Bir Ortaçağ Entelektüeli Sevillalı Isidorus ve Onun Tarih Anlayışında Gotlar: Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum Üzerine Bir İnceleme

Isidore of Seville (560–636) is one of the leading religious and intellectual figures of medieval European history. He established close ties with the Visigothic kings, served as an advisor to several of them, and played a central role in the Iberian Peninsula’s religious life as Archbishop of Seville for half his life. Scholarship on Isidore and his works remains scarce in Turkish-language literature, despite his significance for medieval European history. This article addresses that gap by examining Isidore’s Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum and his historical account of the Goths. The primary aim is to demonstrate how Isidore assigned the Goths a prominent place in history and shaped a narrative centered on Gothic identity. The article draws on a comparative reading of the Latin text of Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum alongside its English translations, situated within the secondary scholarship on Isidore and the Visigothic Kingdom. It first discusses Isidore’s life and works, then provides a brief overview of the Goths to contextualize his narrative. The article argues that Isidore shaped his account of Gothic origins by drawing on earlier classical and early Christian writers, such as Paulus Orosius, Cassiodorus, and Jordanes, and that his work can be read as an ideological tool for legitimizing the Visigothic Kingdom that ruled the peninsula. The analysis shows that Isidore traced the Goths’ origins to Magog, son of Japheth and grandson of Noah, and linked them etymologically to the Scythians in order to present them as an ancient people older than the Romans. He frequently compared the Goths with the Roman Empire and emphasized their warrior characteristics. The findings further indicate that Isidore’s narrative rewards emperors who defeated the Goths while reserving a structurally similar pattern of praise and censure for Visigothic kings themselves: pious and Catholic rulers, such as Reccared and Suinthila, are portrayed favorably, whereas kings who showed disrespect toward the Catholic faith are presented as punished. The article contributes to Turkish-language scholarship by offering the first detailed examination of Isidore’s historiographical construction of Gothic identity and its function in legitimizing Visigothic rule on the Iberian Peninsula.

Sevillalı Isidorus (560–636), Orta Çağ Avrupa tarihinin önde gelen din ve düşünce adamlarından biridir. Vizigot krallarıyla yakın ilişkiler kurmuş, birkaçına danışmanlık yapmış ve yaşamının yarısını Sevilla Başpiskoposu olarak geçirerek İber Yarımadası’nın dinî hayatında merkezî bir rol oynamıştır. Isidorus ve eserleri üzerine Türkçe literatürde yapılan çalışmalar, onun Orta Çağ Avrupa tarihi açısından taşıdığı önemle kıyaslandığında oldukça sınırlı kalmaktadır. Bu makale, söz konusu eksikliği gidermek amacıyla Isidorus’un Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum adlı eserini ve onun Got tarihine ilişkin anlatısını incelemektedir. Çalışmanın temel amacı, Isidorus’un Gotlara tarihte nasıl öne çıkan bir konum atfettiğini ve Got kimliği etrafında şekillenen bir anlatıyı nasıl kurduğunu ortaya koymaktır. Makale, Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum’un Latince metnini İngilizce çevirileriyle karşılaştırmalı biçimde okumakta ve bu okumayı Isidorus ve Vizigot Krallığı üzerine yapılmış ikincil literatürle birlikte değerlendirmektedir. Çalışma önce Isidorus’un hayatı ve eserlerini ele almakta, ardından onun anlatısını bağlamına oturtmak için Gotlar hakkında kısa bir bilgi sunmaktadır. Isidorus’un Got kökenine ilişkin anlatısını, Paulus Orosius, Cassiodorus ve Jordanes gibi kendisinden önceki klasik ve erken Hıristiyan yazarlardan hareketle şekillendirdiği ileri sürülmektedir. Eserin, yarımadaya hâkim olan Vizigot Krallığı’nın meşruiyeti için ideolojik bir araç olarak da okunabileceği savunulmaktadır. Analiz, Isidorus’un Gotların kökenini (Nuh’un oğlu) Yafes’in oğlu Magog’a dayandırdığını ve onları etimolojik bir bağ üzerinden İskitlerle ilişkilendirerek Romalılardan daha eski bir halk olarak sunduğunu göstermektedir. Isidorus, Gotları sıklıkla Roma İmparatorluğu ile karşılaştırmış ve onların savaşçı özelliklerini ön plana çıkarmıştır. Bulgular ayrıca, Isidorus’un anlatısında Gotları yenen Roma imparatorlarının ödüllendirildiğini, buna benzer bir övgü-kınama örüntüsünün Vizigot krallarının kendi aralarında da kurulduğunu ortaya koymaktadır: Reccared ve Suinthila gibi dindar ve Katolik krallar olumlu bir biçimde sunulurken, Katolik inanca saygısızlık gösteren krallar cezalandırılmış olarak tasvir edilmektedir. Makale, Isidorus’un Got kimliğini tarih yazımı düzeyinde nasıl kurduğunu ve bu kurgunun Vizigot hâkimiyetinin meşrulaştırılmasındaki işlevini ayrıntılı biçimde ele alarak Türkçe literatüre özgün bir katkı sunmaktadır.