Türkiye’de Yerel Yönetimlerin Görev Tanımında Yeni Bir Misyon: Kent Kültürü Kazandırma ve Kentlileştirme

Öz

Kentler; tarih boyunca uygarlık ve kültürel gelişmenin merkezi olarak tanımlanmış ve içinde yaşayan insanları özgür kıldığı gibi aynı zamanda yeni düşüncelerin hayata geçmesi ve kurumsallaşması adına önemli bir misyon üstlenmiştir.

                Kentte yaşamak kentsel davranış kalıplarına uymayı zorunlu kılmaktadır. Bu zorunluluk farklı kültür ve hikâyelerin bir arada yaşayabilme mecburiyetinin bir gereğidir. Dolayısıyla kentler kişiyi özgürleştirmek ve yeni imkânlar sunmak gibi fırsatlar sunsa da aynı zamanda toplumsal bütünün uyumlu bir parçası olmak mecrubiyetini de beraberinde getirmektedir. Kişi ve kent arasında yaşanan bu etkileşim karşılıklı olarak sorumluluklar yüklemekte ve “Kent Hakkı” gibi yeni bir kavramın doğmasına neden olmaktadır.

                Kentlerimizde yaşanan kimlik arayışı ve kentte yaşamaya başlayan insanların sürekli artan ve çeşitlenen kentsel hakları, hizmet üretmeye çalışan yerel yönetim kurumlarının durumunu zorlaştırmaktadır. Yerel yönetimler, kanunun kendilerine yüklediği hizmetleri yerine getirmenin yanı sıra kent sakinlerini kentli yapmak gibi yeni bir görev tanımıyla karşı karşıyadır. Söz konusu durum sosyal belediyecilik anlayışıyla ve hemşehri hukuku mevzuatı üzerinden aşılmaya çalışılsa da yerel yönetim kurumlarının çözüm arayışı devam etmektedir.

                Çalışmamız söz konusu çözüm arayışına yeni perspektifler kazandırmak ve katkı sunmak amaçlıdır.

Anahtar Kelimeler: Kamu Yönetimi, Yerel Yönetimler, Kent Kültürü, Kentlileştirme 

Kaynakça

1. AKKOYUNLU ERTAN, Kıvılcım (2008), Kent Hakkı Üzerine Düşünceler, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: 41, Sayı:4.
2. ALTINTAŞ, Osman ve Eliri, İsa (2012), Birey Toplum İlişkisinde Kent Kültürü, Kamusal Alan ve Onda Şekillenen Sanat Olgusu, İdil Dergisi, Cilt:1, Sayı:5.
3. ALVER, Köksal (2009), Medeniyet, Edebiyat ve Kültür Bağlamında Şehirlerin Dili, Hece Dergisi 18. Özel Sayısı-Kent ve Kültür Üzerine Notlar.
4. BATAL, Salih (2011), Avrupa Birliği Yönetime Katılım İlkesinin Türkiye Uygulaması Örneği: Kent Konseyleri, Kent Konseyleri Sempozyumu Bildiri Kitabı, Bursa.
5. BATAL, Salih, DUR, İsmail ve TOPÇU, Volkan, Yeni Büyükşehir Kanunu Bağlamında Kent Konseylerinin İşlevselliği ve Ölçek Sorunu: İstanbul Büyükşehir Belediyesi Örneği, Paradoks Ekonomi, Sosyoloji ve Politika Dergisi, Cilt: 11, Özel Sayı: 2.
6. ÇETİNKAYA, Alperen Cihan (2012), Yerel Yönetimlerin Toplumsal Politikalara Etki ve Katkıları, http://www.sosyaldusunce.com/yerel-yonetimlerin-toplumsal-politikalara-etki-ve-katkilari/ (Erişim: 20.03.2016), s.14-15.
7. ERYILMAZ, Bilal (2002), Eryılmaz, Belediyelerde Demokrasi Geleneği ve Değişim İhtiyacı, Çağdaş Yerel Yönetimler, Cilt 11, Sayı: 3.
8. ES, Muharrem ve Ateş, Hamza (2004), Kent Yönetimi, Kentlileşme ve Göç: Sorunlar ve Çözüm Önerileri – 1, Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, Cilt: 48.

9. DAVUTOĞLU, Ahmet (2015), 64. Hükümet Programı, Tükiye Cumhuriyeti Başbakanlık, Ankara.
10. KARASU, M. Arman (2008), Kentli Haklarının Gelişimi ve Hukuki Boyutları, TBB Dergisi, Sayı:78.
11. KELEŞ, Ruşen (2005), Kent ve Kültür Üzerine, Mülkiye Dergisi, 29/246.
12. KESKİN, B. Enis, SAĞOCAK, Mehtap ve ARSLAN, T. Vural (2015), Kentlilik Bilinci İçin Bir Model Önerisi: Bursa’da Kentlilik Bilinci Araştırması, Paradoks Ekonomi, Sosyoloji ve Politika Dergisi, Cilt: 11, Sayı: 1.
13. KOÇAK, Hüseyin (2011), Kent-Kültür İlişkisi Bağlamında Türkiye’de Değişen ve Dönüşen Kentler, Sosyal Bilimler Araştırma Dergisi II.
14. KURT, Nihat (2011), Kent Hizmetlerinin Geleceğinde Kentsel Sorumluluklar ve Kent Kültürünün Geliştirilmesi Stratejileri, ÇOMÜ Biga İ.İ.B.F Yönetim Bilimleri Dergisi, 9 (2).
15. KUTLU, Önder ve GÖKSEL, Z. Songül (2014), Kent Kültürü Oluşturma Aracı Olarak Kültürel Belediyecilik: Selçuklu Örneği, Selçuk Üniv. Sosyal Bilimler Dergisi, Dr. Mehmet Yıldız Özel Sayısı.
16. ÖZKİRAZ, Ahmet ve Arslaner, Nazan ve Acungil, Yavuz (2013), Yerel Kalkınma Saiki Olarak Kentlilik Bilinci, Celal Bayar Üniv. SBE, Yerel ve Bölgesel Kalkınma: Küresel ve Yerel Bakış Açıları.
17. SAKINÇ, Süreyya (2013), Yerel Kalkınma Politikalarında Yerellik ve Katılımcılık, Celal Bayar Üniversitesi SBE, Yerel ve Bölgesel Kalkınma: Küresel ve Yerel Bakış Açıları.
18. TC Bayındırlık ve İskan Bakanlığı (2009), Kentleşme Şurası, Kentlilik Bilinci, Kültür ve Eğitim Komisyonu Raporu, Ankara.
19. TC Kalkınma Bakanlığı (2014), Bölgesel Gelişme Ulusal Stratejisi 2014-2023, Ankara.
20. TC Kalkınma Bakanlığı (2013), Onuncu Kalkınma Planı 2014-2018, Ankara.
21. ULUSOY, Ahmet ve AKDEMİR (2006), Tekin, Mahalli İdareler, Teori, Uygulama, Maliye, 4.baskı, Ankara: Seçkin Yayıncılık.
22. YALÇINDAĞ, Selçuk (1991), Türk Yerel Yönetimlerinde Yeniden Yapılanma, Amme İdaresi Dergisi Cilt: 24.
23. YILMAZ, Nail (2004), Farklılaştıran ve Ayrıştıran Bir Mekanizma Olarak Kentleşme, İstanbul Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, Cilt: 48.