A STUDY ON THE REASONS FOR CHOOSING/NOT CHOOSING ORGANIC PRODUCTION AND THE TENDENCY OF FARMERS TO CONTINUE/ABANDON ORGANIC PRODUCTION IN SİLİFKE DISTRICT OF MERSİN PROVINCE

Abstract

The aim of this research is to examine the reasons why farmers who do organic production in Silifke district of Mersin province prefer or do not prefer organic agriculture and their tendency to continue or abandon organic production. The basic data of the research were obtained from face-to-face surveys conducted with farmers who do organic agriculture and those who have abandoned organic production in Silifke district of Mersin province, which is affiliated to Gündüzler and Kepez neighborhoods. There are two main groups in the study: continuing organic producers and abandoning organic producers. A total of 22 producers were surveyed, 17 of whom continue organic production and 5 have abandoned organic agriculture. As for the reasons why the participants started organic production, it was stated that they started to turn to organic production because of the high price, market and sales guarantee. The most important factors affecting the participants' continuation of organic production were "support payment given by the state" and "health of me and the workers". It was observed that there are more than one factor that may be effective in organic production in the future. Among these factors, high price, market guarantee, increasing demand for organic products, other farmers turning to organic production and increasing training activities for production play an important role. It was observed that the answer "I would never consider" was the most common regarding the participants' desire to do organic production again. Similarly, the tendency to recommend organic production to others is also low, which shows that participants who gave up organic production generally do not consider returning to organic production.

Keywords

• organic production
• face to face survey
• tendency to continue
• tendency to abandon

MERSİN İLİ SİLİFKE İLÇESİNDE ORGANİK ÜRETİM YAPAN ÇİFTÇİLERİN ORGANİK ÜRETİMİ SEÇME/SEÇMEME SEBEPLERİ VE SÜRDÜRME/VAZGEÇME EĞİLİMLERİ HAKKINDA BİR ARAŞTIRMA

Öz

Bu araştırmanın amacı, Mersin ili Silifke ilçesinde organik üretim yapan çiftçilerin organik tarımı tercih etme veya etmeme nedenlerini ve organik üretimi sürdürme veya vazgeçme eğilimlerini incelemektir. Araştırmanın temel verileri, Gündüzler ve Kepez mahallelerine bağlı olan Mersin ili Silifke ilçesinde organik tarım yapan ve organik üretimi bırakan çiftçilerle yapılan yüz yüze anketlerden elde edilmiştir. Çalışmada, devam eden organik üreticiler ve vazgeçen organik üreticiler olmak üzere iki ana grup bulunmaktadır. Toplamda 22 üretici ile anket yapılmıştır, bunlardan 17'si organik üretime devam etmektedir ve 5'i organik tarımdan vazgeçmiştir. Katılımcıların organik üretime başlama nedenleri olarak, katılımcıların yüksek fiyat, pazar ve satış garantisi olduğu için organik üretime yönelmeye başladıkları belirtilmiştir. Bu araştırmanın amacı, Mersin ili Silifke ilçesinde organik üretim yapan çiftçilerin organik tarımı tercih etme veya etmeme nedenlerini ve organik üretimi sürdürme veya vazgeçme eğilimlerini incelemektir. Araştırmanın temel verileri, Gündüzler ve Kepez mahallelerine bağlı olan Mersin ili Silifke ilçesinde organik tarım yapan ve organik üretimi bırakan çiftçilerle yapılan yüz yüze anketlerden elde edilmiştir. Çalışmada, devam eden organik üreticiler ve vazgeçen organik üreticiler olmak üzere iki ana grup bulunmaktadır. Toplamda 22 üretici ile anket yapılmıştır, bunlardan 17'si organik üretime devam etmektedir ve 5'i organik tarımdan vazgeçmiştir. Katılımcıların organik üretime başlama nedenleri olarak, katılımcıların yüksek fiyat, pazar ve satış garantisi olduğu için organik üretime yönelmeye başladıkları belirtilmiştir. Katılımcıların organik üretime devam etmelerini etkileyen en önemli faktörler "devlet tarafından verilen destekleme ödemesi" ve "benim ve işçilerin sağlığı" olarak öne çıkmıştır. Gelecekte organik üretim yapılmasında etkili olabilecek faktörlerin birden fazla olduğu görülmüştür. Bu faktörler arasında yüksek fiyat, pazar garantisi, artan organik ürün talebi, diğer çiftçilerin organik üretime yönelmesi ve üretime yönelik eğitim çalışmalarının artması gibi faktörler önemli rol oynamaktadır. Araştırmaya katılanların tekrar organik üretim yapma isteği konusunda ise "asla düşünmem" cevabının ağırlıkta olduğu görülmüştür. Aynı şekilde, başkalarına organik üretimi önerme eğilimi de düşük düzeydedir, bu da organik üretimden vazgeçen katılımcıların genellikle organik üretime geri dönmeyi düşünmediklerini göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• organik üretim
• yüz yüze anket
• sürdürme eğilimi
• vazgeçme eğilimi

