Bu çalışma, Norse mitolojisinin çağdaş sinema ve televizyon yapımlarında yalnızca bir “hikâye kaynağı” olarak değil, sinema endüstrisinin estetik, anlatısal ve ideolojik dinamikleri tarafından yeniden biçimlendirilen, sürekli dönüşen ve güncel kültürel bağlamlara uyarlanabilen canlı bir anlatı formu olduğunu ileri sürmektedir. Çalışmanın merkezî tezi, mitin sinemada pasif biçimde aktarılmadığı; aksine, üretim bağlamı ve sinematik dil aracılığıyla aktif olarak dönüştürüldüğüdür. Avrupa sanat sineması, Hollywood yapımı blockbuster (yüksek bütçeli gişe filmleri) ve uzun soluklu streaming drama (çevrim içi platform dizileri) gibi farklı üretim biçimleri, mitin hangi temalar etrafında yeniden kurgulanacağını, hangi karakter tipolojilerinin ön plana çıkarılacağını ve hangi ideolojik yönelimlerin anlatıya yükleneceğini belirlemektedir. Sinemanın görsel-işitsel araçları, renk paleti, sinematografi, müzik ve kurgu, mitin ritüel boyutunu güçlendirebildiği gibi, onu mizahi ya da ironik yeniden yazımlara da dönüştürebilmektedir. Mitin sinemadaki yeniden üretimi, yalnızca anlatısal düzlemde değil, aynı zamanda seyirci algısını, kültürel kimlik inşasını ve küresel kültürel dolaşımı etkileyen çok katmanlı bir süreçtir. Bu bağlamda, sinema aracılığıyla yeniden kurgulanan mitler hem tarihsel sürekliliğin hem de çağdaş estetik ve ideolojik dönüşümlerin kesişim noktasında konumlanmaktadır. Bu süreçte mit hem kültürel belleğin taşıyıcısı hem de toplumsal cinsiyet, ekoloji ve kimlik gibi güncel meselelerin işlendiği bir anlatı alanı hâline gelmektedir. “Mitin sinemadaki yaşamı”, estetik yeniden üretim ve kültürel yeniden anlamlandırma yoluyla bugünün izleyicisine uyarlanabilme kapasitesinde somutlaşmaktadır.
This study argues that Norse mythology, in contemporary film and television productions, is not merely a “narrative source” but a living narrative form that is continually reshaped, transformed, and adapted to present-day cultural contexts by the aesthetic, narrative, and ideological dynamics of the cinema industry. The central thesis of the study is that myth is not transmitted passively in cinema; rather, it is actively transformed through production context and cinematic language. Different modes of production, European art cinema, Hollywood blockbusters (high-budget commercial films), and long-form streaming dramas (online platform series), determine which themes are reconfigured, which character typologies are foregrounded, and which ideological orientations are embedded in the narrative. The audiovisual tools of cinema, colour palette, cinematography, music, and editing, can enhance the ritual dimension of myth or turn it into humorous or ironic rewritings. The reproduction of myth on screen operates not only at the narrative level but also as a multilayered process shaping audience perception, cultural identity construction, and the global circulation of culture. In this respect, myths reimagined through cinema occupy the intersection of historical continuity and contemporary aesthetic and ideological transformations. In this process, myth becomes both a vehicle of cultural memory and a narrative arena for current issues such as gender, ecology, and identity. The “life of myth in cinema” thus materialises as an ongoing practice of resignification, through which ancestral cosmologies are continually reconfigured to address contemporary anxieties and to inscribe new cultural meanings.
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Medya Endüstrisi Çalışmaları |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 18 Ağustos 2025 |
| Kabul Tarihi | 23 Ekim 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Sayı: 16 |
.