FOOD CHAIN IN GÜDÜL AND NEW SOLIDARITY ECONOMICS

Öz

The aim of this study is to comprehend how food chain in Citta-Slow Güdül aligns with the New Solidarity Economics (NSE) concept through hybridization. This relatively recent prosumption culture resocializes and respatializes food due to ethical consumption, catalyzing a shift towards food democracy. In this study, Seven YouTube videos and three podcasts that includes 16 interviews with agroecological Tahtacıörencik Natural Life Collective (TADYA) producers, were analyzed through netnography. The research findings indicate that TADYA appears to represent a hybrid food chain model, where consumers and producers draw closer, strengthening urban and rural relationships, influencing rural migration, creating a sustainable food system, and adopting innovative marketing techniques. In contrast to international examples, TADYA employs non-profit organizations (NPOs) as intermediaries and utilizes a flexible economic model devoid of quotas, prepayments, and guarantee systems. This food chain model holds significance in understanding the future of hybrid systems within the NSE.

Anahtar Kelimeler

• Food Chains
• New Solidarity Economics
• Slow Consumption
• Urban-Rural Networks.

GÜDÜL’DE GIDA ZİNCİRİ VE YENİ DAYANIŞMA EKONOMİSİ

Öz

Bu çalışmanın amacı, Sakin Şehir Güdül'deki gıda zincirinin melezleşme yoluyla Yeni Dayanışma Ekonomisi (YDE) kavramıyla nasıl uyum sağladığını anlamaktır. Bu nispeten yeni türetim kültürü, etik tüketim nedeniyle gıdayı yeniden sosyalleştirmekte ve yeniden mekânsallaştırmakta, gıda demokrasisine doğru bir değişimi katalize etmektedir. Bu çalışmada, agroekolojik tarım yapan Tahtacıörencik Doğal Yaşam Kolektifi (TADYA) üreticileriyle yapılan 16 görüşmeyi içeren yedi YouTube videosu ve üç podcast yayını, netnografi yoluyla analiz edilmiştir. Araştırma bulguları, TADYA'nın tüketici ve üreticilerin yakınlaştığı, kentsel ve kırsal ilişkileri güçlendiren, kırsal göçü etkileyen, sürdürülebilir bir gıda sistemi yaratan ve yenilikçi pazarlama tekniklerini benimseyen melez bir gıda zinciri modelini temsil ettiğini göstermektedir. Uluslararası örneklerin aksine TADYA, kar amacı gütmeyen kuruluşları (STK) aracı olarak kullanmakta ve kota, ön ödeme ve garanti sistemlerinden yoksun esnek bir ekonomik modelden yararlanmaktadır. Bu gıda zinciri modeli, YDE içindeki hibrit sistemlerin geleceğini anlamak açısından önem taşımaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Gıda Zincirleri
• Kır-Kent Ağları
• Yavaş Tüketim
• Yeni Dayanışma Ekonomisi

Destekleyen Kurum

Başkent Üniversitesi, Sosyoloji Bölümü

Etik Beyan

Çalışmamın etik kurul izni gerektirmeyen çalışmalar arasında yer aldığını beyan ederim.

Teşekkür

Tez danışmanım Doç. Dr. Çiçek Coşkun'a destekleri için teşekkür ederim.

Kaynakça

1. Akkaya, Ö. (2020). Netnografik araştırma. Kitap Bölümü içinde: Pazarlamanın Nitel Çağı: Araştırma Desenleri, Kuramlar ve Uygulamalar. Zerenler, M. Çizgi Kitabevi.
2. Aksu, O. (2018). “Bir Araştırma Yöntemi Olarak Netnografi: Ötekini Anlamanın Dijital Boyutu”, Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 4 (2), 14-17.
3. Alberio, M. & Moralli, M. (2021). “Social Innovation in Alternative Food Networks. The Role of Co-producers in Campi Aperti”, Journal of Rural Studies, 82, 447-457.
4. Aykaç, A. (2018). Dayanışma Ekonomileri: Üretim ve Bölüşüme Alternatif Yaklaşımlar, Metis Yayıncılık.
5. Balazs, B., Pataki, G. & Lazányi, O. (2026). Prospects for the future: Community supported agriculture in Hungary. Futures, 83, 100-111. https://doi.org/10.1016/j.futures.2016.03.005.
6. Baudrillard, J. (2021). Tüketim Toplumu, Ayrıntı Yayınları, İstanbul.
7. Boz, Y. (2021). Sürdürülebilir kentsel dönüşüm modeli üzerine bir inceleme. (Yayımlanmamış doktora tezi). Konya Teknik Üniversitesi, Konya. 
8. Bugday Website, 26.04.2023. “Webinar: Gıda Toplulukları Kurmak – 4 Mayıs 2023”, https://www.bugday.org/blog/webinar-gida-topluluklari-kurmak/, Retrieved on: 30.05.2023.