Kaynakça

1. Adenle, A. A., Sowe, S. K., Parayil, G. and Aginam, O. (2012). Analysis of open source biotechnology in developing countries: An emerging framework for sustainable agriculture. Technology and Society, 34(3), 256-269.
2. Akova, S. ve Tapan, İ. (2022). Sürdürülebilir tarım kapsamında iyi tarım uygulamalarının değerlendirilmesi: Malatya ili örneği. Journal of Geography, 44, 151-167.
3. Aydın, Ö.F. (2022). Organik tarımın bölgesel ekonomiye yansıması ve çiftçilerin organik tarım bilinç düzeylerinin ölçülmesi: Tra2 bölgesi örneği [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Iğdır Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Bilimleri Enstitüsü.
4. Boz, İ., & Kılıç, O. (2021). Türkiye’de Organik Tarımın Gelişmesi İçin Alınması Gereken Önlemler. Türkiye Tarımsal Araştırmalar Dergisi, 8(3), 390-400. https://doi.org/10.19159/tutad.980688
5. Çetin, M. D. (2018). Organik tarım ve pamuk. Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü, International Academic Research Congress, Antalya.
6. Demiryürek K. (2011). Organik tarım kavramı ve organik tarımın dünya ve Türkiye’deki durumu. Gaziosmanpaşa Üniversitesi, Ziraat Fakültesi Dergisi, 4(5), 27-36.
7. Demiryürek, K. (2016). Organik Tarım ve Ekonomisi, Giresun: T.C. Kalkınma Bakanlığı Doğu Karadeniz Projesi (DOKAP) Bölge Kalkınma İdaresi Başkanlığı, ISBN: 978-605-9041-80-5
8. Demiryürek, K. ve Bozoğlu, M. (2007). Türkiye’nin Avrupa Birliği organik tarım politikasına uyumu. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, (3), 316-321.

