Content Analysis On Digital Leadership Discourses Of Biden And Trump In The 2024 US Presidential Elections

Abstract

The rapid development of new communication technologies is impacting political communication, as it does many other areas of social life. Social media platforms, particularly those used extensively for information transfer, have become a medium used by political party leaders to convey their messages to their target audiences. These developments necessitate the use of political communication processes in accordance with these structures. Political parties, guided by their own interests and particularly those of the public and their leaders, are shifting their campaigns to digital platforms to reach more people through social media, which is widely used worldwide. In this context, the process of digitalization is changing political communication processes, shifting communication between leaders and voters from traditional media to digital platforms. Platform X (formerly Twitter), in particular, has become a frequently used platform by political actors. Therefore, the aim of this study is to comparatively analyze the political discourses conducted by Biden and Trump on the platform X during the 2024 US Presidential Election. In this context, the study adopted a qualitative research technique and used content analysis method; how the online discourses used by two political actors on the X platform between October 1 and November 1, 2024 were shaped was analyzed. The findings that emerged in this direction revealed that Biden's leadership discourse emphasized democratic, conciliatory, and empathetic values, while Trump's discourse emphasized an aggressive, manipulative, populist, and divisive approach.

Keywords

• Technology
• Political Communication
• Presidential Election
• X Platform.

2024 ABD Başkanlık Seçimlerinde Biden ve Trump’ın Dijital Lider Söylemleri Üzerine İçerik Analizi

Öz

Yeni iletişim teknolojilerinin hızlı gelişimi toplumsal hayatın bir çok alanında olduğu gibi siyasal iletişim alanını da etkilemektedir. Özellikle bilgi aktarımında yoğun olarak kullanılan sosyal medya platformları, siyasi parti liderlerinin mesajlarını hedef kitlelerine ulaştırmak için kullandıkları bir mecra haline gelmiştir. Söz konusu gelişmeler siyasal iletişim sürecinin de bu yapılara uygun bir şekilde kullanılmasını zorunlu kılmaktadır. Çıkarları yönlendiren, halkın ve özellikle yöneticilerin çıkarlarını gözeten siyasi partiler, dünya genelinde yaygın olarak kullanılan sosyal medya aracılığıyla daha çok kişiye ulaşmak için kampanyalarını dijital platformlara yöneltmektedir. Bu bağlamda dijitalleşme süreci, siyasal iletişim süreçlerini değiştirerek, liderlerle seçmenler arasındaki iletişim biçimlerinin de geleneksel medyadan dijital medya platformlarına yönelmesine sebep olmaktadır. Özellikle X (eski adıyla Twitter) platformu, siyasal aktörlerin sık kullandığı bir platform haline gelmiştir. Buradan hareketle çalışmanın amacı, 2024 ABD Başkanlık Seçimleri boyunca Biden ve Trump’ın X platformu üzerinden yürütmüş oldukları siyasal söylemlerini karşılaştırmalı olarak analiz etmektir. Bu bağlamda çalışmada nitel araştırma tekniği benimsenerek içerik analizi yöntemi kullanılmış; iki siyasi aktörün1 Ekim–1 Kasım 2024 tarihleri arasında X platformu üzerinden kullandıkları çevrim içi söylemlerin nasıl şekillendiği analiz edilmiştir. Bu doğrultuda ortaya çıkan bulgular, Biden’ın lider söyleminin demokratik, uzlaşmacı ve empatik değerlere; Trump’ın söylemlerinin saldırgan, manipülatif, popülist ve ayrıştırıcı bir anlayışa vurgu yapan yapıda olduğunu ortaya çıkarmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Siyasal İletişim
• Başkanlık Seçimi
• X Platformu.
• teknoloji

Kaynakça

1. Aktaş, C., & Çaycı, B. (2013). Yeni Enformasyon ve İletişim Teknolojilerinin Sosyal Hayattaki Rolü, I. Uluslararası Medya Çalışmaları Sempozyumu, Antalya, 629-636.
2. Altunay, M. C. (2011). Twitter Gündelik Yaşamın Yeni Rutini “Pıt Pıt Net”, 6. Ulusal İletişim Öğrencileri Sempozyumu, Eskişehir.
3. Altunay, A. (2012). Kes-Kopyala-Yapıştır: Bir Sanat Yüzeyi Olarak Ekran, D. Yengin (Ed), Yeni Medya ve...içinde (13-42), İstanbul: E Yayınları.
4. Araujo, L. M., Priadana, S., Paramarta, V., & Sunarsi, D. (2020). Digital leadership in business organizations: an overview. International Journal of Educational Administration, Management, and Leadership, 2(1), 45-56.
5. Bayraktutan, G., Binark, M., Çomu, T., Doğu, B., İslamoğlu, G., & aydemir, A. (2012). Sosyal Medyada 2011 Genel Seçimleri: Nicel ve Nitel Ara yüzey İncelemesi.Selçuk İletişim, 7(3), 5-29.
6. Binark, M. (2009). Yeni Medya Dolayımlı İletişim Ortamında Olanakların ve Ol(A)mayanların Farkında Olmalı. Evrensel Kültür, 216, 60-63.
7. Törenli, N. (2005). Bilişim teknolojileri temelinde haber medyasının yeniden biçimlenişi: yeni medya, yeni iletişim ortamı. Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.
8. Uslu, Z. K. (1996). Siyasal iletişim ve 24 aralık 1995 genel seçimleri. Yeni Türkiye Dergisi, 2(11), 790-802.

