Avrupa Birliği ve Türkiye’de Asgari Ücret Uygulamasının Karşılaştırmalı Değerlendirilmesi

Öz

Asgari ücret, işçinin ve ailesinin insanlık onuruna yakışır düzeyde bir hayat sürmesini garanti altına alacak minimum ücret düzeyidir. Sanayi Devrimini takip eden dönemde ağırlaşan çalışma koşulları, emek piyasasına devlet müdahalesini zorunlu kılmış ve ücretlere bir alt sınır konulması zorunluluğu doğmuştur. Asgari ücrete ilişkin ilk yasal düzenlemeler Avrupa’da 1800’lü yılların sonunda gerçekleştirilmişken, Türkiye’de yasal altyapı 1936’ya, uygulamaya geçilmesi ise 1951 yılına dayanmaktadır.

Bu çalışmada Türkiye ve Avrupa Birliği ülkelerinde asgari ücreti uygulaması, tarihsel süreç içinde toplumsal, ekonomik ve politik veçhelerden ele alınacaktır. Ülkelerin özgül koşulları ve emeksermaye ilişkileri bağlamında toplumun en düşük gelir grubunu oluşturan asgari ücretlilerin refah seviyesi ile devletin emek piyasasındaki rolü sorgulanacak ve Türkiye’ye ilişkin politika önerilerinde bulunulacaktır.

Anahtar Kelimeler

• Asgari Ücret,Emek,Gelir,Vergi,Avrupa Birliği

Comparative Evaluation of the European Union and the Application of the Minimum Wage in Turkey

Öz

The minimum wage is the lowest wage level to ensure that the worker and his family live a life worthy of human dignity. The worsening working conditions in the period following the Industrial Revolution necessitated state intervention in the labor market and necessitated the establishment of a lower limit on wages. The first legal regulations on the minimum wage implemented by the end of the 1800s in Europe, although based on a legal infrastructure in Turkey in 1936, has found 1951 to be put into practice.

In this study, the implementation of the minimum wage in Turkey and European Union countries will be discussed from social, economic and political aspects in the historical process. In the context of the specific conditions of countries and labor-capital relations, the welfare level of the minimum wage earners, which constitute the lowest income group of society and the role of the state in the labor market will be examined and policy recommendations will be made in relation to Turkey.

Anahtar Kelimeler

• Minimum Wage,Labour,Income,Tax,European Union

Kaynakça

1. Acharya, S., (2017). Wages and Wage Determination, Indian Journal of Labour Economics, C.60, S.3, s.303-308.
2. Adema J., Giesing, Y., Schönauer, A., Stitteneder, T. (2018). Minimum Wages Across Countries, ifo DICE Report, ifo Institute- Leibniz Institute for Economic Research at the University of Munich, vol. C.16, S.4, s. 55-63.
3. Aren, S., (2007), Ekonomi Dersleri, 2.Baskı, Ankara: İmge Kitabevi.
4. Barber, W.J., (2007), İktisadi Düşünce Tarihi, Ankara: Metropol Yayınları.
5. Benson, P., O’Connor J, O’Connor R., ve Enright N., (2019), Employment and Employee Benefits in Ireland: Overview, Practical Law Country Q&A, 3-525-7135, https://uk.practicallaw.thomsonreuters.com/3-525 7135?comp=pluk&transitionType=Default&contextData=%28sc.Default%29
6. Burns, E. (1923). The French Minimum Wage Act of 1915, Economica, C.9, s. 236-244. doi:10.2307/2548137
7. Council of Europe, European Social Charter (Revised), 3 May 1996, ETS 163, https://www.refworld.org/docid/3ae6b3678.html
8. Çelik, A. (2017), Zarf Değişti Mazruf Aynı: 6356 Sayılı Yasa Sonrasında Türkiye’de İşçi Sendikacılığı, Zor Zamanlarda Emek, Türkiye’de Çalışma Yaşamının Güncel Sorunları içinde, (Derleyenler: Ahmet Makal, Aziz Çelik), , Ankara: İmge Kitabevi.

