AN EXAMINATION OF INDUSTRY 4.0 AWARENESS AND PROPENSITY FOR INNOVATIVE BEHAVIOR AMONG MANAGERS IN 112 EMERGENCY HEALTH SERVICES

Öz

This study aims to determine the awareness levels of managers working in 112 Emergency Health Services regarding Industry 4.0 and their tendencies toward innovative behavior. The research was conducted using a qualitative research design through semi-structured interview techniques. The study group was determined by the purposive sampling method. The extent to which the collected data contributed to or failed to contribute to the study indicates data saturation, while the degree to which the data addressed the research question demonstrates data adequacy (Kanten, Gümüştekin & Durmaz, 2019). In this context, the research was finalized with 26 participants. A thematic content analysis was conducted using the MAXQDA 2024 software. The findings revealed that participants had very low levels of knowledge about the concept of Industry 4.0, and their tendency toward innovative behavior was limited to the use of everyday technological devices. The data also indicated negative perceptions such as intergenerational differences in attitudes toward technology, invasion of privacy, security concerns, unemployment, information pollution, addiction, and health-related problems. Nevertheless, participants also emphasized positive aspects of technology such as time and material savings, speed, and accessibility. Overall, participants approached technological developments with both curiosity and apprehension. In conclusion, managers in emergency healthcare services not only have limited knowledge regarding the concept of Industry 4.0 but also perceive innovative behavior merely as the use of routine technological tools. Their knowledge, skills, and experiences are reflected both in their personal vision and their professional environments. In this regard, it is crucial to inform and educate managers about future technological developments.

Anahtar Kelimeler

• INDUSTRY 4.0
• INNOVATIVE BEHAVIOR
• HEALTH MANAGEMENT
• EMERGENCY HEALTH SERVICES

112 ACİL SAĞLIK HİZMETLERİ YÖNETİCİLERİNİN ENDÜSTRİ 4.0 FARKINDALIK DÜZEYLERİ VE İNOVATİF DAVRANIŞ EĞİLİMLERİNİN BELİRLENMESİ

Öz

Çalışma, 112 acil sağlık hizmetlerinde yönetici kadrosunda çalışanların Endüstri 4.0 farkındalık düzeyleri ile İnovatif davranış eğilimlerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, yarı yapılandırılmış görüşme tekniği kullanılarak nitel araştırma yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. Çalışma grubu amaçlı örnekleme tekniği ile belirlenmiştir. Verilerin çalışmaya minimum katkı sağlaması/ sağlamaması veri doygunluğunu gösterirken, verilerin araştırma sorusuna katkı düzeyleri de veri yeterliliğini göstermektedir (Kanten, Gümüştekin ve Durmaz, 2019). Bu bağlamda araştırma 26 katılımcı ile sonlandırılmıştır. MAXQDA 2024 programı ile tematik içerik analizi gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler katılımcıların endüstri 4.0 kavramı ile ilgili bilgi düzeyleri çok düşük ve inovatif davranış eğilimleri de gündelik teknolojik aletleri kullanma ile sınırlıdır. Veriler, teknolojiye karşı yaklaşımda kuşaklar arası farklılaşma, özel hayata müdahale, güvenlik kaygısı, işsizlik, bilgi kirliliği, bağımlılık ve sağlık problemleri gibi olumsuz algılar olduğunu göstermektedir. Ayrıca teknolojinin zaman ve malzeme tasarrufu, hız, ulaşılabilirlik gibi olumlu yönlerine değinilmektedir. Katılımcılar, teknolojik gelişmelere hem merak hem de korku ile yaklaşmaktadır. Acil sağlık hizmetleri yöneticileri endüstri 4.0 kavramı ile ilgili sınırlı bilgiye sahip olmanın yanında inovatif davranışı da günlük teknolojik aletleri kullanma olarak algılamaktadır. Yöneticilerin bilgi, beceri ve deneyimleri hem kişisel vizyonlarını hem de iş ortamlarına yansımaktadır. Bu bağlamda yöneticilerin geleceğin teknolojik gelişmeleri üzerine bilgilendirilmeleri son derece önem taşımaktadır

