Türkiye’de Siyasal Kültür ve Siyasal Liderlik Anlayışının Temelleri Üzerine Genel Bir Değerlendirme
Öz
Siyasi lider toplumu temsil etme noktasında önemli bir yere sahiptir. Kendilerine verilen yetkileri nasıl kullandığı ise toplumun yönetsel ve siyasi yapısı ile alakalı bir durum teşkil etmektedir. Bu noktada ülkedeki siyasal kültür ortamı liderlik anlayışını da etkilemektedir. Türkiye’de liderlik anlayışı, daha çok sınırlı bir rekabet ortamında tepeden inme bir yaklaşım içinde söz konusu olmuştur. Ayrıca siyasal kültürümüz içindeki yapılanmalar lider eksenli olmuştur. Lider eksenli siyaset anlayışı, liderler sultası, birinci adam gibi kavramlar siyasi tarihimizde yer etmiş, siyasal kültürümüzden kaynaklanan kavramlardır. Bu duruma Osmanlı’dan miras kalan siyasal kültür büyük ölçüde etkili olmuştur. Türk toplumu, hem bu tarihi miras hem de demokrasisinin tazeliği nedeniyle liderci siyaset kültürüne sahip olmuştur. Bu çalışmada siyasal kültürümüzün liderlik anlayışı üzerindeki etkileri ortaya konularak liderlik anlayışındaki sorunlar, nedenleri ve çözüm önerileri incelenecektir. Siyasal liderlik sorunlarının temelinin hukuki olmaktan çok siyasal kültür ile alakalı oluğuna yönelik görüşler ağırlıkta olması sebebi ile çalışmada öncelikle siyasal kültür analizi yapılarak bunun üzerinden liderlik anlayışı ortaya konmaya çalışılacaktır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akgündüz, A. & Öztürk, S. (1999). 700. Yılında bilinmeyen Osmanlı. İstanbul: Osmanlı Araştırmaları Vakfı Yayınları.
- Aktan, C.C., (2014). “Siyasi hastalıklar”. 2014(de indirildi) Web: http://www.canaktan.org/din-ahlak/ahlak/siyasal-hastaliklar/lider-diktasi.htm,
- Almond, G. A (1989). “The Intellectual History of the Civic Culture Concept”, Gabriel A. Almond, Sidney Verba (Eds.), The Civic Culture Revisited, 2nd edition, California: Sage Publications, Newbury Park, ss.01-36.
- Almond, G. A. (1956). “Comparati ve political systems”. Journal of Politics, Vol. XVIII, August 1956, 391-409.
- Almond, G. A. ve Verba, S. (1963). The civic culture: Political Attitudes and democracy in five nations, Boston: Little, Brown and Company
- Atabek, N. (2000). Siyasi partilerde örgütsel iletişim. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Yayınları
- Brint, S. (1994). “Sociological analysis of political culture: an ıntroduction and assessment”. Frederick D. Weil, Mary Gautier (Eds.), Political Culture and Political Structure: Theoretical and Empirical Studies, Vol. II, Greenwich/Connecticut, London: JAI Press Inc., , 03-44.
- Burke, P. (2006). Kültür tarihi. (Çev. Mete Tunçay), İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yay.
- Coşkun, M. B. (2017). Türk kamu yönetimi perspektifinde soğuk savaş sonrası oluşan yeni tehditler. Alternatif Politika, 2017, 9 (1): 109-130
- Çaha Ö, Toprak M ve Dalmış İ (2002). Siyasal parti üyelerinde siyasal katılım düzeyi: Kırıkkale örneği. Ömer Çaha (der) Türkiye’de Seçmen Davranışı Ve Siyasal Partiler, İstanbul: Gendaş Yayınları
