The Effect of Hygiene Education Given to Adolescents on Personal Hygiene Knowledge: An Intervention Study

Abstract

Objective: The aim of this study is to determine the personal hygiene knowledge and health perception levels of adolescents and to evaluate the effectiveness of the training study. Materials and Methods: This study is an educational-intervention type research. Sample selection was not used in the study, and the sample of the study consisted of 326 female adolescents who answered the questionnaire questions. The data of the study were collected using the "Identification Form", "Personal Hygiene Information Form" and "Perception of Health Scale". Data collection was carried out in two stages. In the first stage, personal hygiene training was given to adolescents participating in the study, after the data collection forms were applied. The personal hygiene knowledge level of adolescents was evaluated with 30 information questions prepared by the researchers. In the second stage, personal hygiene knowledge levels of adolescents were measured again 4 months after the training. Results: The mean age of the adolescents was 15.99±1.15 years. It has been found that the level of personal hygiene knowledge is low in those with a history of any chronic disease, those who do not exercise regularly, and those who evaluate their health as bad. After the personal hygiene knowledge levels were determined, the students' level of personal hygiene knowledge increased significantly at the end of the informative study. Conclusion: Hygiene education given to adolescents has been effective in increasing their personal hygiene knowledge.

Keywords

• adolescent health
• education
• hygiene

Adölesanlara Verilen Hijyen Eğitiminin Kişisel Hijyen Bilgi Düzeyine Etkisi: Bir Müdahale Çalışması

Öz

Amaç: Bu çalışmanın amacı, adölesanlara verilen hijyen eğitiminin, kişisel hijyen bilgi düzeylerine etkisinin belirlenmesidir. Materyal ve Metot: Bu çalışma eğitsel-müdahale tipi bir araştırmadır. Araştırmada örneklem seçimine gidilmemiş, çalışmanın örneklemini anket sorularını yanıtlayan 326 adölesan kız öğrenci oluşturmuştur. Çalışmanın verileri “Tanılama Formu”, “Kişisel Hijyen Bilgi Formu” ve “Sağlık Algısı Ölçeği” kullanılarak toplanmıştır. Veri toplama işlemi iki aşamada gerçekleştirilmiştir. İlk aşamada araştırmaya katılan adölesanlara veri toplama formları uygulandıktan sonra, kişisel hijyen eğitimi verilmiştir. İkinci aşamada ise eğitimden 4 ay sonra adölesanların kişisel hijyen bilgi düzeyleri tekrar ölçülmüştür. Bulgular: Adölesanların yaş ortalaması 15,99±1,15’dir. Çalışmada herhangi bir kronik hastalık öyküsü olanların, düzenli fiziksel egzersiz yapmayanların ve sağlığını kötü olarak değerlendiren adölesanların kişisel hijyen bilgi düzeyinin düşük olduğu saptanmıştır. Kişisel hijyen konusuyla ilgili verilen eğitimin adölesanların kişisel hijyen bilgi düzeylerini anlamlı bir şekilde artırdığı saptanmıştır. Sonuç: Adölesanlara verilen hijyen eğitiminin, kişisel hijyen bilgi düzeylerinin arttırılmasında etkili olmuştur.

Anahtar Kelimeler

• eğitim
• adölesan sağlığı
• hijyen

Kaynakça

1. Türkal Gül Z, Adana F. Çalışan adölesanların kişisel hijyen bilgi ve davranışları. Hemşirelik Bilim Derg. 2019;2(1):23-31.
2. Kaya M, Büyükşerbetçi M, Meriç MB, ve ark. Ankara’da bir lisenin 9 ve 10. sınıf öğrencilerinin kişisel hijyen konusunda davranışlarının belirlenmesi. Sürekli Tıp Eğitim Derg. 2006;15(10):167-171.
3. Talukdar K, Baruah R. Prevalence of skin ınfection and personal hygiene practice amongst primary school children: a community based cross sectional study in Kamrup (rural) District of Assam. Int J Sci Stud. 2015;3(3):11-14.
4. World Health Organization (W.H.O.) Adolescent health and development, 2020. https://www.who.int/westernpacific/news/q-a-detail/adolescent-health-and-development. Erişim Tarihi 15 Aralık 2020.
5. Şimşek Ç, Piyal B, Tüzün H, Çakmak D, Turan H, Seyrek V. Ankara il merkezindeki bazı lise öğrencilerinde kişisel hijyen davranışları. TAF Prev Med Bull. 2010;9(9):433-440.
6. Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü. (2019). 2018 Türkiye Nüfus ve Sağlık Araştırması. Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü, T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı ve TÜBİTAK, Ankara, Türkiye.
7. Tuğut N, Bekar M. Üniversite öğrencilerinin sağlığı algılama durumları ile sağlıklı yaşam biçimi davranışları arasındaki ilişki. Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Derg. 2008;11(3):17-26.
8. Adkar M, Suriah, Stang, Syafar M, Muis M, Hidayanthy H. Personal hygiene behavior of butonese adolescent females during the Posuo Ritual in Baubau. EAS J Psychol Behav Sci. 2019;1(4):52-58.