Anahtar Kelimeler

• ENDÜSTRİ 4.0
• İNOVATİF DAVRANIŞ
• ACİL SAĞLIK HİZMETLERİ
• SAĞLIK YÖNETİMİ

Kaynakça

1. Akyürek, M. İ. (2020). İnovasyon ve liderlik. Uluslararası Liderlik Çalışmaları Dergisi: Kuram ve Uygulama, 3(1), 15–24.
2. Basl, J. (2017). Pılot study of readıness of czech companies to ımplement the prıncıples of ındustry 4.0. Managenet and production engineering review, 8 (2), 3–8. doi: 10.1515/mper-2017-0012
3. Basım, H. N., Korkmazyürek, H., ve Tokat, A. O. (2008). Çalışanların öz yeterlilik algılamasının yenilikçilik ve risk alma üzerine etkisi: kamu sektöründe bir araştırma. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19, 121–130.
4. Basım, H. N., Çetin, F., ve Meydan, C. H. (2008). İçsel motivasyonun yenilikçi iş davranışı üzerindeki etkisi: Kamu sektörü çalışanları üzerine bir araştırma. Amme İdaresi Dergisi, 41(1), 1–23.
5. Biesdorf, S., ve Niedermann, F. (2014). Healthcare’s digital future. McKinsey & Company. Erişim tarihi 30.07.2025, https://www.mckinsey.com/industries/healthcare/our-insights/healthcares-digital-future
6. Bonekamp, L., ve Sure, M. (2015). Consequences of ındustry 4.0 on human labour and work organisation. Journal of Business and Media Psychology, 6(1), 33–40.
7. Cabı, E. (2016). Dijital teknolojiye yönelik tutum ölçeği. Kastamonu Eğitim Dergisi, 24(3), 1229–1244.
8. Çalış Duman, M., ve Akdemir, B. (2021). İşletmelerin endüstri 4.0 teknolojileri kullanım düzeyinin belirlenmesine yönelik bir ölçek geliştirme çalışması. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Elektronik Dergisi, 12(3), 923–940. doi: 10.36362/gumus.913841

