Araştırma Makalesi

Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi

Cilt: 18 Sayı: 3 18 Aralık 2020
PDF İndir

Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi

Öz

GİRİŞ ve AMAÇ: Çocuklarda ve ergenlerde Yağlı Karaciğer Hastalığı (YKH) prevelansı giderek artmaktadır. İlişkili risk faktörlerini tespit etmek, YKH’nın erken tanı ve tedavisinde önemlidir. Obez çocuk ve ergenlerde D vitamini ve tiroid fonksiyonları ile YKH arasındaki ilişkisinin araştırılması amaçlanmıştır. YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalışmaya 8-18 yaş arasında toplam 280 obez çocuk ve ergen dahil edildi. Karaciğerde yağlanma varlığı ultrasonografisi ile araştırıldı. Olgular 2 gruba ayrıldı. Yağlı karaciğer hastalığı olan ve olmayan gruplar, antropometrik parametreler (yaş, vücut kitle indeksi SDS, bel/kalça çevresi oranı) ve laboratuvar parametreleri [serum glukoz, AST, ALT, lipit profili, 25 OH vitamin D, serbest T4, serbest T3, TSH ve HOMA-IR) açısından karşılaştırıldı. BULGULAR: Olguların %63,2'inde (n=177) YKH ve %49’ unda ALT yüksekliği saptandı. YKH olmayan grupla karşılaştırıldığında YKH olan grupta yaş, VKİ SDS, bel/kalça oranı, ALT, trigliserid, TSH düzeyi (p=0,01), HOMA-IR değerleri anlamlı olarak daha yüksek saptandı. 25 OH vitamin D düzeyi ise anlamlı olarak daha düşüktü (p=0,001). Bunun dışındaki parametreler (cinsiyet, glukoz, total kolesterol, HDL kolesterol, LDL kolesterol, AST, sT4 ve sT3) her iki grupta benzerdi. Hepatosteatoz derecesi ile yaş, VKİ SDS, bel/kalça oranı, ALT, trigliserid ve HOMA-IR düzeyleri arasında pozitif korelasyon saptandı. D vitamini ile hepatosteatoz derecesi ve ALT düzeyi arasında ise negatif bir korelasyon vardı. TSH, sT4 ve sT3 düzeyleri ile hepatosteatoz derecesi arasında herhangi bir korelasyon saptanmadı. TARTIŞMA ve SONUÇ: Obez çocuk ve ergenlerde yüksek TSH ve düşük D vitamini düzeyi YKH ile ilişkilidir. Obezite derecesi ve yaş arttıkça YKH görülme riski de artar. Bunlara ek olarak artmış ALT, trigliserid, HOMA-IR YKH gelişimindeki risk faktörleridir. Bu bulgular, klinisyenlere karaciğer biyopsisi ve / veya daha agresif tedavi edici müdahalelere ihtiyaç duyan çocukları tespit etmeye yardımcı olmak için noninvaziv bir tarama aracı olarak kullanılabilir.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. 1. Tiniakos DG, Vos MB, Brunt EM. Nonalcoholic fatty liver disease: pathology and pathogenesis. Annu Rev Pathol 2010;5:145–71.

  2. 2. Tominaga K, Kurata JH, Chen YK, Fujimoto E, Miyagawa S, Abe I, et al. Prevalence of fatty liver in Japanese children and relation to obesity: an epidemiological ultrasonographic survey. Dig Dis Sci 1995;40:2002-9.
  3. 3. Schwimmer JB, Deutsch R, Kahen T, Lavine JE, Stanley C, Behling C. Prevalence of fatty liver in children and adolescents. Pediatrics 2006;118:1388–93.

  4. 4. Vajro P, Lenta S, Socha P, Dhawan A, MkKiernan P, Baumann U, et al. Diagnosis of nonalcoholic fatty liver disease in children and adolescents: position paper of the ESPGHAN Hepatology Committee. J Pediatr Gastroenterol Nutr 2012;54:700–13.
  5. 5. Bacon BR, Farahvash MJ, Janney CG, Neuschwander-Tetri BA. Nonalcoholic steatohepatitis: an expanded clinical entity. Gastroenterology 1994;107:1103-9.
  6. 6. Nobili V, Reale A, Alısi A, Morino G, Trenta I, Pisani M et al. Elevated serum ALT in children presenting to the emergency unit: relationship with NAFLD. Dig Liver Dis 2009;41:749–52.
  7. 7. Schwimmer JB, Newton KP, Awai HI, Choi LJ, Garcia MA, Ellis LL et al. Paediatric gastroenterology evaluation of overweight and obese children referred from primary care for suspected non-alcoholic fatty liver disease. Aliment Pharmacol Ther 2013;38:1267–77.
  8. 8. Eminoğlu TF,, Camurdan OM, Oktar SO, Bideci A, Dalgiç B. Factors related to non-alcoholic fatty liver disease in obese children. Turk J Gastroenterol. 2008;19(2):85-91.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

İç Hastalıkları

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Selma Tunç
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

18 Aralık 2020

Gönderilme Tarihi

5 Kasım 2019

Kabul Tarihi

7 Haziran 2020

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2020 Cilt: 18 Sayı: 3

Kaynak Göster

APA
Tunç, S., & Demiral, M. (t.y.). Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi. Güncel Pediatri, 18(3), 421-433. https://doi.org/10.32941/pediatri.841463
AMA
1.Tunç S, Demiral M. Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi. Güncel Pediatri. 18(3):421-433. doi:10.32941/pediatri.841463
Chicago
Tunç, Selma, ve Meliha Demiral. t.y. “Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi”. Güncel Pediatri 18 (3): 421-33. https://doi.org/10.32941/pediatri.841463.
EndNote
Tunç S, Demiral M Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi. Güncel Pediatri 18 3 421–433.
IEEE
[1]S. Tunç ve M. Demiral, “Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi”, Güncel Pediatri, c. 18, sy 3, ss. 421–433, doi: 10.32941/pediatri.841463.
ISNAD
Tunç, Selma - Demiral, Meliha. “Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi”. Güncel Pediatri 18/3 (t.y.): 421-433. https://doi.org/10.32941/pediatri.841463.
JAMA
1.Tunç S, Demiral M. Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi. Güncel Pediatri.;18:421–433.
MLA
Tunç, Selma, ve Meliha Demiral. “Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi”. Güncel Pediatri, c. 18, sy 3, ss. 421-33, doi:10.32941/pediatri.841463.
Vancouver
1.Selma Tunç, Meliha Demiral. Obez Çocuk ve Ergenlerde D Vitamini ve Tiroid Fonksiyonlarının Yağlı Karaciğer Hastalığı ile İlişkisinin Değerlendirilmesi. Güncel Pediatri. 18(3):421-33. doi:10.32941/pediatri.841463