Şiddetsiz Karşı Koyma Programının Ebeveynlerin Aile İlişkileri ve Ebeveynlik Algıları Üzerindeki Etkisi
Öz
Bu araştırmanın amacı, ilköğretim ikinci kademede öğrenimlerine devam eden ve saldırgan davranışları olan çocuklara sahip ebeveynlere yönelik uygulanan "Şiddetsiz Karşı Koyma" programının ebeveynlerin aile yapısı, aile etkileşimleri, ebeveyn olarak hissettikleri stres, yetersizlik ve çaresizlik duyguları üzerindeki etkisini incelemektir. Araştırmanın verileri deney ve kontrol grubunda yer alan ebeveynlere uygulanan Aile Değerlendirme Ölçeği ve Öznel Rahatsızlık Birimleri Anketi aracılığıyla elde edilmiştir. Söz konusu ölçekler deney ve kontrol grubu ebeveynlerine öntest, sontest ve izleme ölçümleri olarak uygulanmıştır. Araştırma sonuçları, ebeveynlere uygulanan programın aile içi ilişkilerinde ve etkileşim biçimlerinde pozitif yönde anlamlı değişiklikler meydana getirdiğini; bununla birlikte ebeveynlerin yaşamış oldukları stres, yetersizlik ve çaresizlik duyguları ile baş etme düzeyleri üzerinde anlamlı farklılık oluşturduğunu göstermiştir. Bu sonuçlar ışığında alanda çalışan psikolojik danışman ve araştırmacıların ‘Şiddetsiz Karşı Koyma’ ebeveyn programını çocuk ve ergenlerde görülen şiddet ve saldırgan davranışlarla ebeveynlerin baş etmesi ve aile ilişkilerinin geliştirilmesi konusunda kullanmalarının yararlı olacağı düşünülmektedir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Bacıoğlu (2014) Effectiveness of prevention programs reducing violence and aggression: a meta-analysis study. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 5(42), 294-304.
- Bugental, D. B., Blue, J., & Cruzcosa, M. (1989). Perceived control over caregiving outcomes: Implications for child abuse. Developmental Psychology, 25(4), 532–539. doi:10.1037/0012-1649.25.4.532.
- Bugental, D. B. , & Lewis, J. (1998). Interpersonal power repair in response to threats to control from dependent others. In M. Kofta, G. Weary, & G. Sedek (Eds.), Personal control in action: Cognitive and motivational mechanisms (pp. 341-362). New York: Plenum.
- Coogan, D. (2011). Child to parent violence: Challenging perspectives on family violence.Child Care in Practice, 17(4), 347–358.
- Day, E.M. & Heismann, E. (2010). Non-violent resistance programme: guidelines for parents, care staff and volunteers working with adolescents with violent behaviours. Publisher: Pavilion Publishing (Brighton) Ltd.
- Forgatch, M. S. (1991). The clinical science vortex: developing a theory for antisocial behavior. In D. J. Pepler & K. H. Rubin (Eds.), The development and treatment of childhood aggression (pp. 291-315). Hillsdale, NJ: Erllbaum.
- Goddard, N., Van Gink, K., Van der Stegen, B., Van Driel, J., & Cohen, A. P. (2009). “Hit the iron when it is cold”: non-violent resistance in an acute psychiatric ward for adolescents. Maandblad Geestelijke Volksgezondheid, 64, 531–539.
- Gültekin, F. (2008). The effect of aggression and anger reduce program on level of aggression and anger of middle school students, (Unpublished doctoral dissertation). Hacettepe University, Ankara.
- In M. Grabbe, J. Borke & C. Tsirigotis (Eds.), Autoritaet, autonomie und bindung (pp. 165–184). Gottingen, Gernmany: Vandenhoek & Ruprecht.Jakob, P. (2006). Bringing Non-Violent resistance to Britain. Context, 84, 36-38.
- Kazdin, A. E. (1990). Premature termination from treatment among children referred for antisocial behavior. Journal of Child Psychology, 31, 415–425.