9. Castells, M. (2006). Enformasyon Çağı: Ekonomi, Toplum ve Kültür. İkinci Cilt: Kimliğin Gücü. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları: İstanbul.
10. Catton, W. R. ve Dunlap, R. E. (1978). “Environmental Sociology: A New Paradigm”, The American Sociologist, 13 (1): 41-49.
11. Chiffoleau, Y., Millet-Amrani, S., Rossi, A., Rivera-Ferre, M. G. & Lopez Merino, P. (2019). “The Participatory Construction of New Economic Models in Short Food Supply Chains”, Journal of Rural Studies, 68: 182-190.
12. Cittaslow International (2023). International Network of Cities Where Living is Good. Date retrieved: 04.05.2023, https://www.cittaslow.org/
13. Creswell, J. W. (2013). Nitel Araştırma Gelenekleri, Ankara Üniversitesi.
14. Çelik, Z. (2016). Gıda toplulukları ve aracısız ürün ağı analizi. VII. Bahçe Ürünlerinde Muhafaza ve Pazarlama Sempozyumu, 1, 26-32.
15. Çetin, M. (2006). “Teori ve Uygulamada Bölgesel Sürdürülebilir Kalkınma”, C.Ü. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 7(1), 1-20.
16. Davoudi, S, and Stead, D., 2002, Urban-Rural Relationships: an introduction and a brief history, Built Environment: 28(4), 269-277.
17. Doğan, O. (2021). Sosyal Dayanışma Ekonomisi için Güçlü Kooperatifçilik. Act Human, İstanbul.
18. Erdoğan, A. (2019). Sosyal dayanışma ekonomisi: Zeytin okulu örneği. (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Ege Üniversitesi, İzmir.
19. Ertekin, A. & Yıldızcan, C. (2023). “Krize Karşı Alternatifler: Pandemi Sonrasında Tarım Gıda Alanındaki Topluluk-Temelli Dayanışma Pratikleri”, Eğitim Bilim Toplum Dergisi, 21(82), 148-172.
20. Girgin, D. & Turgut, H. (2023). İstanbul’da ‘R_Urban’ Kır-Kent arayüzleri: Üretim-Tüketim pratikleri için kente kırsal enjeksiyon önerisi. Yapı Mimarlık Tasarım Kültür Sanat Dergisi. On 04.12.2023 retriewed through https://yapidergisi.com/istanbulda-r_urban-kir-kent-arayuzleri-uretim-tuketim-pratikleri-icin-kente-kirsal-enjeksiyon-onerisi/.
21. Gurbetoğlu, A, (2018, Şubat). “Bilimsel Araştırma Yöntemleri”, Sabahattin Zaim Üniversitesi Sunumu, İstanbul. Güdül Belediyesi (2023). Date retrieved: 04.05.2023, https://gudul.bel.tr/
22. Gürler, D. (2023). “Sosyal ve Dayanışma Ekonomisi Neoliberal Modele ve Kapitalist ilişkilere Bir Alternatif Olarak Değerlendirilebilir mi?” Memleket Siyaset Yönetim, 18(40), 351-378. https://doi.org/10.56524/msydergi.1365631
23. İrfanoğlu, M. (2021). “Tüketmeme: Neden Bazı Tüketiciler Finansal Güce Sahipken Bilinçli Bir Şekilde Marka Kaçınması Çerçevesinde Tüketmeme Eğilimi Gösterirler?”, Doğuş Üniversitesi Dergisi, 22 (2), 53-71.
24. Kaptan, S. (1973). Bilimsel Araştırma Teknikleri – Tez Hazırlama Yolları, Hacettepe Üniversitesi Sosyal ve İdari Bilimler Fakültesi Eğitim Bölümü, Ankara: Rehber Yayınevi.
25. Kır Çocukları (2023). Kırsal Yaşam ve Çiftçilik Eğitimi. Date retrieved: 04.05.2023, https://kircocuklari.wordpress.com/
26. Langer, R. & Beckman, S. (2005). “Sensitive Research Topics: Netnography Revisited”, Qualitative Market Research An International Journal, 8 (2):189-203.
27. Latour, B. (1996). “On Actor-Network Theory. A Few Clarifications Plus More Than a Few Complications”, Science Studies San Diego, 47, 369-381.
28. Laville, J-L. (2013). Social and solidarity economy. Draft paper prepared for the UNRISD Conference.
29. Laville, J-L. (2022). Origins and histories of the social and solidarity economy. UNTFSSE Knowledge Hub Draft Paper Series, June.