9. Hançer-Aydemır D. Personal hygiene habits of some university students in Turkey. Türk Hij ve Deney Biyol. 2020;77(1):87-96.
10. Taşkıran N, Khorshid L, Sarı D. Üniversite öğrencilerinin hijyen davranışlarının karşılaştırılması. Sağlık ve Toplum. 2019;29(2):65-78.
11. Kırım C, Hırça N. Lise Öğrencilerinin kişisel hijyen ve temizlik alışkanlıklarının fen okur-yazarlığına göre değerlendirilmesi. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Derg. 2015;4(2):790-802.
12. Kadıoğlu H, Yıldız A. Sağlık algısı ölçeği’nin türkçe çevriminin geçerlilik ve güvenilirliği. Türkiye Klin J Med Sci. 2012;32(1):47-53.
13. Diamond JJ, Becker JA, Arenson CA, Chambers CV, Rosenthal MP. Development of a scale to measure adults’ perceptions of health: priliminary findings. J Community Psychol. 2007;35(5):557-61.
14. Durak Batıgün A, Şahin NH. İş stresi ve sağlık psikolojisi araştırmaları için iki ölçek: a-tipi kişilik ve iş doyumu. Türk Psikiyatr Derg. 2006;17(1):32-45.
15. Mermer G, Durusoy R, Türk M, Coyle SB. Hijyen eğitiminin öğrencilerin bilgi düzeyine ve okul devamsızlığına etkisi. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Elektron Derg. 2016;9(1):16-22.
16. Fırıncı N, Çoban Gİ. Erzurum ilinde yatılı bir ortaokuldaki öğrencilerin temizlik ve hijyen algıları. Balıkesir Sağlık Bilim Derg. 2016;5(1):7-12.
17. Ayhan E, Gökler ME, Işıklı B, ve ark. Eskişehir Kırsalı ilköğretim öğrencilerinde el hijyeni bilgi ve uygulaması: müdahale çalışması. STED. 2015;24(3):99-108.
18. Yeo M, Sawyer S. Chronic illness and disability. BMJ. 2005;330(7493):721-723. doi:10.1136/bmj.330.7493.721
19. Keten D, Kardaş F, Keten HS, Cerit M, Ölmez S. Kahramanmaraş’ta bir yurtta kalan erkek lise öğrencilerinin kişisel hijyen uygulamaları. J Turkish Fam Physician. 2015;6(1):11-17.
20. Çimen Z, Temel A. Kronik hastalığı olan bireylerde sağlık okuryazarlığı ve sağlık algısı ilişkisi ve sağlık okuryazarlığını etkileyen faktörlerin incelenmesi. Ege Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Derg. 2017;33(3):105-125.
21. Lee JA, Park J, Kim M. Social and physical environments and self-rated health ın urban and rural communities in Korea. Int J Environ Res Public Health. 2015;12(11):14329-14341.
22. Klein Velderman M, Crone MR, Wiefferink CH, Reijneveld SA. Identification and management of psychosocial problems among toddlers by preventive child health care professionals. Eur J Public Health. 2010;20(3):332-338.
23. Özdelikara A, Alkan SA, Mumcu N. Hemşirelik öğrencilerinde sağlık algısı, sağlık anksiyetesi ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi. Bakırköy Tıp Derg. 2018;14:275-82.
24. Karaoğlu N, Karaoğlu KB, Yardımcı H. Sağlık algısı ve sağlık anksiyetesi sosyal alanlar ve tıp fakültesinde okuyan öğrencilerde farklı mı? Ege ve Necmettin Erbakan Üniversitesi örneği. UTEK 2016: IX. Ulusal Tıp Eğitimi Kongresi; 2016: 62.
25. Coşgun M, Kara F. Öğrencilere verilen sağlık eğitiminin bilgi ve davranışlarına etkisinin değerlendirilmesi. Sağlık Bilim Derg. 2013;22(1):52-63.