AB Grundtvig ve Leonardo Da Vinci Eğitim Modellerinin Mülki İdare Amirlerinin Hizmet Sunumuna Entegrasyonu

Öz

Grundtvig ve Leonardo da Vinci programları, bireysel öğrenme ihtiyaçlarını desteklemenin yanı sıra kurumsal kapasiteyi artırmayı, iyi uygulamaların transferini sağlamayı ve yenilikçi eğitim çözümlerini teşvik etmeyi amaçlamaktadır. Söz konusu programlar, özellikle yerel yönetimlerde ve kamu idaresinde görev yapan üst düzey yöneticilerin, eğitim planlaması ve uygulama süreçlerine daha aktif ve yapısal katkılar sunmasına olanak tanımaktadır. Bu çalışmanın temel amacı, Avrupa Birliği’nin (AB) Grundtvig ve Leonardo da Vinci eğitim modellerinin Türkiye’de mülki idare amirlerinin hizmet sunumuna ne ölçüde yansıdığı ve entegrasyonunu yönetişim anlayışı çerçevesinde incelemektedir. Bu çalışma, AB’nin yaşam boyu öğrenme stratejileri kapsamında geliştirilen Grundtvig ve Leonardo da Vinci programlarının Türkiye’deki yerel eğitim sistemine entegrasyon sürecini, nitel araştırma yaklaşımıyla incelenmiştir. Avrupa Komisyonu, Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı ve İçişleri Bakanlığı tarafından yayımlanan resmî belgeler, temel veri kaynakları olarak değerlendirilmiştir. Bu amaçla araştırmada, alan yazın kapsamında yer alan ulusal ve uluslararası politika belgeleri, yasal düzenlemeler, strateji raporları ve uygulama kılavuzları doküman incelemesiyle yöntemiyle çözümlenmiştir. İncelenen belgeler doğrultusunda, mülki idare amirlerinin bu AB programlarının uygulanmasında yalnızca idari denetim rolüyle sınırlı kalmadığı; aynı zamanda yerel düzeyde kurumsal eşgüdüm sağlayan, proje süreçlerini yöneten ve eğitim politikalarının yerelleştirilmesinde aktif görev üstlenen aktörler haline geldiği sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Avrupa Birliği
• Grundtvig
• Leonardo da Vinci
• Eğitim

Integration of the EU Grundtvig and Leonardo da Vinci Education Models into the Service Delivery of the District Governors

Öz

The Grundtvig and Leonardo da Vinci programs developed for this purpose aim to support individual learning needs, increase institutional capacity, facilitate the transfer of good practices, and encourage innovative educational solutions. These programs enable senior managers working in local government and public administration to make more active and structural contributions to education planning and implementation processes. The main objective of this study is to examine, within the framework of governance, the extent to which the European Union’s Grundtvig and Leonardo da Vinci training models are reflected in and integrated into the service delivery of administrative officials in Turkey. This study examines the integration process of the Grundtvig and Leonardo da Vinci programs, developed within the scope of the European Union’s lifelong learning strategies, into the local education system in Turkey using a qualitative research approach. Official documents published by the European Commission, the Ministry of National Education of the Republic of Turkey, and the Ministry of Interior were evaluated as primary data sources. To this end, national and international policy documents, legal regulations, strategy reports, and implementation guidelines, as included in the field literature, were analyzed using document review methods. Based on the documents examined, it was concluded that local administrative officials are not limited to an administrative oversight role in implementing these EU programs; they have also become key actors facilitating institutional coordination at the local level, managing project processes, and taking an active role in the localization of education policies.

