Türkiye’de İlk Modern Yerel Yönetim Denemesi Olan Altıncı Daire-İ Belediye İle Sixième Arrondissement Karşılaştırması
Öz
Sanayi devrimi sonrası
süreçle değişen sosyal kültürel yapı devletlerin yeni kurumlar oluşturmasını
mecbur kılmıştır. Köyden kente gerçekleşen hızlı göç neticesinde köy-kent
arasındaki nüfus dengesi çok ciddi oranda bozulmuş ve kentler yaşanılmayacak
hale gelmeye başlamıştır. Kentleri yaşanılmaz kılan en büyük etkenlerin başında
kentsel hizmetlerin kimler tarafından yapılacağı noktasındaki hizmet kargaşası
yatmaktaydı. Bu soruna uzun dönem geçici çözümler bulmaya çalışan Batı bunun
geçici çözümlerle hizmet üretmenin yetersiz olduğuna karar verip yerel yönetim
kurma yolunu tercih etmiştir. Süreç olarak benzer olmasa da tarihsel olarak
yerel yönetimlerin gelişimi Türkiye’de benzer bir süreç izlemiştir. Diğer bir
anlatımla Batı’daki gelişimler özellikle de Fransa’daki yasal düzenlemeler
takip edilerek bir Osmanlı yerel yönetim modeli oluşturulmaya çalışılmıştır.
Bunun en büyük göstergelerinden biri de altıncı daire-i belediyedir.
İstanbul’un Beyoğlu ve Galata semtleri en gelişmiş bölgelerini kapsayan alanda
kurulan Altıncı Bölge'nin adı, Tanzimat döneminde etkili olan Osmanlı
bürokratlarının bir süre yaşadıkları Paris'in en seçkin ve modem kesiminin
yaşadığı, Sixieme Arrondissment'ten (Altıncı Bölge) esinlenmiştir. Bu çalışmada
Fransız yerel yönetim düzenlemelerinin Osmanlı yansımaları üzerinde durularak,
Beyoğlu ve Galata bölgelerinde kurulan altıncı daire-i belediye ile Paris’teki
Sixieme Arrondissment arasındaki benzerlikler ortaya konulmaya çalışılacaktır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Aktepe, M. (1982). Dünkü Fransızlar Blak Bey ve oğlu M. Alexandre Blaeque ve Edouard Blaeque. Tarih Dergisi, 33, 255-270.
- Belli, A. (2017). Türk yerel yönetim sisteminin yerellik ilkesi açısından değerlendirilmesi. TURKISH STUDIES -International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, (Prof. Dr. Tahsin Aktaş Armağanı) 12(3), 75-92.
- Bayram, P. (2017). 19. Yüzyıl Osmanlı Devleti’nde kentleşme: Yönetsel reformlar ile Osmanlı aydınlarının kent üzerine izlenimlerine dayalı karşılaştırmalı bir inceleme. Laü Sosyal Bilimler Dergisi, 8(2), 227-244.
- Bozkurt, N. (2007). İbrahim Hakkı (Paşa)’ nın 1877 tarihli dersa‘âdet belediye kanunu’na dair lâyihası. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 18, 21-40.
- Birnbaum, N. (1971). Toward a critical sociology. New York:Oxford University Press.
- Canatan, B. (2001). Fransa’da yerinden yönetimin anayasal kaynakları. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 10(1), 7-25.
- Copeland T., Paris (2019) , France The City of Light, http://depts.washington.edu/open2100/Resources/1_OpenSpaceSystems/Open_Space_Systems/paris.pdf, (Erişim Tarihi: 11.01.2019).
- Çiçek, Y.(2014). Geçmişten günümüze Türkiye’de yerel yönetimler. KSÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 11(1), 53-64.
- Daemen H. ve Schaap L. (2000). Development in Local Democracies, Citizen and city. Ed. Daemen H. ve Schaap L., Developments in fifteen local democracies in Europe içinde (s.129-144), Delft, Eburon.
- Demirel, D. (2011). Tanzimat’tan Cumhuriyet’e kamu yönetiminde yeniden yapılanma (1839 - 1923). Türk İdare Dergisi, 473, 97-111.