Bu çalışma, Ferdi Tayfur’un müzikal üretimi ekseninde arabesk müziğin Türkiye toplumundaki sosyo-kültürel izdüşümlerini, kimlik inşasındaki rolünü ve toplumsal bellekteki yerini çok katmanlı bir yaklaşımla ele almaktadır. Arabesk, 1950’lerden itibaren hızla kentleşen, göç olgusu ile dönüşen ve modernleşme sancıları yaşayan Türkiye toplumunun ortaya çıkardığı melez bir kültürel form olarak şekillenmiş; zamanla yalnızca bir müzik türü olmanın ötesine geçerek toplumsal bir olguya dönüşmüştür. Ferdi Tayfur ise bu dönüşüm sürecinin en güçlü aktörlerinden biri olarak, arabesk müziğin estetik sınırlarını genişletmiş ve onun kitleselleşmesinde belirleyici bir rol üstlenmiştir. Tayfur’un sanatsal kimliği, kişisel yaşam öyküsüyle, sınıfsal konumuyla ve yaşadığı dönemin toplumsal dinamikleriyle derin bir etkileşim içindedir. Bu çalışma, nitel yöntemle kurgulanmış ve veri olarak Ferdi Tayfur’un 1970-1990 yılları arasında yayımlanan, toplumsal içerikli şarkıları seçilmiştir. Şarkılar; sınıfsal eşitsizlik, ekonomik adaletsizlik ve sosyal dışlanma gibi temaları içermelerine göre belirlenmiştir. Çözümleme, Norman Fairclough’un eleştirel söylem analizi modeliyle yapılmış; dilsel öğeler aracılığıyla şarkıların arkasındaki toplumsal yapılar incelenmiştir. Eserlerinde sıkça karşılaşılan yoksulluk, dışlanmışlık, adaletsizlik ve sınıf gerilimi gibi temalar, bireysel bir duygunun çok ötesinde, toplumsal gerçekliğe tanıklık eden kolektif bir hafıza biçiminde tezahür etmektedir. Bu bağlamda Tayfur’un müziği, yalnızca bireysel bir anlatım biçimi değil; aynı zamanda alt sınıfların yaşadığı travmaların, duygusal kırılmaların ve direnç pratiklerinin melodik ifadesidir. Çalışma, arabesk müziği bir kültürel estetik olarak incelemenin ötesine geçerek, onu bir toplumsal direniş biçimi, bir kimlik stratejisi ve marjinalliğin kültürel ifadesi olarak değerlendirmektedir. Sonuç olarak Ferdi Tayfur’un taşıyıcılığını yaptığı klasik arabesk anlayışı, Türkiye’nin modernleşme sürecinde ortaya çıkan sosyal dönüşümleri, kültürel kırılmaları ve kimlik müzakerelerini anlamak açısından son derece önemli bir analitik zemin sunmaktadır. Tayfur’un sanatı, yalnızca bir müzik üretimi değil, aynı zamanda bir kuşağın duygusal haritasını çıkaran kültürel bir tanıklıktır.
Abstract
This study examines the sociocultural impact of arabesque music on Turkish society, its role in identity construction, and its place in collective memory through a multilayered approach, centered on Ferdi Tayfur's musical production. Arabesque took shape as a hybrid cultural form emerging from a Turkish society undergoing rapid urbanization, migration, and the throes of modernization from the 1950s onward. Over time, it transcended a mere musical genre and evolved into a social phenomenon. As one of the most powerful actors in this transformation process, Ferdi Tayfur expanded the aesthetic boundaries of arabesque music and played a decisive role in its popularization. Tayfur's artistic identity is deeply intertwined with his personal life story, his class position, and the social dynamics of his time. This study employed qualitative methods and selected socially charged songs by Ferdi Tayfur, published between 1970 and 1990, as data. The songs were selected based on their themes of class inequality, economic injustice, and social exclusion. The analysis was conducted using Norman Fairclough's critical discourse analysis model, examining the social structures behind the songs through linguistic elements. Themes such as poverty, exclusion, injustice, and class tension, frequently encountered in his works, transcend individual emotion and manifest as a collective memory that bears witness to social reality. In this context, Tayfur's music is not merely an individual form of expression; it is also a melodic expression of the traumas, emotional ruptures, and resistance practices experienced by the lower classes. The study goes beyond examining arabesque music as a cultural aesthetic and considers it as a form of social resistance, an identity strategy, and a cultural expression of marginality. Ultimately, the classical arabesque approach championed by Ferdi Tayfur provides a crucial analytical foundation for understanding the social transformations, cultural ruptures, and identity negotiations that emerged during Turkey's modernization process. Tayfur's art is not merely a musical production but also a cultural testimony that maps the emotional landscape of a generation.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Kültür Sosyolojisi, Müzik Sosyolojisi |
| Bölüm | Sayıdan Geri Çekildi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 1 Haziran 2025 |
| Kabul Tarihi | 31 Temmuz 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Aralık 2025 |
| DOI | https://doi.org/10.58632/olgusos.1711772 |
| IZ | https://izlik.org/JA59JL64AZ |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2025 Cilt: 4 Sayı: 2 |
Olgu Sosyoloji Dergisi © 2022 Uluslarası Creative Commons Atıf-Ticari Olmayan-Türev Eserler 4.0 (CC BY-NC-ND 4.0) lisansı altında lisanslanmıştır .