SERAMİK PRATİĞİNDE GÖRSEL SINIRLILIK VE YARATICILIK: İREM ŞAHİN İLE SÖYLEŞİ

Bu araştırma, Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi, Güzel Sanatlar Tasarım ve Mimarlık Fakültesi, Mimarlık Bölümü’nde yürütülen “Dokunsal Okuryazarlık: Görme Engelliler İçin Deneysel Bir Mimarlık Kitabı” başlıklı projenin bir parçası olarak, az gören bir seramik sanatçısı olan İrem Şahin ile gerçekleştirilen derinlemesine röportajı, çağdaş malzeme kuramları ve beden felsefesi çerçevesinde analiz etmektedir. Söyleşi, engellilik deneyiminin sanatsal üretimi nasıl dönüştürdüğünü; beden, dokunma ve malzeme arasındaki ilişkinin yaratıcı süreçte nasıl yeniden tanımlandığını araştırmayı amaçlamaktadır. Bu çalışma kapsamında veri toplama süreci yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşme yöntemiyle yürütülmüştü ve analiz sürecinde nitel veri analizi yaklaşımı benimsenmiştir. Söyleşi; algı, dokunsallık, malzemenin özneliği, belirsizlik ve kontrol, zamansallık, beden-malzeme diyaloğu ve görme-merkezcilik eleştirisi gibi temalar etrafında yapılandırılmıştır. Röportaj, seramik üretiminin yalnızca biçimsel bir sonuç değil; karşılıklı etkileşimli, zamansal ve olay-temelli bir süreç olduğunu ortaya koymaktadır. Çalışma, sanat pratiği üzerinden mimarlığın görme-merkezci epistemolojisini sorgulayan alternatif bir duyusal paradigma önermektedir.

This research analyzes an in-depth interview conducted with İrem Şahin, a visually impaired ceramic artist, within the framework of contemporary material theories and the philosophy of the body. As part of the project titled “Tactile Literacy: An Experimental Architecture Book for the Visually Impaired” carried out at Tekirdağ Namık Kemal University, Faculty of Fine Arts, Design and Architecture, Department of Architecture, the study explores how the experience of disability transforms artistic production and redefines the relationship between the body, touch, and material in the creative process. The data collection process was conducted through semi-structured in-depth interviews, and a qualitative data analysis approach was adopted. The interview is structured around themes such as perception, tactility, material agency, uncertainty and control, temporality, body-material dialogue, and a critique of ocularcentrism. The findings reveal that ceramic production is not merely a formal outcome but a reciprocal, temporal, and event-based process. This study proposes an alternative sensory paradigm that challenges the ocularcentric epistemology of architecture through artistic practice.