interests of employees? OPUS International Journal of Society Researches, 9(16), 2480-2510. https://doi.org/10.26466/opus.493876
57. Preston, L. E. ve Sapienza, H. J. (1990). Stakeholder management and corporate performance. Journal of Behavioral Economics, 19(4), 361-375. https://doi.org/10.1016/0090-5720(90)90023-Z
58. Risteska, M. ve Taşkıran, H. B. (2023). Kurumsal iletişim açısından sürdürülebilirlik yönetimi uygulamaları: Türkiye ve Kuzey Makedonya karşılaştırması. The Journal of International Scientific Researches, 8(3), 367-392. https://doi.org/10.23834/isrjournal.1335210
59. Sabuncuoğlu, Z. ve Gümüş, M. (2016). Örgütsel iletişim. Ankara: Aktüel Yayınları.
60. Schaltegger, S., Bennett, M. ve Burritt, R. (2006). Sustainability accounting and reporting: Development, linkages and reflection (S. Schaltegger, M. Bennett, & R. Burritt Eds.). Sustainability accounting and reporting (pp. 1-33). Springer Netherlands. https://doi.org/10.1007/978-1-4020-4974-3_1
61. Soydaş, N. (2024). Türkiye’de kurumsal iletişim konusunda yapılan lisansüstü tezlerin bibliyometrik analizi. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15(3), 908-924. https://doi.org/10.36362/gumus.1459638
62. Şahin, A. ve Mitawa, W. K. (2025). Stakeholder theory in action, the impact of ESG practices on financial performance in SADC region food producers. Cumhuriyet Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 26(1), 105-118. https://doi.org/10.37880/cumuiibf.1550589
63. Şardağı, E. ve Öztürk, M. C. (2024). Yöneticilerin kurumsal sürdürülebilirlik kararlarında etkili olan motivasyonlar. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26(4), 1708-1726. https://doi.org/10.32709/akusosbil.1237474
64. Taştan, S. (2021). Kurumsal sürdürülebilirlik (M. Kaplan Ed.). Strateji: Yönetsel bağlam çerçevesinde güncel okumalar (ss. 48-78). Konya: Eğitim Yayınevi.
65. Tokgöz, N. ve Önce, S. (2009). Şirket sürdürülebilirliği: Geleneksel yönetim anlayışına alternatif. Afyon Kocatepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 11(1), 249-275.
66. Tüm, K. (2014). Kurumsal sürdürülebilirlik ve muhasebeye yansımaları: Sürdürülebilirlik muhasebesi. Akademik Yaklaşımlar Dergisi, 5(1), 58-81.
67. United Nations (2015). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development.
68. Ünal, İ. H., Temiz, H. ve Özdemir, F. S. (2024). Kurumsal sürdürülebilirlik üzerinde cinsiyet ve kültürel çeşitliliğin etkisi. Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi (AKAD), 16(31), 413-428. https://doi.org/10.20990/kilisiibfakademik.1525214
69. Van Riel, C.B.M. ve Fombrun, C.J. (2007). Essentials of corporate communication: Implementing practices for effective reputation management (1st ed.). England: Routledge.
70. Vogel, D. (2006). The market for virtue: The potential and limits of corporate social responsibility. Washington, D.C.: Brookings Institution Press.
71. Wilson, M. (2003). Corporate sustainability: What is it and where does it come from? Ivey Business Journal, March/April. https://iveybusinessjournal.com/publication/corporate-sustainability-what-is-it-and-where-does-it-come-from/. Erişim tarihi: 10 Mayıs 2025
72. Yıldırım, G. (2020). Halkla ilişkilerde paydaş teorisi perspektifinden kurum içi iletişimin çalışanların kurumsal bağlılıklarına etkisi. Selçuk İletişim, 13(2), 438-470. https://doi.org/10.18094/josc.696751
73. Zerfass A, Verčič D. ve Volk, SC (2017). Communication evaluation and measurement: Skills, practices and utilization in European organizations. Corporate Communications: An International Journal, 22(1), 2–18, doi: https://doi.org/10.1108/CCIJ-08-2016-0056
74. Zink, K. J., Steimle, U. ve Fischer, K. (2008). Human factors, business excellence and corporate sustainability: Differing perspectives, joint objectives (K. J. Zink Ed.). Corporate sustainability as a challenge for comprehensive management (pp. 3-18). Physica-Verlag HD. https://doi.org/10.1007/978-3-7908-2046-1_1