Premarital Education Programs and Their Practical Impacts in Türkiye

This study, which investigates the impact of premarital education programs on marital adjustment in Türkiye, was conducted using a qualitative research method. Within the scope of the research, interviews were conducted with 28 individuals who had participated in premarital education sessions organized by the Ministry of Family and Social Services in various official institutions. To ensure triangulation, additional interviews were carried out with the educators who delivered the training as well as with the designers who developed the program. The study examines marital adjustment in terms of individuals’ satisfaction and fulfillment within their relationships and discusses the potential for sustaining a positive level of adjustment through education. Findings indicate that these premarital education programs have a positive influence on marital adjustment. However, the results also highlight the need for improvements in program content, implementation, cultural relevance, and accessibility. By offering a multidimensional evaluation of premarital education both through a review of global literature and within the specific context of Türkiye, this study aims to contribute to the academic literature and inform policymakers.

Bu çalışma, Türkiye’de Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı tarafından bazı resmi kurumlarda uygulanan evlilik öncesi eğitim programlarının evlilik uyumuna etkisini araştırmaktadır. Araştırma nitel analiz yöntemiyle yürütülmüş, evlilik öncesi eğitimlere dahil olmuş 28 kişiyle görüşülmüştür. Araştırma çok katmanlı şekilde yapılmış, birden fazla bakış açısıyla değerlendirmek amacıyla eğitimi alan katılımcılar, eğitimi veren uzmanlar ve programı hazırlayan formatörlerle triangulasyon yöntemiyle mülakatlar gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma, bireylerin ilişkilerinde yaşadıkları memnuniyet düzeyinden hareketle evlilik uyumunu ele almakta ve evlilik öncesi eğitimlerin bu uyumu nasıl destekleyebileceğini ortaya koymaktadır. Bulgular, evlilik öncesi eğitimlerin özellikle iletişim becerileri, çatışma yönetimi ve eşler arası rol paylaşımı gibi alanlarda evlilik uyumunu desteklediğini ortaya koymakta; ancak mevcut programların içerik, uygulama biçimi, kültürel uyum ve yaygınlık açısından geliştirilmesi gerektiğine işaret etmektedir. Bu çalışma, özellikle alanda hakim evlilik öncesi eğitim modellerine odaklanarak seçilmiş uluslararası literatür örnekleriyle Türkiye’deki uygulamaları içerik, metod ve kültürel uyum açısından değerlendirilerek hem akademik literatüre hem de politika yapıcılara katkı sunmayı amaçlamaktadır.