Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde 28. Yasama Dönemindeki Siyasi Partilerin Aile Politikaları: Parti Programları Üzerine Bir Analiz

Yıl 2026, Cilt: 27 Sayı: 1, 747 - 767, 17.03.2026

Naile Erdem

https://doi.org/10.17494/ogusbd.1764894

https://izlik.org/JA84XP38HF

Öz

Türkiye Büyük Millet Meclisinde 28. Yasama Dönemindeki Siyasi Partilerin Aile Politikaları: Parti Programları Üzerine Bir Analiz
Öz
Bu araştırma, 28. yasama dönemi Türkiye Büyük Millet Meclisi’ndeki siyasi partilerin aile politikalarına ilişkin söylemlerini, resmi parti programlarını dikkate alarak incelemektedir. Araştırmanın amacı, 28. yasama dönemi Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki siyasi partilerin aileye yönelik politikalarını incelemektir. Araştırmada Antconc programıyla doküman analizi gerçekleştirilmiştir. Frekans ve içerik analizleriyle siyasi partilerin aileye ilişkin kavramları kullanım yoğunlukları ve yoğunlaştığı temalar tespit edilmiştir. Bulgular, Cumhuriyet Halk Partisi, İyi Parti ve Demokrat Parti’nin mutlak frekansta önde olduğunu; ancak oransal olarak Demokrat Parti ve Halkların Demokrasi Partisi gibi görece kısa programlara sahip partilerin aile politikalarını kapsayan aile, çocuk, kadın gibi kavramlara daha fazla vurgu yaptığını göstermiştir. Bu araştırma, siyasi söylem ve sosyal politika alan yazınına yaptığı katkılar açısından önemlidir.

Anahtar Kelimeler

Aile politikası , siyasi partiler , parti programı

Etik Beyan

Bu araştırmayı gerçekleştirirken etik ilkelere dikkat ettiğimi beyan ederim.

Family Policies of Political Parties in the 28th Legislative Term of the Turkish Grand National Assembly: An Analysis of Party Programs

https://izlik.org/JA84XP38HF

Öz

This research examines the discourses on family policies of political parties in 28th legislative term of the Turkish Grand National Assembly in Turkey, taking into account their official party programs the . The research aims to examine the family policies of political parties 28th legislative term in the Turkish Grand National Assembly. Document analysis was conducted using the Antconc program. Frequency and content analyses were used to identify the frequency and themes of political parties' use of family concepts.
The findings,the Republican People's Party, the Good Party, and the Democrat Party are leading in absolute frequency; however, proportionally, parties with relatively short programs, such as the Democrat Party and the Peoples' Democracy Party, place greater emphasis on family policies. This research is significant for its contributions to the literature on political discourse and social policy.

