Araştırma Makalesi

Türkiye Ekonomisinde Yakınsama Hipotezi Geçerliliğinin Test Edilmesi: G7 Grubu Ülke Örneği

Cilt: 18 Sayı: 44 26 Aralık 2021
PDF İndir
EN TR

Türkiye Ekonomisinde Yakınsama Hipotezi Geçerliliğinin Test Edilmesi: G7 Grubu Ülke Örneği

Öz

Ülkelerin ekonomik anlamda temel amacı ekonomik büyümeyi sağlamaktır. Bu çerçevede ülkeler ekonomik büyüme ve kalkınmaları çerçevesinde kategorize edilmiş ve azgelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler sürekli olarak gelişmiş ülke kategorisine ulaşma eğiliminde olmuşlardır. Temelleri neo Klasik büyüme modeline dayanan yakınsama hipotezi de bu eğilimi açıklama noktasında geliştirilmiştir. Yakınsama hipotezi; Düşük gelirli ülkelerin nispeten yüksek gelirli ülkelere göre daha yüksek hızda büyüdüğü ve zaman içerisinde iki tarafın gelirlerinin birbirine yaklaştığı öngörüsü üzerine tanımlanan bir kavramdır. Hipotez sözü edilen yakınsama olgusunun gerçekleşmesi durumunda gelişmekte olan ülkelerin gelişmiş ülke kategorisine erişeceklerini ileri sürmektedir. Bu noktada çalışmada gelişmekte olan bir ülke olarak Türkiye için ekonomik büyüme sürecinde yakınsama kavramı önemli bulunmuş ve yakınsama hipotezinin Türkiye Ekonomisi için ampirik olarak test edilmesi amaçlanmaktadır. Türkiye GSMH’nın G7 ülke grubu GSMH’na yakınsamasının araştırıldığı çalışmada Dickey ve Fuller (1979) tarafından ortaya koyulan Dickey Fuller birim kök testinin genişletilmiş hali ADF, Lee ve Strazicizh (2003, 2004) tarafından geliştirilen bir kırılmalı ve iki kırılmalı LM birim kök testi kullanılmaktadır. Bu testlerin yanında ayrıca Meng ve diğerleri (2014) tarafından önerilen kalıntılarla genişletilmiş birim kök testi RALS-LM kullanılmıştır. Çalışma sonucunda ilgili dönem için Türkiye ile G7 grubu arasında bir yakınsama ilişkisinin olmadığı tespit edilmiştir.

Anahtar Kelimeler

Yakınsama Hipotezi , Birim Kök Testi , RALS-LM

Kaynakça

  1. Abdioğlu, Z. ve Uysal, T. (2013). Türkiye’de bölgeler arası yakınsama: Panel birim kök analizi. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 27, 125-143.
  2. Abramowitz M. (1986). Cathing up, forging ahead, and falling behind. Journal of Econonmic History, 46(2), 385-406.
  3. Altınbaş, S., Doğruel, F. ve Güneş, M. (2002). Türkiye’de bölgesel yakınsama: Kalkınmada öncelikli iller politikası başarılı mı?. VI. ODTÜ Uluslararası Ekonomi Kongresi, 1-21.
  4. Barro, R. J. (1991). Economic growth in a cross section countries. The Quarterly Journal of Economics, 106, 407-443.
  5. Barro, R. J. ve Sala-i-Martin, X. (1992). Convergence. Journal of Political Economy, 100, 223-251.
  6. Baumol, W. J. (1986). Productivity growth, convergence and welfare: What the long-run data show. The American Economic Review, 76, 1072- 1085.
  7. Baypınar, M.B. ve Erkut, G. (2011). Ekonomik küreselleşme ve Türkiye'de bölgesel üretkenlik düzeylerinde yakınsama. İTÜ Dergisi, 10(1), 61-70.
  8. Berber, M., Yamak, R. ve Seyfettin, A. (2000). Türkiye’de yakınlaşma hipotezinin bölgeler bazında geçerliliği üzerine ampirik bir çalışma: 1975-1997. 9. Ulusal Bölge Bilimi ve Bölge Planlama Kongresi Bildiriler Kitabı, s.51-59.
  9. Beyaert, A. (2003). Growth Convergence in europe: A panel data approach with bootstrap. II Workshop on International Economics, s.1-21.
  10. Dickey, D. A. ve Wayne A. F. (1979). Distribution of the estimators for autoregressive time series with a unit root. Journal of the American statistical association, 74(366), 427-431.

Kaynak Göster

APA
Demirel, E., & Kurt, Ü. (2021). Türkiye Ekonomisinde Yakınsama Hipotezi Geçerliliğinin Test Edilmesi: G7 Grubu Ülke Örneği. OPUS International Journal of Society Researches, 18(44), 7777-7794. https://doi.org/10.26466/opus.908963