Sosyal Devletten Neoliberal Devlete Türk Sağlık Sektöründeki Paydaşların Sağlıkta Dönüşüm Algısı

Öz

This study is related to the components and sub-applications of the Transformation Program in Health Sector in Turkey, which has been implemented in 2003. In the study, it is aimed that the current situation is examined by means of that the transformation applications are evaluated by stakeholders in the Turkish health sector. The study has been built in line with the literature review and field study methods. The transformation program which has been projected in two main phases between 2003 and 2009, and between 2009 and 2014, has brought out significant changes in Turkish health sector in terms of institutional/managerial and service-provision concepts. In the study, the problems emerged in Turkish health sector following the transformation program are stated and some proposals are made to solve them.In conclusion, various results have been obtained with this research, such as mainly that the positive perceptions of the patients are higher than those of the managers and physicians in the health sector toward the applications of the transformation

Anahtar Kelimeler

• -

SOSYAL DEVLETTEN NEOLİBERAL DEVLETE TÜRK SAĞLIK SEKTÖRÜNDEKİ PAYDAŞLARIN SAĞLIKTA DÖNÜŞÜM ALGISI

Öz

Çalışma, Türk sağlık sektöründe 2003 yılında uygulamaya konulan Sağlıkta Dönüşüm Programı bileşenlerini ve alt uygulamalarını konu edinmiştir. Çalışmada, Türk sağlık sektöründeki dönüşüm uygulamaları sağlık sektöründeki paydaşlar tarafından değerlendirilerek mevcut durumun incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışma, literatür incelemesi ve saha araştırması yöntemleri doğrultusunda kurgulanmıştır. 2003-2009 ve 2009-2014 yılları arasında iki temel faz şeklinde projelendirilen Sağlıkta Dönüşüm Programı, Türk sağlık sektöründe kurumsal/yönetsel ve hizmet anlayışı açısından önemli değişiklikleri beraberinde getirmiştir. Çalışma ile dönüşüm programı uygulamaları sonrasında Türk sağlık sektöründe ortaya çıkan sorunlar ve bu sorunların çözümüne yönelik öneriler ifade edilmiştir.Çalışma sonunda, hastaların dönüşüm programı uygulamalarına ilişkin olumlu algılarının yönetici ve hekimlere oranla daha yüksek düzeyde olması, hastaların, yönetici ve hekimlerin dönüşüm programı uygulamalarına ilişkin algılarının bazı demografik kriterlere göre farklılıklar teşkil etmesi ve de genel sağlık sigortasının sektördeki paydaşlar tarafından birincil derecede önemli görülmesi başta olmak üzere çeşitli sonuçlara ulaşılmıştır

Anahtar Kelimeler

• Dönüşen Devlet, Türk Sağlık Sektörü, Sağlıkta Dönüşüm Programı, Kamu Yönetimi

Kaynakça

1. AL, H. (2008). Yeni Kamu Yönetimi: Ülke Deneyimleri, Değişim Yayınları.
2. BARROW, C.W. (1993). Critical Theories of the State: Marxist, Neo-Marxist,Post- Marxist, The University of Wisconsin Press, London.
3. BARZELAY, M. (2001). The New Public Management: Improving Research and Policy Dialogue, University of California Press, England.
4. CASTLES, F.G., LEIBFRIED, S., LEWIS J. ve OBINGER H. (2010). The Oxford Handbook of the Welfare State, Oxford Univercity Press, Oxford.
5. DEMİREL, D. (2006). “Küresel Eksende Devletin Yeni Kimliği: “Etkin Devlet””, Sayıştay Dergisi, 60: 105-128.
6. DPT (2003). 58.Hükümet Acil Eylem Planı, Ankara. DÜNYA BANKASI, (2013). “Sağlıkta
7. P074053/health-transition-project?lang=en, Projesi”,
8. http://www.worldbank.org/projects/ 10.08.2013.

