İş sağlığı ve güvenliği öğrencilerinin kardiyopulmoner resüsitasyon becerisi
Öz
Amaç: Kardiyak arrest durumlarında yaşama tutunma şansı erken kardiyopulmoner resüsitasyon (KPR)’a bağlıdır. Çalışmamızın amacı, geleceğin iş sağlığı ve güvenliği uzmanları olacak öğrencilerin ani kardiyak arrest geliştiği durumlarda 112 acil yardım ambulans ekipleri olay yerine ulaşmadan temel yaşam desteği (TYD)’ne hemen başlayabilme özgüvenlerini ve bu konu ile ilgili bilgi ve beceri düzeylerini belirlemektir.
Gereç ve Yöntem: Çalışmamıza XXXXXX Üniversitesi iş sağlığı ve güvenliği bölümü 2014-2015 ve 2015-2016 öğretim yılında 1. sınıfta öğrenim gören 254 öğrenci alınmıştır. Öğrencilerin cinsiyet, ehliyet sahibi olup olmama, sporla ilgilenme, üniversite öncesinde sözel veya maket üzerinde KPR eğitimi alma, üniversitede sözel veya maket üzerinde KPR eğitimi almış olmasının bası yeri, bası derinliği, bası hızı, bası ritmi puanlarına etkisi ve eğitim öncesi-sonrasında KPR yapabilme özgüvenleri araştırılmıştır.
Bulgular: Öğrencilerin 209’u (%82.3) erkek, 45’i (%17.7) kadındı. Çalışmada eğitim öncesi ve sonrasında sorulan ‘’Şu an KPR yapar mısın?’’ sorusuna verilen cevaplardan yola çıkıldığında kişilerin öz güvenlerinde anlamlı fark bulundu (p=0.0001). Üniversite öncesinde KPR konusunda maket üzerinde eğitim alan ve almayan öğrenciler arasında bası derinliği puanı açısından istatistiksel anlamlı fark saptandı (p=0.047).
Çalışma öncesinde üniversitede sözel olarak KPR eğitimi alan ve almayan öğrencilerin bası derinliği puanı açısından istatistiksel anlamlı fark saptandı (p=0.037). Üniversitede maket üzerinde KPR eğitimi alan ve almayan öğrencilerin bası yeri, bası derinliği ve ritm açısından iki grup arasında istatistiksel anlamlı fark mevcut olduğu saptandı (p değerleri sırasıyla; p=0.028, p=0.022, p=0.025).
Sonuç: Sonuç olarak yaşadıkları ve
çalıştıkları bölgelerde çoğu zaman olay yerine sağlık profesyonellerinden
daha hızlı ulaşabilecek olan iş sağlığı güvenliği öğrencilerine TYD eğitimleri
öğrenim hayatlarının ilk yıllarından başlayarak özellikle maket üzerinde
verilmeli, bilgi ve becerileri artırılması sağlanmalıdır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Karataş M, Selçuk EB. History of the cardiopulmonary resuscitation. Kafkas J Med Sci 2012;2:84-87.
- Grunfeld GB. Modern medicine and the emergence of biomedical ethics. Caduceus. Spring, 1992;1-22.
- Varon J, Sternbach GL. Cardiopulmonary resuscitation: Lessons from the past. J Emerg Med 1991;9:503-507.
- Council on ethical and judicial affairs, American Medical Association: Guidelines for the appropriate use of do not resuscitate orders. JAMA 1991;265:1868-1871.
- Türkiye Kardiyoloji Derneği, Kardiyopulmoner resüsitasyon ve acil kardiyak bakım bilimi için 2010 Amerikan Kalp Derneği (AHA) kılavuzu. http://www.tkd-online.org/PDFs/AHA-2012- kilavuzu.pdf. Erişim tarihi 27 Temmuz 2018.
- Hollis S, Gillespie N. An audit of basic life support skills amongst general practioner principals: is there a need for regular training. Resuscitation 2000;44:171-175.
- Wilcox Goc V. Survival from out of hospital cardiac arrest: a multivariate analysis. Med Care 1991;29:104-114
- Hollenberg J, Bang A, Lindqvist J, et al. Difference in survival after out-of-hospital cardiac arrest between the two largest cities in Sweden: a matter of time? J Intern Med 2005;257:247-254.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Klinik Tıp Bilimleri
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yayımlanma Tarihi
18 Ocak 2019
Gönderilme Tarihi
28 Eylül 2018
Kabul Tarihi
9 Kasım 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2019 Cilt: 12 Sayı: 1
