-

Abstract

İn General, similar to chat, in a simple language and style, the sufi elders (Constructor-Khalife- Sheikh) in order to post menâkıpname’s, from time to time these individuals can be found in his poems. More so, the prose is written as menkibeler, poetry, or both types of products. “Menâqıb-ı Abdulkadir” which was written by name by Azîzî on the end of seventeen century, by Sunullah Muhammed Sadık was coppied in 1736

Keywords

• -

MENÂKIB-I ABDÜ’L-KÂDİR

Öz

Genel olarak, sohbet havasında, sade bir dil ve üslup içerisinde, tasavvuf büyüklerini (Kurucu-Halife -Şeyh) tanıtmak amacıyla yazılan menakıpnamelerde, zaman zaman bu şahıslara ait şiirlere de rastlanır. Daha ziyade mensur olarak kaleme alınmış olan menakıpnameler, manzum veya her iki çeşidi birlikte barındırmış olabilirler. Biyografik özellik taşıyan bu tür eserler kronolojik bir sıra takip edilerek okuyucuya sunulur. “Âzizî” mahlaslı birinin kaleminden XVI. yüzyıl sonlarında manzum olarak yazıldığını anladığımız “Menâkıb-ı Abdülkadir” adlı bu eser 1736 tarihinde Sunullah Muhammed Sadık tarafından istinsah edilmiştir

Anahtar Kelimeler

• Menâkıpname, Abdulkâdir Muhyiddin, Seyyid, Şerif, Kutub

Kaynakça

1. Kur’ân-ı Kerîm ve Türkçe Anlamı, Diyanet İşleri Başkanlığı Yayını. Şemsedin oğlu Mustafa, Ahter-i Kebir, (Arabça-Türkçe) Lügat, Dersaadet,1310
2. Ağakay, M.Ali, Türkçede Mecazlar Sözlüğü, Ankara, 1949
3. Ahmed Cevdet Paşa, Belâgât-ı Osmaniye, İstanbul, 1310
4. Ahmed Vefik Paşa, Lehçe-i Osmanî, İstanbul,1306
5. Akalın, L. Sami, Edebiyat Terimleri Sözlüğü, İstanbul, 1966
6. Aksoy, Ö. Asım, Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü, Ankara, 1971
7. Arat, R. Rahmeti, Eski Türk Şiiri, Ankara,1965
8. Arseven, Celal Esad, Sanat Ansiklopedisi, M.E.B. Yayınları, İstanbul,1993

9. Banarlı, Nihad Sami, Resimli Türk Edebiyatı Tarihi, I-II, İstanbul, 1971
10. Bursalı Mehmed Tahir, Osmanlı Müellifleri, İstanbul, Matbaa-ı Âmire, 1333-1342
11. Devellioğlu, Ferit, Osmanlıca Türkçe Ansiklopedik Lügat, Ankara,1993
12. Gölpınarlı, Abdulbaki, Divan Şiiri, İstanbul, Varlık Yay.,1955
13. Gölpınarlı, Abdulbaki, Tasavvuftan Dilimize Geçen Deyimler ve Atasözleri, İstanbul,1966
14. Gölpınarlı, Abdulbaki, 100 Soruda Tasavvuf, İstanbul,1969
15. İpekten, Haluk, Tezkirelere Göre Divan Edebiyatı İsimler Sözlüğü, Ankara,Kültür ve Turizm BakanlığıYay.,1988
16. İpekten, Haluk, Türk Edebiyatı Kaynaklarında Türkçe Şuara Tezkireleri, Erzurum, Atatürk Ün.,Fen-Edebiyat Fak.Ders Notları,1986
17. İslâm Ansiklopedisi, M.E.B. Yay.,İstanbul, 1986-1993
18. Kanar, Mehmet, Büyük Farsça-Türkçe Sözlük, İstanbul, 1993
19. Karahan, Abdulkadir, İslâm-Türk Edebiyatında Kırk Hadis, İstanbul,1954
20. Köprülü, Mehmed Fuad,Türk Edebiyatı Tarihinde Usul, Bilgi, Kasım1923/Teşrîn-i Sanî 1329
21. Levend, Agah Sırrı, Edebiyat Tarihi, Ankara, 1984
22. Meydan Larousse, İstanbul, 1992
23. Muallim Naci,Lûgat-ı Naci,İstanbul,1987
24. Ocak, Ahmet Yaşar, Kültür Tarihi Kaynağı Olarak Menâkıbnâmeler, TTK.Yay., Ankara, 1997
25. Onay, A.Talat,Eski Türk Edebiyatında Mazmunlar, TDV. Yay., Ankara, 1992
26. Özön, M. Nihat, Büyük Osmanlıca-Türkçe Sözlük, İstanbul, 1959
27. Pakalın, M. Zeki,Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, Ankara, I-III, İstanbul,1976
28. Pala, İskender, Ansiklopedik Divan Sözlüğü, Ankara, 1995
29. Pekolcay, Necla, İslâmî Türk Edebiyatı, İstanbul, 1994
30. Şemseddin Sami, Kamûs-i Türkî, İstanbul, 1992