A Study on Writing Tweet Skills of Turkish Language Teacher Candidates

Abstract

Education which is structured to improve individuals mental, emotional and social skills, can undergo changes based on today's dynamics or the soul of the time. In the history of humanity, after the industrial and agricultural revolution, informatics revolution has become the most effective milestone. It is known that different types of authorship have occurred concurrently with technological development in the twenty-first century. In this respect, paper based writing studies have been progressively replaced with electronic writing. Taking this change into consideration even education programs that were renewed include e-mail, blog etc that belong to on-screen writing skills. The aim of this research is to analyze Turkish language teacher candidates' twit skills via a social media platform Twitter and to analyze the use of keywords based on different reading subjects. Thirty six teacher candidates who study at the department of Turkish Education in a state university in Istanbul compose the research group. Turkish teacher candidates in working groups were asked to read news text, reduced story, opinion column, memoir and essay genres and to express what they understood from the text, in 140 character which is a restriction of the Twitter application. According to the results of the research, it is understood that Turkish language teacher candidates are more successful in literary genres like essay and opinion column while the level of success in short story and memoir is lower. On the whole it has been observed that Turkish teacher candidates can not use three or more than three keywords; therefore, it has been concluded that they have difficulty in stating their inferences in a written way in the direction of a text which they read.

Keywords

• Turkish teacher candidates,tweet,twitter,key word

Türkçe Öğretmeni Adaylarının Tweet Atma Becerileri Üzerine Bir Araştırma

Öz

Bireyin zihinsel, duygusal ve sosyal becerilerini geliştirmeyi esas alan eğitim, çağın enerjisine veya zamanın ruhuna göre değişimler gösterebilmektedir. İnsanlık tarihinde tarım ve sanayi devriminden sonra en etkili dönüm noktası bilişim devrimi olmuştur. Yirmi birinci yüzyıldaki teknolojik gelişmelere koşut olarak farklı yazarlık türlerinin oluştuğu bilinmektedir. Bu bağlamda kâğıt temelli yazma çalışmaları yerini yavaş yavaş elektronik yazmaya bırakmaktadır. Yenilenen öğretim programları da bu değişimi göz önünde bulundurarak e-posta, blog vs. gibi ekran yazma becerilerine ait türlere yer vermektedir. Bu araştırmanın amacı, Türkçe öğretmeni adaylarının bir sosyal medya uygulaması olan Twitter kanalıyla tweet atma becerilerini, okudukları farklı metin türlerinden hareketle anahtar kelimeleri kullanma becerileri açısından incelemektir. Çalışma grubunu İstanbul’daki bir devlet üniversitesinin Türkçe eğitimi bölümünde öğrenim gören 36 öğretmen adayı oluşturmaktadır. Çalışma grubundaki öğretmen adaylarına  “haber metni, küçürek öykü, köşe yazısı, anı ve deneme” türlerinde birer metin okutulmuş, metinden anladıklarını Twitter uygulamasının bir sınırlılığı olan 140 karakterle ifade etmeleri istenmiştir. Araştırmanın sonuçlarına göre, Türkçe öğretmeni adaylarının deneme ve köşe yazısı türlerinde daha başarılı olduğu; haber, küçürek öykü ve anı metninde ise başarılarının daha düşük seviyede olduğu tespit edilmiştir. Genel anlamda Türkçe öğretmeni adaylarının 3 ve üzerinde anahtar kelimeyi kullanamadıkları görülmüş, bu sebeple okudukları bir metinden hareketle çıkarımlarını yazılı olarak ifade etmede zorlandıkları sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Türkçe öğretmeni adayları,tweet,twitter,anahtar kelime