Anahtar Kelimeler

Family policy , political parties , party program

Kaynakça

• Adalet ve Kalkınma Partisi. (t.y.). Parti programı. https://www.akparti.org.tr/media/0auje2sn/partiprogrami.pdf adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Adana Büyükşehir Belediyesi. (2025). Haberler. https://www.adana.bel.tr/tr/haberler adresinden 4 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Adema, W. (2012). Setting the scene: The mix of family Policy objectives and Packages across the OECD. Children and Youth Services Review, 34(3), 487-498.
• Arslan, R. (2016). Siyaset bilimine giriş. Bursa: Dora Yayıncılık.
• Atasever, G. (2013). Siyasi parti tipolojisi. T. Uzun (Ed.), İttihat ve Terakki’den Günümüze Siyasi Partiler içinde (ss. 15-31). Ankara: Orion Kitabevi.
• Beck, U. ve Beck-Gernsheim, E. (2002). Individualization: İnstitutionalized individualism and its social and political consequences. London: Sage.
• BNS İnstitute (2025, 5 Mart). Definition and concept of family in sociology. https://bns.institute/behavioural-sciences/definition-concept-family-sociology/ adresinden 27 Aralık 2025 tarihinde alınmıştır.
• Bulut, P. ve Güven, S. (2010). Siyasi parti programlarında ilköğretim. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 6(2), 281-300.
• Büyükekmekçi, S. (2023). Program. F. Güler (Ed.), Siyasi Parti Ansiklopedisi içinde (s. 200-205). Ankara: Nobel Akademi.
• Cumhuriyet Halk Partisi. (t.y.). Parti programı. https://content.chp.org.tr/1d48b01630ef43d9b2edf45d55842cae.pdf adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Demokrasi ve Atılım Partisi. (t.y.). Parti programı. https://devapartisi.org/temel-metinler/parti-programi adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Deniz, M., Karaca, N. Ve Yurtcu, O. (2023). Okul yöneticilerinin karar verme stillerine dair araştırmaları: 2014-2022 yılları arasındaki lisansüstü tezlerinin incelenmesi. Ulakbilge Sosyal Bilimler Dergisi, 11(81), 176-185.
• Dikeçligil, F. B. (2022). Aile sosyolojisi. M. A. Y. Saraç (Ed.) Sosyal Bilimler Ansiklopedisi içinde (ss.31–33). İstanbul: TÜBİTAK Yayınları.
• Duverger, M. (1993). Siyasi partiler. (T. Tunçdoğan, Çev.). İstanbul: Sosyal Yayınları.
• Emek Partisi. (t.y.). Parti programı ve tüzük.https://www.emep.org/emek-partisi-program-ve-tuzugu adresinden 6 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Erdem, N. (2023). Türkiye’de sol: 27 Mayıs 1960’tan 12 Eylül 1980’e. O. Ercan ve A. Turan (Eds.), Cumhuriyetin 100 Yılında Türkiye’de Siyaset ve İdeolojiler Üzerine Tartışmalar içinde (ss. 91-144). İstanbul: Özgür Yayınları.
• Erdem, N. (2025). Türk siyasal hayatında sağ partilerde görülen bölünmelerin Arendt’in bölünme kuramı bağlamında incelenmesi: 1960-1980. Gaziantep: Özgür Yayınları.
• Esping-Andersen, G. (2009). The incomplete revolution: Adapting welfare states to women’s new roles. Cambridge: Polity Press.
• Foucault, M. (2007). Security, territory, population. New York: Palgrave Macmillan. Fraser, N. (2016). Contradictions of capital and care. New Left Review, 100, 99–117.
• Gelecek Partisi. (t.y.). Parti programı. https://gelecekpartisi.org.tr/uploads/kurumsal/Gelecek_Partisi_Program.pdf adresinden 05 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Giddens, A. (2012). Sosyoloji (C. Güzel Çev.). İstanbul: Kırmızı Yayınları. (Orijinal eserin basım tarihi, 1982)
• Gürcüoğlu, S. (2020). Türkiye’de siyasi partilerin yerel katılım politikaları. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22(4), 1046-1066.
• Hallaç, S. ve Öz, F. (2014). Aile kavramına kuramsal bir bakış. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 6(2), 142-153.
• Halkların Demokrasi Partisi. (t.y.). Parti programı. https://www.hdp.org.tr/tr/parti-programi/ adresinden 05 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Heywood, A. (2015). Siyasi ideolojiler: Bir giriş. (A. K. Bayram, Ö. Tüfekçi, H. İnanç, Ş. Akın ve B. Kalkan, Çev.). Ankara: B101 Yayınları.
• Hür Dava Partisi. (t.y.). Parti programı. https://files.hudapar.org/media/StatikIcerikGorselleri/Yayinlar/PdfDosyalari/turkce.pdf adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• İyi Parti. (t.y.). Güncel parti programı. https://iyiparti.org.tr/storage/img/doc/iyi-parti-guncel-parti-program.pdf adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Kaan, E. O. (2022). Ailenin kurulması ve korunmasında toplum ve kurum sorumlulukları. İhya Uluslararası İslam Araştırmaları Dergisi, 8(1), 132-152.
• Kapani, M. (2018). Politika bilimine giriş. Ankara: BB101 Yayınları.
• Kışlalı, A. T. (2018). Siyaset bilimi. İstanbul: Kırmızı Kedi Yayınevi.
• Koçak, O. ve Demir, S. (2023). Türkiye’de aile politikalarının sürdürülebilir kalkınma ve sosyal hizmetler açısından değerlendirilmesi. Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, 85, 65-77.
• Milliyetçi Hareket Partisi. (t.y.). Parti programı 2024. https://www.mhp.org.tr/usr_img/_mhp2007/kitaplar/mhp_partiprogrami_2024.pdf adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Murdock, G. (1949). Social structure. New York: MacMillan.
• Oakley, A. (2015). The Sociology of Housework. Bristol: Policy Press.
• OECD. (2003). Social policies, family types and child outcomes in selected OECD countries (OECD Social, Employment and Migration Working Papers, No. 6). Paris: OECD Publishing.
• Öztekin, A. (2011). Siyaset bilimine giriş. Ankara: Siyasi Kitabevi.
• Saadet Partisi. (t.y.). Parti programı. https://saadet.org.tr/parti/parti-programi adresinden 6 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Sezgin, S. (2024). 28. Yasama döneminde Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde temsil edilen siyasi partilerin parti programlarında kent kavramı. Biga İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 5(3) 226-237.
• Turan, E. (2019). Kamu yönetimi temel kavramlar. Konya: Polat Yayınları.
• Turgut, F. (2016). Türk siyasetinde son dönem aile politikaları. Selçuk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi (SEFAD), (35), 411-426.
• Türk Dil Kurumu. (2025). Genel sözlük. https://sozluk.gov.tr adresinden 10 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Türkiye Büyük Millet Meclisi. (2025). 28. dönem milletvekilleri sandalye dağılımı. https://www.tbmm.gov.tr/sandalyedagilimi adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Türkiye İşçi Partisi. (t.y.). Parti programı. https://tip.org.tr/program/ adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• UN Women. (2019). Progress of the world’s women 2019–2020. New York: UN Women.
• Yeniden Refah Partisi. (t.y.). Parti programı. https://yenidenrefahpartisi.org.tr/page/parti-programi/14 adresinden 5 Ağustos 2025 tarihinde alınmıştır.
• Yıldırım, A., ve Şimşek, H. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
• Zariç, S., ve Erdem, N. (2021). Türk siyasal hayatında sağ partilerde bölünme: 1960-1980. Journal of Academic Social Resources, 6(31), 1706-1719.