Teachers’ Opinions on Inclusive Education

Abstract

The aim of this research is to determine the opinions of teachers working in the city of Kastamonu towards inclusive education and to investigate what inclusive education practices are. For this purpose this research was conducted from a qualitative perspective. The study group consists of thirteen teachers from various branches working in the province of Kastamonu. While collecting data, the semi-structured questionnaire form of the correspondence technique, which is one of the qualitative data collection techniques, was used. The questionnaire consists of two parts, including the Personal Information Form and questions related to the purpose of the research. The responses of the participants to the teacher correspondence questionnaire were evaluated in the context of the content and the findings of the study were collected in five dimensions; inclusive education approach, what teachers should do, teacher practices, school policies to be applied and policies to be applied across the country. In the research, it was observed that teachers had a general idea about inclusive education, but they were also associated with the education of people with disabilities. Teachers mostly stated that they provided education according to individual differences. They stated that the physical environment should be regulated in schools and in-service trainings should be provided nationwide. As a result of this research suggested that in-service trainings should be organized in addition to inclusive training for teachers.

Keywords

• Inclusion
• Inclusive Education
• Teachers’ Opinions
• Qualitative Research

Kaynakça

1. Avcı, N. & Bal, S. (1999). Okul öncesi dönemdeki engelli çocukların normal okul öncesi eğitim kurumlarında entegrasyonu. Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Dergisi, 1 (1), 22-27.
2. Ayan Ceyhan, M. (2016). Kapsayıcı eğitim: okul pratikleri, öğretmen ihtiyaçları. ERG. http://www.egitimreformugirisimi.org/wpcontent/uploads/2017/03/ERG_KapsayiciEgitim_Ogretme nIhtiyaclari.pdf retrived from 20.04.2020.
3. Creswell, J. W. (2012). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches. USA: Sage. DEC/NAEYC. (2009). Early childhood inclusion: A joint position statement of the Division for Early Childhood (DEC) and the National Association for the Education of Young Children (NAEYC). Chapel Hill: The University of North Carolina, FPG Child Development Institute.
4. Gürdoğan Bayır, Ö. (2019). Dezavantajlı Gruptaki Çocuklarla Eğitim Süreci: Sınıf Öğretmeni Adaylarının Görüşleri. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20, 1-14.
5. Gürgür, H. (2019). Kapsayıcı eğitim ve felsefi temelleri. H. Gürgür & S. Rakap. (Eds.), Kapsayıcı Eğitim: Özel Eğitimde Bütünleştirme in (p. 2-14) Ankara: Pegem Akademi.
6. Karasar, N. (2005). Bilimsel araştırma yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
7. Mastropieri, M. A., & Scruggs, T. E. (2010). The inclusive classroom strategies for effective differentiated instruction. Fourth Edition. New Jersey: Pearson Education Inc.
8. Merriam, S. B. (2013). Nitel araştırma desen ve uygulama için bir rehber. (S. Turan, Çev.). Ankara: Nobel.

9. Miles, M. B. & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. London: Sage.
10. Milli Eğitim Bakanlığı (2008). Özel öğrenme güçlüğü destek eğitim programı. Ankara: MEB.
11. Oral, I. (2016). Türkiye’de kapsayıcı eğitimi yaygınlaştırmak için politika önerileri. ERG. retrived from, https://www.egitimreformugirisimi.org/kapsayici-egitimin-durumu-ve-oneriler/
12. Önder, E.& Güçlü, N. (2014). İlköğretimde okullar arası başarı farklılıklarını azaltmaya yönelik çözüm önerileri. Eğitim Bilimleri Dergisi, 40, 109-132.
13. Özan, M. B., Şener, G., Polat, H., & Yaraş, Z. (2015). Eğitim sektöründe swot analizi: Elazığ ili örneği. Harput Araştırmaları Dergisi, 2(1), 125-148.
14. Pekdoğan, S. & Bozgün, K. (2018). Öğretmenlerin çocuk ihmali ve istismarı hakkındaki görüşlerinin incelenmesi. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 7 (2), 433-443.
15. Rakap, S. (2018). Kapsayıcı eğitim. O. Çakıroğlu (Ed.), Özel Eğitim 1 in. Erzurum: Atatürk Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Yayınları.
16. Reid, G. & Green, S. (2018). Disleksi 100 pratik öneri. (S. Aras, Çev.). Ankara: Arkadaş.
17. Şeker, B. D. & Aslan, Z. (2015). Eğitim sürecinde mülteci çocuklar: Sosyal psikolojik bir değerlendirme. Kuramsal Eğitimbilim Dergisi, 8(1), 86-105.
18. UNESCO. (2019). On the road to inclusion: highlights from the UNICEF and IIEP Technical Round Tables on Disability-inclusive Education Sector Planning. Paris: France.
19. UNICEF, (2013). State of the World's Children 2013: Children with Disabilities. Retrived from, https://www.unicef.org/publications/index_69379.html
20. Yılmaz, Y., Uysal, Ç. & Koç, H. (2019). Türkiye’de kapsayıcı eğitime yönelik yasal düzenlemeler. H. Gürgür & S. Rakap. (Eds.), Kapsayıcı Eğitim: Özel Eğitimde Bütünleştirme in (p. 253-267) Ankara: Pegem Akademi.