Kaynakça

1. Akyol, H. (2000). Yazı öğretimi. Millî eğitim dergisi, 146, 37-48. Akyol, H. (2010). Türkçe Öğretim Yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi. Arıcı, A. F. (2005). İlköğretim ikinci kademe öğrencilerinin okuma durumları (beceri-ilgi-alışkanlık-eğilim). Yayımlanmamış Doktora Tezi. Atatürk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü. Arıcı, A. F. (2008). Üniversite öğrencilerinin yazılı anlatım hataları. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21(2), 209-220. Arıcı, A. F. (2016). Erken çocukluk dil gelişiminde ailenin rolü. Türkiye Eğitim Dergisi, 1(1), 66-78. Aslan, B. (2007). Web 2.0, teknikleri ve uygulamaları. XII. “Türkiye’de İnternet” Konferansı Bildirileri, 8-10. Atıcı, B., Yıldırım, S. (2010). Web 2.0 uygulamalarının e-öğrenmeye etkisi. Akademik Bilişim, 10, 10-12. Aytan, T. ve Başal, A. (2015). Türkçe öğretmen adaylarının Web 2.0 araçlarına yönelik algılarının incelenmesi. Turkish Studies, 10(7), 149-166. Aytaş, G. (2005). Okuma eğitimi. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 3(4), 461-470. Bağcı, H. (2010). Türkçe öğretmeni adaylarının yazılı anlatım yeterlilik düzeyleri. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. 11(2), 45-68. Çamurcu, D. (2011). Yüksek öğrenimine yeni başlayan Türkçe eğitimi bölümü öğrencilerinin yazma becerilerinin incelenmesi. Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, 1(29), 503-518. Deperlioğlu, Ö., Köse, U. (2010). Web 2.0 teknolojilerinin eğitim üzerindeki etkileri ve örnek bir öğrenme yaşantısı. Akademik Bilişim, 10-12. Gülbahar, Y., Kalelioğlu, F., Madran, O. (2010). Sosyal ağların eğitim amaçlı kullanımı. XV. Türkiye'de İnternet Konferansı, İTÜ, İstanbul. Güneş, F. (1994). Okur-yazarlık kavramı ve düzeyleri. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 27(2), 499-507. Günüç, S., Odabaşı, H. F. ve Kuzu, A. (2013). 21. yüzyıl öğrenci özelliklerinin öğretmen adayları tarafından tanımlanması: Bir Twitter uygulaması. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 9(4), 436-455. Horzum, M. B. (2010). Öğretmenlerin Web 2.0 araçlarından haberdarlığı, kullanım sıklıkları ve amaçlarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 7(1), 603-634. Karademir, T. ve Alper, A. (2011). Öğrenme ortamı olarak sosyal ağlarda bulunması gereken standartlar. 5th International Computer & Instructional Technologies Symposium, Fırat Universitesi, Elazığ. Karatay, H. (2010). İlköğretim öğrencilerinin okuduğunu kavrama ile ilgili bilişsel farkındalıkları. Türklük Bilimi Araştırmaları, 27(27), 457-475. Kavcar, C., Oğuzkan, F., Sever S. (1998), Türkçe öğretimi-Türkçe ve sınıf öğretmenleri için, Ankara: Engin. Koç, A. ve Ayık, Y. Z. (2017). Sosyal medya destekli eğitim: 6. ve 7. sınıf fen bilimleri ve İngilizce derslerinde sosyal ağ kullanımının öğrencilerin akademik başarılarına etkisi. Avrupa Bilim ve Teknoloji Dergisi, 6(10), 7-19. Korkmaz, R. Deveci, M. (2011), Türk edebiyatında yeni bir tür küçürek öykü, Ankara: Grafiker. Köse, U., Çal, Ö. (2012). Web 2.0 servislerinin sosyolojik değerlendirilmesi. XIV. Akademik Bilişim Konferansı Bildirileri, 1-3. Kurudayıoğlu, M., Kana, F. (2013). Türkçe öğretmeni adaylarının dinleme becerisi ve dinleme eğitimi özyeterlik algıları. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(2), 245-258. Kuzu, E. B. (2014). Bilişim teknolojileri öğretmen adayları arasında çevrimiçi sosyal ağların öğretim amaçlı kullanımı. Yayımlanmamış doktora tezi. Anadolu Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Melanlıoğlu, D. (2012). Dinleme becerisinin geliştirilmesinde ailenin rolü. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 7(29), 65-77. Millî Eğitim Bakanlığı (2006). Türkçe dersi (1-8.sınıflar) öğretim programı. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı. Millî Eğitim Bakanlığı. (2017). 5.sınıf Türkçe ders kitabı. Ankara: MEB Yayınları (1.Baskı). Millî Eğitim Bakanlığı (2017). Türkçe dersi (1-8. sınıflar) öğretim programı. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı. Millî Eğitim Bakanlığı (2018). Türkçe dersi (1-8. sınıflar) öğretim programı. Ankara: Millî Eğitim Bakanlığı. Odabaşı, H. F., Mısırlı, Ö., Günüç, S., Timar, Z. Ş., Ersoy, M., Seçil, S., Dönmez, F. İ., Akçay, T. Erol, O. (2012). Eğitim için yeni bir ortam: Twitter. Anadolu Journal of Educational Sciences International, 2(1). Özbaş Anbarlı, Z. (2017). Dijital uzamda yaşamak: Twitter'da gündelik hayat. Yayımlanmamış doktora tezi. Anadolu Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü. Özdemir, O. (2017). Türkçe öğretiminde dijital teknolojilerin kullanımı ve bir web uygulaması örneği. Turkish Studies, 12(4), 427-444. Özerbaş, M. A. ve Akın Mart, Ö. (2017). İngilizce öğretmen adaylarının Web 2.0 kullanımına ilişkin görüş ve kullanım düzeyleri. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(3). Saraçoğlu, A. (2000). Dil ve edebiyat terimleri sözlüğü. Eskişehir: Etam A.Ş. Sever, S. (2004), Türkçe öğretimi ve tam öğrenme. Ankara: Anı. Süğümlü, Ü. (2013), "Avustralya İngilizce öğretim programı" (s. 169-198), Dünyada ana dili öğretimi -program incelemeleri-, (Editör: Havva Yaman), Ankara: PegemA. Umagan, S. (2007). Dinleme Eğitimi. A. Kırkkılıç ve H. Akyol, (Ed.), İlköğretimde Türkçe öğretimi,(149-163). Ankara: PegemA. Wagner, T. (2008). Rigor redefined. Educational Leadership, 66(2), 20–24