Anahtar Kelimeler

• European Union
• Grundtvig
• Leonardo da Vinci
• Education

Kaynakça

1. Akbaba, S. (2007). Role of education and cultural policies in the social construction of the European Union [Yüksek Lisans Tezi]. Marmara Üniversitesi.
2. Aykut, C. M. (2006). Türkiye ve A.B.D.’de okul yöneticilerinin yetiştirilmesinin karşılaştırılması [Yüksek Lisans Tezi]. Dokuz Eylül Üniversitesi.
3. Babacan, A. (2018). The new form of the public-civil society relations and the welfare state. Muhafazakar Düşünce, 14(53), 301-322.
4. Babuç, Z. T., Çolak, C. B. (2022). Suriyeli öğrencilerin Türk eğitim sistemine entegrasyonuna ilişkin ortaokul öğretmenlerinin deneyimleri: Osmaniye ili örneği. İnsan Hareketliliği Uluslararası Dergisi, 2(2), 166-199.
5. Bağcı, E. (2011). Avrupa Birliği’ne Üyelik Sürecinde Türkiye’de Yaşam Boyu Eğitim Politikaları. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 30(2), 139-173.
6. Baloğlu, İ., Ayılmazdır, B., Kalkan, B., S. (2023). Halk eğitim merkezi kursiyerlerinin motivasyon durumlarının değerlendirilmesi. International Academic Social Resources Journal, 8(45), 2084-2093. https://doi.org/10.29228/ASRJOURNAL.67773
7. Bilgin, K. U., Çapar, S. (2010). Taşrada kamu yönetiminin etkinliği açısından mülki idare amirlerinin eğitimi. Türk İdare Dergisi, 467, 53-73.
8. Bozacı, H. (2012). Türk Ulusal Ajansı tarafından desteklenen hayat boyu öğrenme projelerinde bilişim teknolojileri kullanım durumu. [Yüksek Lisans Tezi]. Bahçeşehir Üniversitesi.

