Development and Validation of a New Self-Care Scale: Self-Care Assessment for Employees (SAFE)

Abstract

Objective: This study aimed to develop and psychometrically validate the Self-Care Assessment for Employees (SAFE), a multidimensional instrument assessing physical, psychosocial, occupational, and mental self-care. Method: A total of 979 healthcare professionals completed an online survey. After excluding 11 responses due to random response patterns, 968 participants were included in the analyses and randomly divided into two subsamples for exploratory factor analysis (EFA; n =484) and confirmatory factor analysis (CFA; n =484). Results: The Kaiser–Meyer–Olkin value was .927, and Bartlett’s test of sphericity was significant, indicating sampling adequacy. EFA revealed a four-factor structure explaining 51.52% of the total variance. During CFA, one item with a standardized loading below .40 was removed, resulting in a final 23-item scale. The four-factor model demonstrated acceptable fit (χ²/df = 2.86, CFI = .918, TLI = .906, RMSEA = .062). Standardized factor loadings ranged from .51 to .79. Composite reliability values exceeded .70 for all factors, and convergent and discriminant validity were generally supported. Conclusion: The SAFE demonstrated satisfactory psychometric properties and provides a comprehensive framework for assessing multidimensional self-care and motivational readiness among employees.

Keywords

• self care
• scale development
• employees
• mental health
• occupational health
• public health

Çalışanlar İçin Öz-Bakım Değerlendirme Ölçeğinin (SAFE) Geliştirilmesi ve Geçerlik-Güvenirlik Çalışması

Öz

Amaç: Bu çalışma, fiziksel, psikososyal, mesleki ve zihinsel öz bakımı değerlendiren çok boyutlu bir araç olan Çalışanlar için Öz Bakım Değerlendirmesi'ni (SAFE) geliştirmeyi ve psikometrik olarak doğrulamayı amaçlamıştır. Yöntem: Toplam 979 sağlık uzmanı çevrimiçi bir anketi tamamladı. Rastgele yanıt kalıpları nedeniyle 11 yanıt hariç tutulduktan sonra, 968 katılımcı analizlere dahil edildi ve açıklayıcı faktör analizi (EFA; n = 484) ve doğrulayıcı faktör analizi (CFA; n = 484) için rastgele iki alt örneğe ayrıldı. Bu yönde değerlendirmeler yapıldı. Bulgular: Kaiser-Meyer-Olkin değeri .927 idi ve Bartlett'in küresellik testi anlamlıydı, bu da örnekleme yeterliliğini göstermiştir. EFA, toplam varyansın %51,52'sini açıklayan dört faktörlü bir yapı ortaya çıkardı. CFA sırasında, standartlaştırılmış yüklemesi ,40'ın altında olan bir öğe kaldırıldı ve bu da son 23 maddelik bir ölçekle sonuçlandı. Dört faktörlü model kabul edilebilir bir uyum gösterdi (χ²/df=2,86, CFI=,918, TLI=,906, RMSEA=,062). Standartlaştırılmış faktör yüklemeleri ,51 ile ,79 arasında değişmektedir. Bileşik güvenilirlik değerleri tüm faktörler için .-,70'i aştı ve yakınsak ve ayırt edici geçerlilik genel olarak desteklendi. Sonuç: SAFE tatmin edici psikometrik özellikler göstermişir ve çalışanlar arasında çok boyutlu öz bakım ve motivasyonel hazırlığı değerlendirmek için kapsamlı bir çerçeve sağlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• öz bakım
• ölçek geliştirme
• çalışanlar
• ruh sağlığı
• iş sağlığı
• halk sağlığı

Kaynakça

1. Büyüköztürk Ş (2018) Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı. Ankara, Pegem Akademi.
2. Byrne BM (2013) Structural Equation Modeling With Mplus: Basic Concepts, Applications, and Programming. London, Routledge.
3. Clark NM, Becker MH, Janz NK, Lorig K, Rakowski W, & Anderson L (1991) Self-management of chronic disease by older adults: a review and questions for research. J Aging Health, 3:3-27.
4. Field A (2013) Discovering Statistics Using IBM SPSS Statistics. London, Sage.
5. Figley CR (2013) Treating Compassion Fatigue. London, Routledge.
6. Fornell C, Larcker DF (1981) Evaluating structural equation models with unobservable variables and measurement error. J Mark Res, 18:39-50.
7. Gallant MP, Spitze G, Grove JG (2010) Chronic illness self-care and the family lives of older adults: a synthetic review across four ethnic groups. J Cross Cult Gerontol, 25:21-43.
8. Grossman P, Niemann L, Schmidt S, Walach H (2004) Mindfulness-based stress reduction and health benefits: a meta-analysis. J Psychosom Res, 57:35-43.

9. Lee IM, Shiroma EJ, Lobelo F, Puska P, Blair NS, Katzmarzyk PT (2012) Effect of physical inactivity on major non-communicable diseases worldwide: an analysis of burden of disease and life expectancy. Lancet, 380:219-229.
10. Levin LS, Idler EL (1983) Self-care in health. Annu Rev Public Health, 4:181-201.
11. Liau AK, Chow D, Tan TK, Senf K (2011) Development and validation of the personal strengths inventory using exploratory and confirmatory factor analyses. J Psychoeduc Assess, 29:14-26.
12. Martínez N, Connely CD, Perez A, Calero P (2021) Self-care: a concept analysis. Int J Nurs Sci, 8:418-425.
13. Maslach C, Leiter MP (2016) Understanding the burnout experience: recent research and its implications for psychiatry. World Psychiatry, 15:103-111.
14. Orem DE, Taylor SG, Renpenning KM (1995) Nursing: Concepts of Practice, 7th ed. St Louis, Mosby.
15. Riegel B, Jaarsma T, Strömberg A (2012) A middle-range theory of self-care of chronic illness. ANS Adv Nurs Sci, 35:194-204.
16. Riegel B, Dunbar SB, Fitzsimons D, Freedland KE, Lee CS, Middleton S et al. (2021) Self-care research: where are we now? Where are we going? Int J Nurs Stud, 116:103402.
17. Smith KL (2017) Self-care practices and the professional self. J Soc Work Disabil Rehabil, 16:186-203.
18. Tabachnick BG, Fidell LS (2013) Using Multivariate Statistics. 6th ed. Boston, Pearson.
19. Taylor SE (2011) Social support: a review. In The Oxford Handbook of Health Psychology (Eds HS Friedman): 189-214. Oxford, Oxford University Press.
20. Thoits PA (2011) Mechanisms linking social ties and support to physical and mental health. J Health Soc Behav, 52:145-161.
21. Warburton DE, Nicol CW, Bredin SSD (2006) Health benefits of physical activity: the evidence. CMAJ, 174:801-809.
22. WHO (2014) Global Status Report on Noncommunicable Diseases 2010. Geneva, World Health Organization.