9. Damanpour, F., ve Aravind, D. (2011). Managerial innovation: Conceptions, processes and antecedents. Management and Organization Review, 8(2), 423–454. doi: 10.111/j.1740-8784.2011.00233.x
10. Daneshmandi, F., Hessari, H., Nategh, T., ve Bai, A. (2023). Examining the influence of job satisfaction on individual innovation and its components: Considering the moderating role of technostress. arXiv preprint arXiv:2310.13861. doi: 10.48550/arXiv.2310.13861
11. Doğan, O. (2019). Dijital dönüşüm yönetimi sürecinde üniversite öğrencilerinin endüstri 4.0 kavramsal farkındalık düzeyleri. (Yayımlanmış Yüksek Lisans Tezi). Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kırşehir.
12. Doğan, O., ve Baloğlu, N. (2020). Endüstri 4.0 kavramsal farkındalık ölçeği. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal Ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 22(38), 58–81.
13. Genç, A. (2024). ‘‘Yönetici misiniz? yoksa lider yönetici mi?’’ Erişim tarihi 09.07.2025, https://www.organikik.com.tr/yonetici-misiniz-yoksa-lider-yonetici-mi
14. Gubán, M., ve Kovács, G. (2017). Industry 4.0 conceptıon. Acta Technica Corviniensis-Bulletin of Engineering, 10(1), 111.
15. İleri, Y.Y., ve Kara, B. (2022). Covid-19 pandemi sürecinde kullanılan güncel sağlık bilişim uygulamaları ve yenilikçi teknolojiler: insanlığa katkıları ve temel kaygılar. Sağlık ve Toplum Dergisi, 32(1), 33–52.
16. Jansen, J. J. P., Van den Bosch, F. A. J., ve Volberda, H. W. (2004). Exploratory innovation, exploitative innovation, and performance: Effects of organizational antecedents and environmental moderators. Management Science, 52(11), 1661–1674. doi: 10.1287/mnsc.1060.0576
17. Kagermann, H., Wahlster, W., ve Helbig, J. (2013). Recommendations for implementing the strategic initiative Industrie 4.0. Final report of the Industrie 4.0 Working Group, Acatech-National Academy of Science and Engineering. Erişim tarihi 17.07.2025, https://en.acatech.de/publication/recommendations-for-implementing-the-strategic-initiative-industrie-4-0-final-report-of-the-industrie-4-0-working-group/
18. Kaplan, M. (2023). Evde bakım hemşiresinin tele sağlık hizmetlerindeki rolleri. Sağlık Bilimleri Üniversitesi Hemşirelik Dergisi, 5(2), 151–156. doi: 10.48071/sbuhemsirelik.1195427
19. Karafakıoğlu, S. (2024). İnovasyon yönetimi ve liderlik. İstanbul: Beta Yayınları.
20. MacQueen, K. M., McLellan, E., Kay, K., ve Milstein, B. (1998). Codebook development for team-based qualitative analysis. Cultural Anthropology Methods, 10(2), 31–36. doi: 10.1177/1525822X980100020301
21. Mercan, B., Göktaş, D., ve Gömleksiz, M. (2011). AR-GE faaliyetleri ve girişimcilerin inovasyon üzerindeki etkileri: Patent verileri üzerinde bir uygulama. PARADOKS Ekonomi, Sosyoloji ve Politika Dergisi, 7(2), 27–44.
22. Nagy, J., Oláh, J., Erdei, E., Máté, D., ve Popp, J. (2018). The role and ımpact of ındustry 4.0 and the ınternet of things on the business strategy of the value chain—The case of Hungary. Sustainability, 10(10), 3491. doi: 10.3390/su10103491
23. Ön, E., ve Yanık, G. D. (2024). Dijital liderlik ile inovatif iş davranışı arasındaki ilişkide dışsal motivasyonun aracı rolü. Artvin Çoruh Üniversitesi Uluslararası Sosyal Bilimler Dergisi, 10(2), 202–217. doi: 10.22466/acusbd.1557719
24. Özsoylu, A. F. (2017). Endüstri 4.0. Çukurova Üniversitesi İktisadi Ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 21(1), 41–64.
25. Parsehyan, B. (2020). İnsan kaynakları yönetiminde dijital dönüşüm: İk 4.0. Turkish Studies- ınformayion Technologies and Applied Sciences, 15(2), 211–224. doi: 10.29228/TurkishStudies.41930
26. Patton, M. Q. (1987). How to use qualitative methods in evaluation (No. 4). Sage Publications. Sığrı, Ü. (2018). Nitel Araştırma Yöntemleri. İstanbul: Beta Basım Yayım Dağıtım.
27. Ślusarczyk, B. (2018). Industry 4.0 – are we ready? The attitude of entrepreneurs towards the concept of Industry 4.0 readiness. Polish Journal of Management Studies, 17(1), 232–248. doi: 10.17512/pjms.2018.17.1.19
28. Türnüklü, D. A. (2000). Eğitim bilim araştırmalarında etkin olarak kullanılabilecek nitel bir araştırma tekniği: Görüşme. Kuram ve uygulamada eğitim yönetimi, 24(24), 543–559.
29. Vural Özkan, G. (2017). Çalışanların özyeterlilik düzeyinin yaratıcı ve yenilikçi iş davranışlarına etkisi: farklı sektörlerde faaliyet gösteren örgütler üzerinden karşılaştırmalı bir değerlendirme. Yaşar Üniversitesi E-Dergisi, 12(47), 181–191.
30. Yuan, F., ve Woodman, R. W. (2010). Innovative behavior in the workplace: The role of performance and image outcome expectation. Academy of Management Journal, 53(2), 323–342. doi: 10.5465/amj.2010.49388995