9. Davidov, G., (2009). A Purposive Interpretation of the National Minimum Wage Act, The Modern Law Review, C. 72, S. 4, s. 581-606.
10. DİSK-AR., (2019), Sendikalaşma Araştırması, Türkiye’de Sendikalaşma, Toplu İş Sözleşmesi Kapsamı ve Grevler (2013-2019), Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu Araştırma Dairesi, İstanbul
11. Dobb, M., (2007), Kapitalizmin Gelişimi Üzerine İncelemeler Geçiş Tartışmaları, İstanbul: Belge Yayınları.
12. Engels, F., (2001), The Condition of the Working Class in England, London: Electric Book Co.
13. Esping- Andersen, G., (2011), Toplumsal Riskler ve Refah Devletleri, Sosyal Politika Yazıları içinde, 5. Baskı, Derleyenler; Ayşe Buğra, Çağlar Keyder, (Çev. Burcu Yakut Çakar, Utku Barış Balaban), , s. 33-54, İstanbul: İletişim Yayınları.
14. Eurofound (2019), Minimum Wages in 2019: Annual review, Luxembourg: Publications Office of the European Union.
15. Eurostat (2018). Minimum Wage Statistics, http://ec.europa.eu/eurostat/cache/metadata/Annexes/earn_minw_esms_an2.doc
16. Eurostat (2019), Monthly Minimum Wages, http://appsso.eurostat.ec.europa.eu/nui/show.do?dataset=earn_mw_cur&lang=en
17. Fülberth, G., (2011), Kapitalizmin Kısa Tarihi, 2.Baskı, (Çev.Sadık Usta), İstanbul: Yordam Kitap.
18. Grimshaw, D., Bosch G., Rubery J., (2014) MinimumWages and Collective Bargaining: What Types of Pay Bargaining Can Foster Positive Pay Equity Outcomes?, British Journal of Industrial Relations, C.52, S.3, s. 470–498.
19. Hobsbawn, E., (2008), Sanayi ve İmparatorluk, 4. Baskı, Ankara: Dost Kitabevi Yayınları.
20. Hunt, E.K., (2009). İktisadi Düşünce Tarihi, (Çev. Müfit Günay), Ankara: Dost Kitabevi Yayınları.
21. ILO. (2015), Collective Bargaining A Policy Guide, Geneva.
22. ILO. (2018), Global Wage Report 2018/19, “What Lies Behind Gender Pay Gaps”, International Labour Office – Geneva
23. Işığıçok, Ö., (2011), Ücret Teorisi, Politikası, Yönetimi ve Sistemleri, Bursa: Marmara Kitabevi Yayınları.
24. Korkmaz, A., (2003), Çağdaş Gelişmeler Açısından Asgari Ücret, Ankara: Kamu- İş Sendikası Yayınları.
25. Korkmaz, A., (2004), Bir Sosyal Politika Aracı Olarak Türkiye’de Asgari Ücret: 1951-2003, Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, C.7, S.1, s.53-69.
26. KPMG. (2019), Minimum Wage Requirements Within Europe in The Context Of Posting of Workers, KPMG in Romania, https://assets.kpmg/content/dam/kpmg/ro/pdf/2019/minimum-wage-survey-2019.pdf
27. Kurtcebe, E., Horzum, A. O., (2017), Dünya’da ve Türkiye’de Asgari Ücret Uygulaması, Dayanışma Dergisi, S. 126, s.23-34.
28. Kutal, M. (1969), Teorik Esasları Ve Tatbikatı Bakımından Asgari Ücret, İstanbul: İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Yayını, Sermet Matbaası, No: 1409.
29. Larsson, B., Bengtsson, M., Lovén, S. K., (2012), Transnational Trade Union Cooperation in The Nordic Countries Management Revue, The International Review of Management Studies C.23, S.1, s. 32–48.
30. Maloney, W.F., Mendez, J.N. (2003), Measuring the Impact of Minimum Wages: Evidence from Latin America, NBER Working Papers 9800, National Bureau of Economic Research, Inc.
31. Mandel, E., (1998), Marksist Ekonomi Kuramına Giriş, 2.Baskı, (Çev. Ali Ünlü), İstanbul: Toplumsal Dönüşüm Yayınları: 105.
32. Marx, K., (2001) Ücret, Fiyat ve Kar, (Çev. Süleyman Ege), Ankara: Bilim ve Sosyalizm Yayınları
33. Neumark, D., Wascher, W., (2008), Minimum Wages, MIT Press, Retrieved from http://www.jstor.org/stable/j.ctt5hhh46
34. OECD. (2015), Minimum Wages after the Crisis: Making Them Pay, May 2015.
35. Plasman, R., (2015), The Minimum Wages System in Belgium The Mismatch in Brussels Region, file:///C:/Users/Fijutsu/Downloads/BE_AHR_Response_MinWagesApril%202015_Parts1and2.pdf
36. Schulten, T., (2014), Contours of a European Minimum Wage Policy, Friedberg Ebert Shiftung., https://www.epsu.org/sites/default/files/article/files/Contours_of_a_Minimum_Wage_Policy_Schulten.pdf
37. Schulten, T., Luebker, M., (2019), WSI Minimum Wage Report 2019, Time For Substantial Minimum Wage Rises And A European Minimum Wage Policy, WSI Report No. 46e.
38. Starr, G., (1981), Minimum Wage Fixing, Geneva: International Labour Organisation.
39. Şafak, C. (2017), Türkiye’de Toplu Pazarlık Sistemi ve Sorunları, Zor Zamanlarda Emek, Türkiye’de Çalışma Yaşamının Güncel Sorunları içinde, (Der. Ahmet Makal, Aziz Çelik), Ankara: İmge Kitabevi.
40. Talas, C., (1960), Türkiye Cumhuriyeti’nde Sosyal Politika Meseleleri (1920-1960), Türk İktisadi Geliştirmesi Araştırma Projesi, No:1, Ankara: SBF Maliye Enstitüsü.
41. Talas, C., (1983), Sosyal Ekonomi, Ankara: Sevinç Matbaası.
42. The New Labor Code. (2017), file:///C:/Users/Fijutsu/Downloads/LabourCode.pdf (Erişim Tarihi: 10.05.2019).