Araştırma Makalesi

Soylamalarda Hatırlatma, Ad Verme, Kendini Tanıtma ve Haddini Bildirme

Sayı: 40 25 Haziran 2024
PDF İndir
TR EN

Soylamalarda Hatırlatma, Ad Verme, Kendini Tanıtma ve Haddini Bildirme

Öz

Soylamalar, aksakallı bilgelerin toy ya da diğer meclislerde insanlara hitap cümleleridir ki millî ve manevî değerleri zikretmesi açısından da dikkate değerdir. Türk kültürünün izlerini taşıyan bu didaktik-manzum yapılar incelendiğinde geçmişin geleceğe an be an yansımasıdır. Epik geleneğin damgasını taşıyan söylemler, araştırıcılar tarafından “destan manzumesi” ya da “makamsız manzum söylemek” ve “saz ve kopuz eşliğinde şiir söylemek” hatta “deyiş demek” olarak tanımlanmıştır. Bu bağlamda Oğuznâmecilik geleneği içinde zikredilen Oğuznâmeler, zengin soylama örnekleri içerir. Dede Korkut tarafından çeşitli vesilelerle dile getirilen bütün manzumlar, yapısı itibariyle hem akılda kalmış hem de dilden dile nesilden nesile aktarılmış yapılardır. Âşık tarzı halk hikâyelerinin “döşeme” bölümü ve deyişlerde soylama mirasını paylaşmışlardır. Deyişler, hem manzum hem de eğitici vasıf taşırlarken “döşeme” bölümü de hikâyeyi açıklayıcı niteliktedir. Bu çalışma yukarıda ana hatlarıyla çizilmeye çalışılan soylamalar üzerinedir. Oğuz boylarının hayatlarını aksettiren Oğuznâmelerden Dede Korkut Kitabı ve Günbed nüshası şeklinde tavsif edilen Oğuz Bitigi’nin metin tabakaları incelenerek “hatırlatma, ad verme, kendini tanıtma ve haddini bildirme” içerikleri taranarak tespit edilmiştir. Bu bağlamda Dede Korkut Oğuznâmelerinin Dirse Han Oğlı Buğaç Han Boyunda Korkut Ata, erginlenme sonucunda Dirse Han’dan altun başlu ev vermesini ister. Soylama, Uygur Harfli Oğuz Kağan Destanı’nda Oğuz Kağan’ın Tömürdü Kağul’a verilen “duvarı altından, pencereleri gümüşten ve çatısı demirden” eve telmih-hatırlatma içerir. Aksakallı bilgelerin sahip oldukları engin birikimleri yansıtan soylamalar, dikkatle incelenip diğer Oğuznâme halkalarıyla karşılaştırıldığında ortak özellikler taşıdığı görülmektedir. Netice itibariyle soylamaların ad verme-mevkii-orun istemede kullanıldığı ve hayat hakkında bilgi verici nitelikte olduğu anlaşılmıştır. Ayrıca, kişinin kendini tanıtma ve haddini bildirme durumlarında da rol aldığı aşikârdır.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Aslan, E. (2001). Doğu Anadolu ve Azeri Sahasında Halk Hikâyesi Anlatma Geleneği. Erdem, 13(37), 53-72.
  2. Bang, W., Rahmeti, G. R. (1970). Oğuz Kağan Destanı. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.
  3. Birkan Akhan, E. (2017). Dânâ Ata Oğuznâmesi ve Oğuznamecilik Geleneği. Yayımlanmamış Doktora Tezi. Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  4. Birkan Akhan, E. (2018). Oğuznâmelerde Orun ve Ülüş Paylaşımı. Motif Akademi, 12 (27), 564-579.
  5. Kaya, D. (2007). Türk Halk Edebiyatı Terimleri Sözlüğü. Ankara: Akçağ.
  6. Ekici, M. (2019). Dede Korkut Kitabı Türkistan / Türkmen Sahra nüshası. İstanbul: Ötüken.
  7. Eliade, M. (2009). Dinler tarihine giriş. İstanbul: Kabalcı.
  8. Ergin, M. (1997a). Dede Korkut Kitabı I. Giriş-Metin-Faksimile. Türk Dil Kurumu Yayınları: 169.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Türkiye Sahası Türk Halk Bilimi

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yayımlanma Tarihi

25 Haziran 2024

Gönderilme Tarihi

17 Nisan 2024

Kabul Tarihi

20 Haziran 2024

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2024 Sayı: 40

Kaynak Göster

APA
Birkan Akhan, E. (2024). Soylamalarda Hatırlatma, Ad Verme, Kendini Tanıtma ve Haddini Bildirme. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, 40, 385-392. https://doi.org/10.29000/rumelide.1502200