9. Choudhury, W. U. (2022). Political science and educational administration: An overview of some important dimensions. Educational Administration: Theory and Practice, 28(4), 275-279. https://doi.org/10.53555/kuey.v28i4.6887
10. Çelik, M., Akgün, B. (2023). Etkili bir yumuşak güç unsuru olarak uluslararası eğitimin Türk dış politikasındaki yeri. Liberal Düşünce Dergisi, 28(111), 121-150. https://doi.org/10.36484/liberal.1355556
11. Çelikkol, H., Özünlü, M. (2013). Mesleki ve teknik eğitimde öğrenci uygulama becerilerinin artırılması: Leonardo da Vinci projeleri. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 38, 39-50.
12. Çepni, S. (2009). Araştırma ve Proje Çalışmalarına Giriş. Celepler Matbaacılık.
13. Gürel, F. (2006). Türk kamu yönetiminin AB’ye uyumu ve mülki idare amirliği [Yüksek Lisans Tezi]. Muğla Üniversitesi.
14. Hwang, H., Seo, D. (2012). Policy implication of lifelong learning program of EU for Korea. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 46, 4822-4829. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2012.06.342
15. Irisominabo, T. (2021). The teacher and students in school administration: Issue of “right”. International Journal of Innovative Legal ve Political Studies, 9(3), 39-43.
16. Kadıoğlu, Ö. (2023a). Avrupa Birliği eğitim politikalarının ortaöğretim ve yükseköğretim çerçevesinde Türkiye eğitim politikaları açısından incelenmesi. International Journal of Social Sciences, 7(32), 534-549. https://doi.org/10.52096/usbd.7.32.34
17. Kadıoğlu, Ö. (2023b). Türkiye eğitim politikalarının Avrupa Birliği eğitim politikaları doğrultusunda değerlendirilmesi. Journal of Social Research and Behavioral Sciences, 9(20), 403-417. https://doi.org/10.52096/jsrbs.9.20.28
18. Kalaycı, S. (2011). Türkiye’nin Avrupa Birliği eğitim programları’na katılımı, amaçları, gelişimi ve uygulanması (Selçuk Üniversitesi kapsamındaki Erasmus öğrencileri üzerine bir inceleme) [Yüksek Lisans Tezi]. Selçuk Üniversitesi.
19. Kepenekci, Y. K. (2011). Educational administrators’ education in law. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 44(1), 1-16.
20. Kihtir, A. (2003). Avrupa Birliği’nin eğitim politikası. [Doktora Tezi]. İstanbul Üniversitesi
21. Kutlu, Ö., Gezici, H. S., Özdemiray, M. (2015). Mülki idare sisteminin dünyadan örneklerle karşılaştırmalı bir analizi. 13. KAYFOR Kamu Yönetimi Kongresi, Konya, Türkiye.
22. Lewis, M. M., Garces, L. M., Frankenberg, E. (2018). A comprehensive and practical approach to policy guidance: The Office for Civil Rights’ role in education during the Obama administration. Educational Researcher, 48(1), 51-60. https://doi.org/10.3102/0013189X18801549
23. Maunsell, C., McLoughlin, L., Carrigan, J., McLoughlin, V. (Eds.). (2013). Grundtvig Learning Partnership: Reintegration into society through education and learning (RISE). St. Patrick’s College, Educational Disadvantage Centre.
24. Oplatka, I. (2009). The field of educational administration. Journal of Educational Administration, 47(1), 8-35. https://doi.org/10.1108/09578230910928061
25. Özdemiray, S. M., Kutlu, Ö. (2020). Sosyolojik kurumsalcılık ekseninde mülki idare amirlerinin mesleki rol algıları. TESAM Akademi Dergisi - Turkish Journal of TESAM Academy, 7(1), 165-196.
26. Özer, B., Kuşlu, M. (2012). Yerel yönetimlerdeki yönetim bilgi sistemleri ve karar destek süreçleri: Manisa belediyesi örneği. CBÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 10(1), 1-20.
27. Özkan, A. (2007). Eğitim yöneticilerinin görüşlerine göre mülki idare amirlerinin liderlik davranışlarının eğitime etkisinin incelenmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 8(2), 189-203.
28. Özkan, A. (2021). Mülki idare amirlerinin liderlik davranışlarının eğitim üzerindeki etkisi (3. baskı). Pegem Akademi.
29. Parra, R. B. (2018, September 9-14). Leonardo da Vinci interdisciplinarity [Paper presentation]. 31st Congress of the International Council of the Aeronautical Sciences, Belo Horizonte, Brazil.
30. Papaioannou, K. (2022). The integration of European intercultural educational policies in the Greek educational system. International E-Journal of Advances in Education, 8(24), 320-330. https://doi.org/10.18768/ijaedu.1224483
31. Pekdoğan, A., Kahraman, B., Aydın, H., Öner, E., Çağan, K., Yorulmaz, H. (2023). Avrupa Birliği eğitim politikaları ve Türk eğitim sistemine etkileri. International Journal of Social and Humanities Sciences Research, 10(97), 1504-1513. https://doi.org/10.5281/zenodo.8196819
32. Rotaru, C. (2014). The triad: Grundtvig, Haret, Gusti outdoor education in the history of the international pedagogy. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 142, 1109-1113. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2014.07.661
33. Sirok, K., Košmrlj, K. (2012). Lifelong learning programme as a mechanism of change at the national level: The case of Slovenia. Managing Global Transitions, 10(4), 379-398.
34. Şahin, H. (2020). Göç olgusu, mülteci çocukların eğitimi ve Suriyeli mülteci çocukların Türk eğitim sistemine entegrasyonu süreci. Uluslararası Türkçe Edebiyat Kültür Eğitim Dergisi, 9(1), 377-394.
35. Tosun, O. (2019). Avrupa Birliği eğitim politikalarında dezavantajlı gruplar [Yüksek Lisans Tezi]. Dokuz Eylül Üniversitesi
36. Toybıyık, S. S. (2017). Coğrafi tabanlı Türkiye bina envanterinin oluşturulması. [Uzmanlık Tezi]. T.C. Çevre ve Şehircilik Bakanlığı.
37. Turan, E. Z., Erginer, A., Erginer, E., Yılmaz, F. N. (2018). Coach 4 Me: Öğretmen eğitiminde kullanılabilecek bir Leonardo Da Vinci projesi deneyimi. Opus Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 8(9), 166-199. https://doi.org/10.26466/opus.498760
38. Uzer von Busch, E. (2010). Kentsel kültür mirasına yönelik risk azaltımı için bir yönetim modeli önerisi: İstanbul-Büyükada örneği. Doktora tezi.
39. Ulucak, B. (2010). Türkiye’de mülki idare sistemi ve sistemin güncel sorunları [Yüksek Lisans Tezi]. Selçuk Üniversitesi
40. Ulutaş, M. Y., Tümtaş, M. S. (2023). PİKTES Projesinin Türkiye’deki Suriyelilerin entegrasyonuna etkisi: Antalya örneği. Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 7(3), 481-496.
41. Üzmez, P. (2019). Türkiye’de büyükşehir belediyelerinin e-yönetişim uygulamaları: Yerel demokrasi ve katılım açısından bir değerlendirme. Yüksek lisans tezi.
42. Vargas, C. (2014). Lifelong learning principles and higher education policies. Tuning Journal for Higher Education, 2(1), 91-105. https://doi.org/10.18543/tjhe-2(1)-2014pp91-105
43. Vural, Y. E. (2019). 6360 sayılı kanun’un mülki idare mesleği üzerindeki etkisi, Ordu ili örneği [Yüksek Lisans Tezi]. İstanbul Üniversitesi.
44. Yıldırım, A., Şimşek, H. (2021). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri (12. Baskı). Seçkin Yayıncılık.