30. LeVelly, R. & Dufeu, I. (2016). “Alternative Food Networks as “Market Agencements”: Exploring Their Multiple Hybridities”, Journal of Rural Studies, 43: 173-182.
31. Lombardi, A., Migliore, G., Verneau, F., Schifani, G. & Cembalo, L. (2015). “Are ‘Good Guys’ More Likely to Participate in Local Agriculture?” Food Quality and Preference, 45, 158-165. https://doi.org/10.1016/j. foodqual.2015.06.005.
32. Özden, F. (2020). “Gıda Etiği Bağlamında Topluluk Destekli Tarım Modeli Üzerine Bir İnceleme”, Türkiye Biyoetik Dergisi, 7(3), 84-98.
33. Özgen, C. & Argan, M. (2020). “Netnografi: Genel Özellikleri ve Spor Bilimleri Alanında Kullanılabilirliği”, Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 15 (10): 5044-5064.
34. Özkaynar, K., Yılmaz, A. & Yolcu, T. (2022). Tüketici Tipolojileri. Nobel Bilimsel: Ankara. Plano Clark V. L., & Creswell J. W. (2008). The Mixed Methods Reader, Los Angeles: Sage Publications.
35. Polanyi, K. (1986). Büyük Dönüşüm. İstanbul: Alan Yayıncılık. .
36. Powell, C., & Depelteau, F. (2013). Conceptualizing Relational Sociology: Ontological and Theoretical Issues, Palgrave Macmillan.
37. Renia-Usuga, L., Parra-Lopez, C. & Haro-Gimenez. (2022). “Urban Food Policies and Their Influence on the Development of Territorial Short Food Supply Chains: The Case of Cities in Colombia and Spain”, Land Use Policy, 112: 105825.
38. Slow Food (2023). Slow Food International. Date Retrieved: 17.10.2023, https://www.slowfood.com/ Simsek, E. T. (2023). “Dünyada ve Türkiye’de Dayanışma Ekonomisi Fikrinin Gelişimi”, Memleket Siyaset Yönetim, 18(40), 301-322. https://doi.org/10.56524/msydergi.1349341
39. TADYA (2023). Tahtacıörencik Doğal Yaşam Kolektifi Hakkında. Date Retrieved: 04.05.2023, https://tahtaciorencik.org/
40. Taş, S. (2020). “Tüketim Karşıtı Yaşam Tarzları: Freeganizm, Gönüllü Sadelik ve Minimalizm”, Toplum ve Kültür Araştırmaları Dergisi, 6: 38-64. doi: 10.48131/jscs.820039
41. T.C. Ankara Valiliği (2023). Güdül. Date Retrieved: 04.05.2023, http://www.ankara.gov.tr/gudul
42. T. C. Güdül Kaymakamlığı (14.02.2013). Ankara’nın Güdül İlçesinde Kırsal Turizm Canlanıyor. Date Retrieved: 07.05.2023, http://www.gudul.gov.tr/ankaranin-gudul-ilcesinde-kirsal-turizm-canlaniyor
43. T. C. Güdül Kaymakamlığı (2023). Güdül Kent Müzesi. Date Retrieved: 04.05.2023, http://www.gudul.gov.tr/gudul-kent-muzesi
44. T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı (2023). Güdül. Date Retrieved: 04.05.2023, https://ankara.ktb.gov.tr/TR-152770/gudul.html
45. Tutulmaz, O. (2012). “Sürdürülebilir Kalkınma: Sürdürülebilirlik İçin Bir Çözüm Vizyonu”, Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(3):601 -626.
46. Ünal, Ç. (2016). “Turizm Coğrafyasında Yeni Kavramlar”, Doğu Coğrafya Dergisi, 36, 13-28. Wallerstein, I. (2011). Dünya Sistemleri Analizi. BGST Yayınları: İstanbul.
47. Wodak, R. & Meyer, M. (2009). “Critical Discourse Analysis: History, Agenda, Theory, and Methodology 1.” In, Methods of Critical Discourse Analysis.
48. Yavuz, V. A. (2014). “Sürdürülebilirlik Kavramı ve İşletmeler Açısından Sürdürülebilir Üretim Stratejileri/Concept of Sustainability and Sustainable Production Strategies for Business Practices”, Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 7(14), 63-86.
49. Yücel, A. G. F. (2003). “Sürdürülebilir Kalkınmanın Sağlanmasında Çevre Korumanın ve Ekonomik Kalkınmanın Karşıtlığı ve BirlikteliğI”, Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11 (11), 100-120.