Öz

In terms of modernism, human’s search for meaning and attempt to position themselves in the universe enables the emergence of a universal code of meaning as regards matter-human, human-human and human-society relations. One of the most significant signs of human’s defeat by the social system, life and civilisation, in which s/he must have the central position, is that the matter/object is regarded as more important than the human. Joseph Conrad, a Polish author in origin, who constructs his novels in both isolated seas and multi-national cities where socialisation between people from different culture can be observed, presents the story of the individual and reflects human nature. He portrays the human in his relations with the society, and depicts the conflicts between the human soul and the outer world, the inward look of the individual in his deep loneliness and the vicious çirle he finds himself in the existential struggle. In his novel, Victory, he creates Axel Heyst character, who has been raised as a person with no confidence in humanity since his childhood. Through Heyst, Conrad examines the East-West conflict, human behaviours in isolation, loneliness and human behaviour in social interaction. Even though Conrad creates almost no ideal character in order to present a realistic picture of the human and the world and tries to paint a picture of their behaviours and what they feel deep inside their hearts, still he makes it possible for the reader to make comparisons through such binary oppsitions as good and evil, nature and city, civilisation and savagery. In the novel, such themes as loneliness, alienation, love, hatred, greed, violence, helpfullness and treachery are dealt with and a general view of humanity is portrayed through the observation of individual behaviours. In this article, Heyst, the protagonist of Victory, a novel ironically titled, will be analysed in his relation with other characters on the basis the plot.

Anahtar Kelimeler

• Victory
• Heyst
• Alienation
• Violence

Bireyden Topluma Uzanan Yozlaşmanın İronisi: Joseph Conrad’ın Zafer Romanı

Öz

İnsanın anlam arayışı ve kendini evrende konumlandırma uğraşı; nesne-insan, insan-insan ve insan-toplum açısından evrensel bir anlamlandırma dizgesinin ortaya çıkışını sağlar. Dünyanın merkezinde bulunması gereken insanın icat ettiği düzene, yaşama, uygarlığa yenik düşmesinin en önemli göstergelerinden biri nesnenin/maddenin insandan daha önemli görülmesidir. Romanlarını hem tecrit edilmiş mekanlar olarak denizlerde hem de sosyalleşmenin gözlemlenebileceği çok uluslu kentlerde kurgulayan Polonya asıllı İngiliz yazar Joseph Conrad, bireyin anlatısını sunarak, insan doğasının betimlemesini yapar. Bireyi, toplumun içinde karşılıklı bir ilişki bağlamında ele alarak dış dünya ile insan ruhu arasındaki çatışmayı, bireyin kendi ruhunun derinliklerinde kendine dönük bakışını, çıkmaza giren varoluş sancısını irdelemeye çabalar. Zafer romanında, çocukluğundan beri insanlara karşı güvensiz olarak yetiştirilmiş Axel Heyst karakterini kurgulayarak, Batı ve Doğu ikilemini, insanın yalnızlık içindeki davranışlarını, inzivayı ve toplum içindeki ilişkilerini irdeler. Romanda neredeyse hiçbir ideal kişilik kurgulamadan sadece gerçekçi bir biçimde insan davranışlarını ve onların iç dünyalarında duyumsadıklarını göreceli bir tarafsı- zlıkla ortaya koymaya çalışan Conrad, yine de zıt kutuplar şeklinde iyi ile kötü, doğa ile kent, uygarlık ile vahşet gibi izlekleri karşılaştırma olanağı sunar. Romanda yalnızlık, yabancılaşma, aşk, nefret, açgözlülük, şiddet, yardım ve ihanet izlekleri öne çıkarılarak bireyin penceresinden genel insanlık tablosu çizilir. Bu makalede, ironik biçimde Zafer olarak adlandırılan romanın başkişisi Heyst, diğer kişilerle birlikte, olay örgüsüyle bağlantılı bir biçimde çözümlenmektedir

Anahtar Kelimeler

• Zafer
• Heyst
• Yabancılaşma
• Şiddet
• İnsan Doğası

Kaynakça

1. Aşkaroğlu, V. (2016). Trajik Ve Modern: Triolojik Bir Çözümleme: Oğuz Atay-Joseph Conrad-Yusuf Atılgan. Ankara: Kültür Ajans Yayınları.
2. Conrad, J. (2011). Zafer: Bir Ada Hikayesi. Armağan İlkin (Çev.). İstanbul: İletişim Yayınları.
3. Feaster, J. (1971). "Conrad and Ford: Criticism at the End of the Tether", Journal of Modern Literature, Vol. 2, No. 3, 417-421.
4. Howe, I. (1953). "Order and Anarchy: The Political Novels", The Kenyon Review, Vol. 15, No. 4 (Autumn), 505-521.
5. Lorch Thomas, M. (1964). "The Barrier Between Youth and Maturity in the Works of Joseph Conrad", Modern Fiction Studies. No: X, Spring Issue.
6. Warren Robert, P. (1951). "Nostromo", Seawanee Review. LIX., 363-391.
7. Zabel Morton, D. (1972). Conrad In His Age. New York: The New Republic.
8. Zabel Morton, D. (1959). The Portable Conrad. New York: New York Publications.