Kentsel Ulaşımda Özel Araç Odaklı Düzenlemelere Eleştirel Bir Bakış
Öz
Özellikle 1980li yıllarda
çevre bilincinin artması ve var olan kaynakların azalması gibi nedenler sınırlı
bir ortam içinde sınırsız bir gelişmenin olamayacağı farkındalığını oluşturmuştur.
Bu bağlamda ortaya çıkan "sürdürülebilir gelişme" kavramı birçok
alanda olduğu gibi ulaşım politikalarında da kendini göstermiştir. Genel olarak "sürdürülebilir bir
ulaşım" insan ve ekosistem sağlığını, ekonomik gelişmeyi ve sosyal adaleti
koruyup geliştirmek koşulu ile hem günümüz hem gelecek için hareketlilik
ihtiyacının karşılanması olarak tanımlanmaktadır. Sürdürülebilir kent içi
ulaşım kavramı ise temelde toplumun tüm bireylerine eşit erişim imkânı sunan,
toplu taşımayı ve motorsuz ulaşım alternatiflerini ön planda tutan, diğer
ulaşım türleri(modları) ile entegrasyonunu sağlayan kapsamlı bir ulaşım
sistemidir. Günümüzde hem gelişmiş hem de Türkiye gibi gelişmekte olan
ülkelerde sürdürülebilir ulaşım sistemleri oluşturulması hususunda çabalar
gösterilmekte ve çeşitli politikalar uygulanmaktadır. Bu çalışmada, Van kent
merkezi iş alanında (MİA) ilgili yerel yönetimin ilgili birimi olan Ulaşım ve
Koordinasyon Merkezi tarafından mevcut trafik yoğunluğunu azaltmak amacı ile
parkomat uygulaması ve kent merkezinin iki ana caddelerinden biri olan
Cumhuriyet Caddesi’nin bir kısmının toplu taşım güzergâhı kapsamından
çıkarılması ele alınmaktadır. Buradan
hareketle çalışmada, yerel yönetimin bu düzenlemeleri sürdürülebilir ulaşım
politikaları bağlamında mevzuat ve mekânsal açısından tartışılmaktadır.
Anahtar Kelimeler
Sürdürülebilir Kentsel Ulaşım,Toplu Taşım,Yerel Yönetimler,Düzenlemeler,Van
Kaynakça
- Acar, İ. H. (2003). Bütünleşik ulaşım politikası ve Avrupa kentsel şartı. Ulaşım ve dolaşım ilkeleri içinde (41-59), Ulaştırma Politikaları Kongresi, Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği İnşaat Mühendisleri Odası, Ankara.
- Akbulut, F. (2016). Kentsel ulaşım hizmetlerinin planlanması ve yönetiminde sürdürülebilir politika önerileri. Kastamonu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 11(1), 336-355.
- Akman G., Atakan A. (2016). İzmit kentiçi ulaşımda alternatif toplu taşıma sistemlerinin aksiyomlarla tasarım yöntemi ile değerlendirilmesi, Pamukkale Üniversitesi Mühendislik Bilim Dergisi, 22(1), 54-63.
- Arpa,E. (2018). Van kent merkezi kullanıcılarının güvenlik algısı. Yüksek Lisans Tezi. Fen Bilimleri Enstitüsü, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi.
- Asımgil, B.(2017). Yayalaştırma - cadde tasarımları hareketi ve politikalarının oluşturulmasında halk katılımının sağlanması: Provo “beyaz bisiklet devrimi. Ege Mimarlık, 95(1), 34-39.
- Balsas, C. J. (2015). Sustainable transportation planning, a new academic specialization in the USA. International Journal of Transportation Science and Technology, 4(1), 1-15.
- Boltze, M., Tuan, V. A. (2016). Approaches to achieve sustainability in traffic management. Procedia engineering, 142, 205-212.
- Boschmann, E. E., ve Kwan, M. P. (2008). Toward socially sustainable urban transportation: Progress and potentials. International journal of sustainable transportation, 2(3), 138-157.
- Cirit, F. (2014). Sürdürülebilir kentiçi ulaşım politikaları ve toplu taşıma sistemlerinin karşılaştırılması. Uzmanlık Tezi. TC Kalkınma Bakanlığı, Ankara.
- Resmi Gazete (2004). 5216 Sayılı Büyükşehir Belediye Kanunu.