Evden Kaçan Çocuklar: Sosyal Destek Düzeyleri ve Psikososyal Özellikleri

The runing away from home is one of the important problems in adolescence that can be seen to. This descriptive study was conducted with the aim of investigating the social support levels, and individual psychosocial characteristics of the runaway children. The participants of the research are 15-17 year old 110 children; 65 of whom had run away from home and 45 of whom hadn’t run away from home. The data have been collected via Perceived Social Support Scale and a information form. For the analysis of data, t-test and chi square tests were used. According to the findings obtained as a result of the independent samples t-test, it has been detected that the levels of social support of the runaway children are lower than the comparison group. In addition, the individual characteristics of the runaway children significantly differs from the control group are: skipping school (33.8%), absenteeism from school (40%), dropping out (67.7%), suicide attempt (58.5%), self-mutilation (73.8%), smoking (64.6%) and using alcohol (26.2%), the presence of friends that use alcohol (61.5%) and drugs (36.9%), mother's (32.8%) and father's physical abuse (41.5%). As a result, it was thought that the findings from this study are very important for determining the profile of the adolescents who run away from the home and for preventing the running away from the home. Current findings are discussed with reference to the literature. With reference to the findings of the research, recommendations have been given to researchers, psychological counselors and other mental health professionals.

Evden kaçma ergenlik döneminde görülebilen önemli sorunlardan biridir. Bu araştırmada aileden algılanan sosyal destek düzeyinin ve bireysel bazı özelliklerin evden kaçan ve kaçmamış çocuklarda anlamlı farklar gösterip göstermediğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Betimsel bir araştırma olan bu çalışmanın örneklemini 15-17 yaş arası, evden kaçan 65 kız çocuğu ile evden kaçma öyküsü olmayan 45 kız çocuğu oluşturmaktadır. Veri toplama araçları olarak Algılanan Sosyal Destek Ölçeği ve bilgi formu kullanılmıştır. Verilerin analizinde ise bağımsız örneklemler t-testinden ve ki-kare testinden yararlanılmıştır. Araştırma bulgularına göre evden kaçan çocukların aileden algıladıkları sosyal destek düzeyinin karşılaştırma grubuna göre daha düşük olduğu saptanmıştır. Ayrıca, evden kaçan çocukların okuldan kaçma (%33.8), okul devamsızlığı (%40), okul terki (%67.7), intihar girişimi (%58.5), öz yaralama davranışı sergileme (%73.8), sigara (%64.6) ve alkol (%26.2) kullanımı, alkol (%61.5) ve uyuşturucu madde (%36.9) kullanan arkadaş varlığı, annenin (%32.8) ve babanın fiziksel istismarı (%41.5) yönünden karşılaştırma grubu ile aralarındaki farkın anlamlı olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak, bu çalışmadan elde edilen bulguların, evden kaçan ergen profilinin belirlenmesinde ve evden kaçmanın önlenmesinde çok önemli olduğu düşünülmektedir. Araştırmanın bulguları önceki araştırma bulguları ile birlikte tartışılıp yorumlanmıştır. Araştırmanın bulgularından hareketle, araştırmacılara, psikolojik danışmanlara ve diğer ruh sağlığı uzmanlarına yönelik önerilerde bulunulmuştur.