9. ERYILMAZ, B. (2009). Kamu Yönetimi, Okutman Yayıncılık, 2.Baskı, Ankara.
10. FERLIE, E. (1996). The New Public Management in Action, Oxford University Press, New York.
11. FIELD, A. (2005). Discovering Statistics Using SPSS, Secon Edition, Sage Publication, London.
12. FORMAN, L.E. (2009). Health Care Reform, ABDO, USA.
13. GENÇ, F.N. (2010). “Yeni Kamu Hizmeti Yaklaşımı”, Türk İdare Dergisi, Sayı: 466, 145- 159.
14. GIAIMO, S. (2002). Markets and Medicine: The Politics of Health Care Reform in Britain, Germany, and the United States, University of Michigan Press, USA.
15. GÜLER, B.A. (2006). “Sosyal Devlet ve Yerelleşme”, Memleket Siyaset Yönetim, 2: 29- 42.
16. GÜMÜŞ, A.T. (2010). Sosyal Devlet Anlayışının Gelişimi ve Dönüşümü, On İki Levha Yayıncılık, 1.Baskı, İstanbul.
17. GÜZELSARI, S. (2008). Küresel Kapitalizm ve Devletin Dönüşümü, Sosyal Araştırmalar Vakfı, 1.Basım, İstanbul.
18. HAQUE, M.S. (2008). “Global Rise Of Neoliberal State And Its Impact On Citizenship: Experiences In Developing Nations” , Asian Journal of Social Science, 36: 11–34. HILGERS, M. (2012).
19. “The Historicity of the Neoliberal State”, Social
20. Anthropology/Anthropologie Sociale, 20/1: 80–94.
21. HOOD, C. (1995). “The “New Public Management” In The 1980s: Variations On A Theme”, Accounting, Organizations and Society, 20: 93-109.
22. MARMOR, T.R. (1994). Understanding Health Care Reform, Yale University Press, USA.
23. OKMA, K. G. H., CRIVELLI L. (2009). Six countries, six reform models--the healthcare reform experience of Israel, the Netherlands, New Zealand, Singapore, Switzerland, and Taiwan, World Scientific, Singapore.
24. ÖZER, M.A. (2005). Yeni Kamu Yönetimi: Teoriden Uygulamaya, Platin Yayınevi, Ankara.
25. PARLAK, B. ve SOBACI, Z. (2010). Kuram ve Uygulamada Kamu Yönetimi: Ulusal ve Küresel Perspektifler, Alfa Aktüel Yayınları, 3.Baskı, Bursa.
26. PLANT, R. (2010). The Neo-liberal State, Oxford University Press, New York.
27. RAFFEL, M. (2007). Health Care and Reform in Industrialized Countries, Penn State Press, USA.
28. SAĞLIK BAKANLIĞI, (2003). Sağlıkta Dönüşüm, Ankara.
29. SAĞLIK BAKANLIĞI, (2011). Türkiye Sağlıkta Dönüşüm Programı Değerlendirme Raporu (2003-2010), Ankara.
30. SAĞLIK BAKANLIĞI, (2014). “Kurumsal-Tarihçe”, http://www.pydb.saglik.gov.tr/ default.aspx?menuTnm=164, 25.1.2014.
31. SAĞLIK BAKANLIĞI, (2014). “SDP (I. Faz)”, http://www.pydb.saglik.gov.tr/default.aspx? menuTnm=178&sayfa=SDP, 25.1.2014.
32. SAĞLIK BAKANLIĞI, (2014). “SDSGRP (II. Faz)”, http://www.pydb.saglik.gov.tr/ default.aspx?menuTnm=176&sayfa=SDSGRP 25.1.2014.
33. SARAN, U. (2001). “Küresel Değişim Dinamiklerinin Kamu Yönetimi Alanındaki Etkileri”, Türk İdare Dergisi, Aralık, 433: 37-51.
34. SUR, H., ATLI, H. (2001). “Türkiye’de Sağlık Reformu Çalışmalarına Bir Bakış”, Yeni Türkiye Sağlık-II, 40: 1163-1167.
35. SÜLKÜ, S.N. (2011). Türkiye’de Sağlıkta Dönüşüm Programı Öncesi ve Sonrasında Sağlık Hizmetlerinin Sunumu, Finansmanı ve Sağlık Harcamaları, T.C.Maliye Bakanlığı Strateji Geliştirme Başkanlığı, Yayın No: 2011/414, Ankara.
36. ŞENKAL, A. ve SARIİPEK, D.B. (2007). “Avrupa Birliği’nin Karşılaştırmalı Refah Modelleri ve Sosyal Politikada Devletin Değişen Rolü”, Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14/2: 146-175.
37. TÜRK ECZACILARI BİRLİĞİ, (2009). “Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu http://www.teb.org.tr/images/upld2/rapor/cqg20090505151835SSGSSRapor.pdf 02.01.2014. Hakkında Değerlendirme Raporu”,
38. TÜRK TABİPLERİ BİRLİĞİ, (2005). Genel Sağlık Sigortası, Türk Tabipleri Birliği Yayınları, İkinci Baskı, Ankara.
39. TÜRK TABİPLERİ BİRLİĞİ, (2007). Sağlıkta Piyasacı Tahribatın Son Halkası: AKP, Türk Tabipleri Birliği Yayınları, Birinci Baskı, Ankara.
40. TÜRK TABİPLERİ BİRLİĞİ (2011). T. C. Sağlık Bakanlığı’ndan “Sağlık Holding”e, Devlet Hastaneleri’nden “Şirket Hastaneleri”ne, Türk Tabipleri Birliği Yayınları, Birinci Baskı, Ankara.
41. TWADDLE, A.C. (2002). Health Care Reform Around the World, First Published, Greenwood Publishing Group, USA.
42. YAYLA, A. (1998). Liberalizm, Liberte Yayınları, 2.Baskı, Ankara..
43. YILDIRIM, S. (2001). “Değişimin Getirdiği Reform İhtiyacı”, Yeni Türkiye Sağlık-II, 40: 1140-1144.