AMUSEMENT AND UNITY AS FACTOR OF WEDDINGS IN TURKISH CULTURE

Öz

Family in Turkish society is considered to be one of the most essential cultural factor. Wedding ceremony is the initial step to establish the family for its own child. Thus the wedding that is extremely essential in terms of sociological changes into the festival range during which people are pleased being as a part of amusement culture at the same time. Foods are offered, songs are singing and various games are played at the weddings. By this structure the weddings to which people are belonging all kind of status of the society are participated and has the capability of unifying in Turkish society also

Anahtar Kelimeler

• Turks, Wedding, Amusement, Social Life

TÜRK KÜLTÜRÜNDE EĞLENCE ve BİRLİK UNSURU OLARAK DÜĞÜNLER

Öz

Türklerde aile en önemli kültür unsurlarından biri sayılmaktadır. Düğün merasimleri ise bir evladın kendi ailesini oluşturmasında ilk adımdır. Evlilik için yapılan düğünler dışında Türklerin İslamiyet’i kabulünden sonraki süreç için sünnet törenleri de düğün şeklinde düzenlenmiştir. Bu nedenle sosyolojik açıdan son derece öneme haiz olan düğün, aynı zamanda eğlence kültürünün bir parçası olarak, insanların güzel zaman geçirdikleri şenlik alanlarına dönüşmektedir. Düğünlerde yemekler verilmekte, şarkılar söylenmekte ve çeşitli oyunlar düzenlenmektedir. Toplumun her sınıfından insanların katılımı söz konusu olan düğünler, bu yapısı ile Türk toplumunda kaynaştırıcı bir özelliğe de sahiptir

Anahtar Kelimeler

• Türkler, Düğün, Eğlence, Sosyal Hayat

Kaynakça

1. AKA, Đ., Mirza Şahruh ve Zamanı (1405-1447), TTK, Ankara 1994
2. ARSLAN, M., Türk Edebiyatında Manzum Surnameler (Osmanlı Saray Düğünleri ve Şenlikleri), Atatürk Kültür Merkezi Başkanlığı Yayınları, Ankara 1999
3. BAŞBAKANLIK OSMANLI ARŞĐVĐ (BOA), C.SM. 47/2374 (H. 1270); D.BŞM.d. 2007, D.BŞM.MTE.d 11075; HH.d. 5444, 15940, 17688, 24342, 26410; Y.PRK.TŞF. 2/56 (H. 1306)
4. ÇETĐN, Ç. Z., “Tatar Türklerinin Düğün Geleneği”, Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, c. 2, S. 3, Eylül 2005
5. DE CLAVĐJO, R. G., Timur Devrinde Kadis’ten Semerkand’a Seyahat, Çev. Ömer Rıza Doğrul, Kesit Yayaınları, Đstanbul 2007, s. 93-119
6. EFE, A., “Türk Toplumunda Mevlid Merasimlerinin Yeri ve Fonksiyonları (Isparta ve Çevresi Örneği)”, Dokuz Eylül Üniversitesi Đlahiyat Fakültesi Dergisi, S. XXIX (2009)
7. ERSAN, M., “Türkiye Selçuklularında Halkın Eğlence Hayatı”, Tarih Đncelemeleri Dergisi, C. 21, S. 2, Aralık 2006, s. 77-91
8. FAROGHI, S., Osmanlı Kültürü ve Gündelik Yaşam Ortaçağdan Yirminci Yüzyıla, Tarih Vakfı Yay., 5. Basım, Đstanbul 2005

9. GÖMEÇ, S., Türk Kültürünün Ana Hatları, Akçağ Yayınları, Ankara 2006
10. GÜLBEYAZ, K, “Milli Kırgız Düğünü”, Akademik Bakış, S. 15, Ekim 2008, s. 1-11
11. ĐZGĐ, Ö., “Hunlar, Göktürkler ve Uygurlarda Geleneksel Festival ve Eğlenceler”, Đ.Ü. Tarih Dergisi, S. 31, Đstanbul 1977, s. 29-36
12. KOCA, S., “Eski Türklerde Bayram ve Festivaller”, http://turkoloji.cu.edu.tr/HALKBILIM/koca_eski_bayram.pdf (Erişim Tarihi: 17.12.2009)
13. KOÇ, S., “Kırgız Yazar Tölögön Kasımbek’in Romanlarında Halk Kültürünün Yansımaları”, www.hbektasveli.gazi.edu.tr/dergi_dosyalar/21-197210.pdf (Erişim Tarihi: 10.12.2009)
14. ORKUN, H. N., Eski Türk Yazıtları I, TDK Yayınları, 3. Baskı, Ankara 1994
15. ÖGEL, B., Türk Kültür Tarihine Giriş, C. 9, Kültür Bakanlığı Yayınları, 2. Baskı, Ankara 1991
16. _________, Dünden Bugüne Türk Kültürünün Gelişme Çağları, Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı, Đstanbul 2001
17. ÖZDEMĐR, N., Cumhuriyet Dönemi Türk Eğlence Kültürü, Akçağ Yayınları, Ankara 2005