Knowledge, attıtudes and behavıors of medıcal resıdents and ınterns about chıldren’s rıghts.

Öz

Purpose:This study was aimed to evaluate the knowledge, attitudes and behaviors of intern doctors and medical residents (MRs) regarding children's rights in a medical school.

Materials and Methods: The universe of this cross-sectional study is 323 people. It is aimed to reach the whole universe without selecting the sample. Ethical committee and required permissions were obtained before the study. Data were collected by using a questionnaire including The Attitudes towards Children's Rights Scale. The increase in the score indicates a negative attitude (min. 22, max.110). Behavior score was calculated from eleven questions. The increase in the score indicates that there are positive behaviors towards children's rights during the provision of health services (min. 11, max. 55). Descriptive statistics were given by frequencies, percentages, means and standard deviations. Mann-Whitney U and Kruskal-Wallis tests were used to comparison of independent group medians. Backward linear regression analysis was performed to determine the factors associated with attitudes and behaviors related to children's rights. Statistical significance level was accepted as p<0.05. 

Results: The sample consisted of 223 respondents. The mean age was26.7±3.0years of age, 52.7% were male, 45% of the participants did not hear the Convention on the Rights of the Child. The mean of the attitude score was 29.8±7.8. The mean of the behavior score was 46.2±4.52. Being a MR and not to hearing about the convention were independent risk factors for both negative attitudes and behaviors towards children's rights.

Conclusion:Although attitudes and behaviors towards children's rights are positive, research assistants have more negative attitudes and behaviors than intern doctors.The awareness of the convention is low and awareness should be increased.

Anahtar Kelimeler

• human rights,children,health personnel

Bir Tıp Fakültesi'nde internlerin ve araştırma görevlisi hekimlerin çocuk hakları konusundaki bilgi, tutum ve davranışları

Öz

Amaç:Bu çalışma ile bir tıp fakültesinde son sınıf öğrencilerinin ve araştırma görevlisi hekimlerin çocuk hakları konusunda bilgi, tutum ve davranışlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. 

Gereç ve Yöntem:Kesitsel tipteki araştırmanın evrenini 323 kişi oluşturmaktadır. Örneklem seçilmeden evrenin tamamına ulaşılması hedeflenmiştir. Çalışma öncesinde etik kurul ve gerekli kurumsal izinler alınmıştır. Verilerin toplanmasında Çocuk Haklarına İlişkin Tutum Ölçeği’ni (ÇHTÖ) içeren anket formu kullanılmıştır. Ölçekten en az 22, en fazla 110 puan alınmakta; puanın yüksek olması olumsuz tutumu göstermektedir. On bir sorudan davranış puanı hesaplanmış olup; puanın artması sağlık hizmet sunumu sırasında çocuk haklarına yönelik olumlu davranışlar sergilendiğini göstermektedir (en az 11, en fazla 55). Tanımlayıcı istatistikler için sayı, yüzde, ortalama, standart sapma verilmiştir. Bağımsız grup ortancalarının karşılaştırılmasında Mann-Whitney U ve Kruskal-Wallis testleri kullanılmıştır. Çocuk haklarına ilişkin tutum ve davranışlarla ilişkili bağımsız faktörlerin belirlenmesi için çoklu doğrusal regresyon analizi (backward) kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir.

Bulgular:Çalışmaya 223 (%69) kişi katılmıştır. Yaş ortalaması 26,7±3,0’dır. Yüzde 52,7’si erkek, %62,8’i araştırma görevlisi hekimdir. Katılımcıların %45’i Çocuk Haklarına Dair Sözleşme’yi (ÇHS) duymamıştır. ÇHTÖ puan ortalaması 29,8±7,8, çocuk haklarına ilişkin davranış puan ortalaması 46,2±4,52’dir. Araştırma görevlisi olmak ve ÇHTÖ’yü duymamak olumsuz tutum ve davranış için bağımsız risk faktörü olarak saptanmıştır.

Sonuç:Çocuk haklarına yönelik tutum ve davranış olumlu olmakla birlikte araştırma görevlisi hekimler intern hekimlere göre daha olumsuz tutum ve davranışa sahiptir. ÇHS‘yi bilme durumu düşük olup, farkındalığın artırılması gerekmektedir.

Anahtar Kelimeler

• insan hakları,çocuk,sağlık personeli

Kaynakça

1. Referans1. T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı. Ulusal Çocuk Hakları Strateji Belgesi ve Eylem Planı 2013-2017. Erişim: https://ailevecalisma.gov.tr/uploads/chgm/uploads/pages/yayinlar/ulusal-cocuk-haklari-strateji-belgesi-ve-eylem-plani.pdf. Erişim tarihi:06 Ağustos 2019
2. Referans2. UNICEF. Çocuk Hakları ve Gazetecilik Uygulamaları. Hak Temelli Perspektif. Erişim: http://www.unicef.org.tr/files/bilgimerkezi/doc/Cocuk%20Haklari%20ve%20Gazetecilik.pdf. Erişim tarihi:06 Ağustos 2019
3. Referans3. UNICEF. Sayılarla Dünya Çocuklarının Durumu 2014. Erişim: http://www.unicef.org.tr/files/bilgimerkezi/doc/Unicef%20SOWC%202014%20web.pdf. Erişim tarihi: 06 Ağustos 2019
4. Referans4. Sağlık Çalışanları İçin CRED_PRO Çocuk Hakları Müfredatı. Erişim: http://www.cocukhaklariizleme.org/wp-content/uploads/CREDPRO-Saglik-Mufredat.pdf Erişim Tarihi: 19 Ağustos 2019
5. Referans5. Waterston T, Goldhagen J. Why children’s rights are central to international child health. Arch Dis Child 2006;92:176-180. doi: 10.1136/adc.2006.098228
6. Referans6. Worthington R. Standards of healthcare and respecting children's rights. J R Soc Med 2006;99:208-210. doi: 10.1258/jrsm.99.4.208
7. Referans7. Karaman Kepenekci Y, Baydık B. Zihin engelliler öğretmen adaylarının çocuk haklarına ilişkin tutumları. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi 2009;42:329-350. doi: https://doi.org/10.1501/Egifak_0000001150
8. Referans8. Aldemir E. Hemşirelik Yüksekokulu Öğrencilerinin Çocuk Hakları Konusundaki Tutumlarının Belirlenmesi (Doktora Tezi). İstanbul Bilim Üniversitesi, 2014

9. Referans9. Kurt G. Yataklı Sağlık Kuruluşlarında Çocuk ile ilgili Sağlık Hizmetlerinin Çocuk Hakları Sözleşmesine Uygunluğunun ve Sağlık Profesyonellerinin Çocuk Hakları Konusundaki Farkındalık ve Tutumlarının Değerlendirilmesi (Tıpta Uzmanlık Tezi). Kırıkkale Üniversitesi, 2012