HAC PSİKOLOJİSİ – II: İNGİLTERELİ TÜRK DİASPORA HACILARI ÜZERİNE NİTEL BİR DURUM ÇALIŞMASI

İki  ayrı  makale  formatında  düzenlenen  araştırmadaki  birinci  makalenin  devamı  niteliği  taşıyan bu  ikinci  makalede,  öncelikle  “[a]-Bireysel  Boyut-(Psikolojik)=Hac  pratiğinin  psiko-teolojik içerikli  kişisel  algıları”  üzerine  elde  edilen  bulgulara   devam  edilmiştir.  Daha  sonra  “[b]-Toplumsal  Boyut-(Sosyolojik)=Hac  pratiğinin  sosyo-psikolojik  içerikli  kişisel  algıları”  üzerine saptanan diğer nitel verilerin analizlerine yer verilmiştir. Araştırma konusuna ilişkin yapılan nitel analizler sonucunda; “hacıların  Kabe'yi  ilk gördüklerinde 'ağlama' ve 'heyecanlanma' gibi çeşitli psikolojik  tepkiler  verdikleri  ve  daha  çok  'affedilme'  içerikli  dualar  yaptıkları;  kutsal  toprakların en  çok  manevî/dinsel  atmosferinden  etkilendikleri;  'Arafat  vakfesi'  deneyimini  'Mahşer/Yeniden diriliş'in provası' olarak anlamlandırdıkları; İslam peygamberi'nin kabrini ilk ziyaretlerinde psikofizyolojik  yakınlık  duygusu  hissettikleri;  saygı-değer  arkadaşlık  türü  olarak  algıladıkları  hac arkadaşlığını  aynı  amaç  doğrultusunda  duygu  paylaşımı  şeklinde  yorumlamaları  sebebiyle  hac sonrası da bu arkadaşlıklarını devam ettirmek istedikleri” gibi bulgular elde edilmiştir.

As the continuation of the first article, this second article of the research proceeds with the findings of ‘[a]-Personal Dimension-(Psychological)=Personal perceptions of the practice of pilgrimage with psycho-theological content’. Then, other qualitative findings based on ‘[b]Social Dimension-(Sociological)=Personal perceptions of the practice of pilgrimage with sociopsychological content’ are taken into account. As a result of the qualitative analysis of the research, some of the findings are as follows: “at first sight to Kaaba, the pilgrims have responded with psychological reactions such as ‘crying’ and ‘excitability', and have mostly prayed for ‘forgiveness’; they have particularly been affected by spiritual/religious atmosphere of the holy lands; they have given meaning to ‘the experience of Mount Arafat to stand in vigil’ as ‘rehearsal of the last judgment/resurrection’; they have felt a sense of the psycho-physiological intimacy at the first visit of Islamic prophet Muhammad’s grave; they have pilgrimage friendship, perceived as the kind of venerable friendship, want to carry on due to interpretation as sharing of feelings towards the same goal after the pilgrimage period.