9. Castells, M. (2009). Communication Power. New York: Oxford University Press.
10. Castells, M. (2012). Networks of Outrage and Hope: Social Movements in the Internet Age. Polity Press.
11. Chadwick, A. (2013). The Hybrid Media System: Politics and Power, New York: Oxford University Press.
12. Geray, H. (2003). İletişim ve Teknoloji: Medya Düzeninde Yeni Medya Politikaları. İstanbul: Ütopya Yayınları.
13. Değirmenci, F., & Terzioğlu, E. (2022). A Digital Diplomacy Irony: Donald Trump. Opus Journal of Society Research, 19(47), 490-505.
14. Elden, M. (2018). Reklam ve Reklamcılık. İstanbul: Say Yayınları.
15. Enli, G. (2015). Mediated Authenticity: How the Media Constructs Reality. New York: Peter Lang.
16. Esen, F. S. (2022). Dijital Liderlik. (Ed) Ü.B.Esen, Liderliğin Dönüşümü: Postmodern Liderlik Teorileri içinde (17-35). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
17. Fisk, P. (2002). The making of a digital leader. Business Strategy Review, 13(1), 43-50.
18. Forman, J., & Damschroder, L. (2015). "Qualitative content analysis" ın empirical methods for bioethics: A Primer. Published, 39-62.
19. Güngör, N. (2011). İletişim Kuram ve Yaklaşımlar. Ankara: Siyasal Kitabevi.
20. Jenkins, H. (2016). Spreadable Media: Creating Value and Meaning in a Networked Culture. New York: NYU Press.
21. Sıkıru, T. O., & Atamaz, E. (2025). Twitter (X) as a political propaganda tool; a comparative analysis of the 2020 U.S. presidential election. İmgelem, Yeni Medya Çalışmaları, 627-648.
22. Bimber, B. A., & Davis, R. (2003). Campaigning Online: The Internet in U.S. Election. New York: Oxford University Press.
23. Bivens, R. (2019). Programming the Rules of Engagement: Social Media Design and non-profit System. In M. X. D. Carpini (Ed), Digital Media and Democratic Futures (32-68). Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
24. Karana, S. (2025). Şov devam etmeli: Donald Trump’ın performatif popülizmi. Akdenizİletişim, 49, 260-284
25. Maarek, P. J. (2014). Politics 2.0: New forms of digital political marketingand political communication. Tripodos, 34, 13-22.
26. Ologunebi, J. O., & Taiwo, E. B. (2025). The impact of digital communication on governance, political Dynamics and leadership; a case study of the Nigerian people and process. MPRA, 18, 1-58.
27. Oparaugo, B. (2021). Media and politics: political communication in the digital age. International Journal of Multidisciplinary Research and Explorer (IJMRE), 1(2), 14-23.
28. Ordu, A., & Nayır, F. (2021). Dijital liderlik nedir? Bir tanım önerisi, E-Uluslararası Eğitim Araştırmaları Dergisi, 12(3), 68-81.
29. Boulianne, S., & Larsson, A. O. (2023). Engagement with candidate post on Twitter, instagram and facebook during the 2019 election. New Media & Society, 25(1), 119-140.
30. Boulianne, S., & Larsson, A. O. (2024). Comparative digital political communication: Comparisons across countries, platforms and time. Social Science Computer Review, 42(5), 1092-1100.
31. Esser, F., & Pfetsch, B. (2020). Political Communication, D. Caramani (Ed), in Comparative Politics (336-358). New York: Oxford University Press.
32. Farkas, X., & Bene, M. (2020). Images, politicans and social media: Patterns and effects of politicians image-based political communication strategeis on social media. The International Journal of Press / Politics, 1-24.
33. Ünür, E. (2024). Siyasal pazarlama süreçlerinde dijital kampanyalar: 2023 Cumhurbaşkanlığı seçimleri. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 26(1), 139-176.
34. Uztuğ, F. (2004). Siyasal iletişim yönetimi: Siyasette marka yaratmak. İstanbul: MediaCat Yayınları.
35. Vaccari, C. (2013). Digital politics in Western democracies: A comparative study. Baltimore: John Hopkins University Press.
36. Villaplana, F.R., & Fitzpatrick, J. (2024). Digital leaders: political leadership in the digital age. Frontiers Political Science, 6, 1-8.