9. Demiryürek, K., (2012). Organik tarım kavramı ve organik tarımın dünya ve Türkiye’deki durumu. Gazi Osman Paşa Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 28(1), 27-36 (2012).
10. Erol, S. (2021). Organik tarım alanlarının uzaktan algılama ile fizyoğrafik özelliklerinin belirlenmesi ve çevre arazilerle ilişkilendirilmesi [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Akdeniz Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.
11. Gafsi, M., Legagneux, B., Nguyen, G., and Robin, P. (2006). Towards sustainable farminh systems: Effectiveness and deficiency of the French procedure os sustainable Agriculture. Agricultural Systems, 90, 226-242.
12. IFOAM, “Rudolf Steıner”. https://archive.ifoam.bio/en/rudolf-steiner (Erişim Tarihi: 09.10.2020). İLBAŞ, İ. Ali. (2009). Organik Tarım (İlkeler ve Ulusal Mevzuat). Eflatun Yayınevi.
13. İnan, İ. H., Direk, M., Başaran, B., Birinci, S., Erkmen, E., (2005). Tarımda örgütlenme. Türkiye Ziraat Mühendisliği VI: Teknik Kongresi 1133-1154. 3-7 Ocak. Ankara
14. İstanbul Ticaret Odası, (2001). ‘Ekolojik Tarım, Ekolojik Ürün, ’Buğday Ekolojik Yaşam Dergisi, 16- 20 Kaya, K., Çoker, S., Kınıklı, F. ve Yercan, M., (2019). Çiftçilerin kooperatifçiliğe bakış açıları üzerine bir araştırma: Ağrı ve Eskişehir iller örneği. Tarım Ekonomisi Dergisi, 25(2), 219-230.
15. Kılıçaslan, N. S. (2015). Türkiye ve AB’de organik tarım mevzuatı, uygulamaları ve değerlendirilmesi. AB Uzmanlık Tezi. T.C. Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Avrupa Birliği ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü.
16. Kınıklı, F., Çıkıkçı, C., Yercan, M. ve İnce, Y. E., (2017). Ortakların kooperatif hizmetlerinden yararlanma olanakları ve memnuniyet durumlarının incelenmesi: İzmir İli Gödence Tarımsal kalkınma kooperatifi örneği. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi, 52(Özel Sayı), 303-320.
17. Kurt, Z. (2006). Organik tarım ürünleri pazarlaması ve uygulamaları [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
18. Lori M., Symnaczik S., Mäder P., De Deyn G., Gattinger A. (2017). Organic farming enhances soil microbial abundance and activity—a meta-analysis and meta-regression. PLoS One 12:e0180442. 10.1371/journal.pone.0180442
19. Merdan, K., ve Kaya, V. (2013). Türkiye’deki organik tarımın ekonomik analizi. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17(3), 239-252.
20. Pagani, M., (2017), Energy ınput ın conventional and organic paddy rice production ın missouri and Italy: A comparative case study. Journal of Environmental Management, 188, 173-182.
21. Paul, John (2006). The farm as organism: The foundation ıdea of organic agriculture. Elementals- Journal of Bio-Dynamics, 83, 14-18.
22. Sevim, Ş. (2021). Diyarbakır ilinde çiftçilerin organik üretime devam etme eğilimleri üzerine bir araştırma [Yayımlanmamış Doktora Tezi]. Ege Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.
23. Suh, J. (2015), Communitarian cooperative organic rice farming in hongdong district, South Korea. Journal of Rural Studies, 37, 29-37.
24. Sundrum A, 2012. Organic livestock farming: A critical review. Livest Prod Sci, 67(3), 207–215. T.C Tarım ve Orman Bakanlığı, (2024). Organik Tarım Sektör Politika Belgesi https://www.tarimorman.gov.tr/TAGEM/Belgeler/yayin/ORGANİK%20TARIM%20SPB_2021-2025.pdf Erişim Tarihi: (21.11.2024)
25. Topuz, K. T., Bozoğlu, M., Başer, U., (2017). Güncel gelişmeler kapsamında Türkiye’deki çiftçi örgütlerine yönelik mevzuatın değerlendirilmesi. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi, 52, Özel Sayı, 140-161.
26. Turan, B., ve Demircan, V. (2021). Organik üretimin mevcut durumu ve tüketimi etkileyen faktörler: Isparta ili örneği. Ziraat Fakültesi Dergisi, 16(2), 154-168.
27. Turhan, Ş. (2005). Tarimda sürdürülebilirlik ve organik tarım. Tarım Ekonomisi Dergisi, 11(1 ve 2), 13- 24.
28. Tutar, E. K., Tutar, F., ve Tok, A. (2020). Geleneksel üretim yönteminden iyi tarım uygulamalarına geçiş: Türkiye örneği. Social Mentality and Researcher Thinkers Journal, 32(6), 832-844
29. Wittwer R. A., Bender S. F., Hartman K., Hydbom S., Lima R. A. A., Loaiza V., ve ark. (2021). Organic and conservation agriculture promote ecosystem multifunctionality. Sci. Adv. 7:eabg6995. 10.1126/sciadv.abg6995
30. Yavuzer, G., Polat T. ve Yavuzer, Ü. (2006). Genel olarak organik tarım ve yöntemi, İ. Hakkı Eraslan ve Ferhat Selli (Ed.), Sürdürülebilir rekabet avantajı elde etmede organik tarım sektörel startejiler ve uygulamalar, (140- 158), URAK Yayınları.
31. Yürüdür, E., Kara, H. ve Arıbaş, K. (2010). Türkiye’nin organik (ekolojik) tarım coğrafyası. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 9(32), 402-424