PARENTING RIGHTS OF WORKERS IN THE SCOPE OF LABOUR CODE AND CIVIL SERVANTS CODE

Öz

Special regulations have been made in Turkish law for both workers and civil servants considering the importance of parenting. Under these regulations, parents have various rights both in terms of birth and adoption. Those rights include paid and unpaid leave as well as restrictions on working hours and shifting workers to light duties. Considering the provisions amended and added with the Law no. 6663, it is important to examine the subject. These rights were evaluated in this article separately under the Labor Code and Civil Servants Code.. In this way, the possibility of comparing the parenting rights recognized for civil servants and workers also arised.

Anahtar Kelimeler

• Parenting,Childbirth,Adoption,Maternity Leave,Unpaid Leave

İŞ KANUNU VE DEVLET MEMURLARI KANUNU KAPSAMINDA ÇALIŞANLARIN EBEVEYNLİĞE İLİŞKİN HAKLARI

Öz

Ebeveynliğin önemi dikkate alınarak Türk hukukunda gerek işçi gerek memurlar bakımından özel düzenlemeler öngörülmüştür. Bu düzenlemeler kapsamında ebeveynler hem doğum hem de evlat edinme durumlarında çeşitli haklara sahiptir. Tanınan haklar arasında ücretli ve ücretsiz izinler bulunduğu gibi çalışma sürelerinde sınırlama ve hafif işlere kaydırma gibi uygulamalar da yer almaktadır. Özellikle 6663 sayılı Kanunla değiştirilen ve eklenen hükümler de dikkate alındığında konunun incelenmesi önem arz eder. Söz konusu haklar çalışmamızda İş Kanunu ve Devlet Memurları Kanunu kapsamında ayrı ayrı değerlendirilmiştir. Böylelikle ebeveynliğe ilişkin olarak memur ve işçilere tanınmış olan hakları kıyaslama imkânı da doğmuştur.

Anahtar Kelimeler

• Ebeveynlik,Doğum,Evlat Edinme,Analık İzni,Ücretsiz İzin

Kaynakça

1. AKYİĞİT, E. (2006). 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, C. II, 2. Bası, Seçkin Yayınevi, Ankara.
2. ATEŞ, M. (2011). Türk Hukukunda Hastalık ve Analığın Hizmet Akdine Etkileri, Beta Yayınevi, İstanbul.
3. AYDIN, F. (2014). Çalışma Mevzuatı İle İlgili Avrupa Birliği Direktifleri, Kayıhan Ajans, Ankara.
4. BACAK, B. / YİĞİT, Y. (2007). “Türk İş Hukukunda Kadın İşçilerin Çalışma Koşullarına İlişkin Düzenlemelerin Değerlendirilmesi”, Kamu-İş Dergisi; C. 9, S. 2.
5. ÇELİK, N. ve CANİKLİOĞLU, N. ve CANBOLAT, T. (2016). İş Hukuku Dersleri, 29. Bası, Beta Yayınevi, İstanbul.
6. EKONOMİ, M. (2015). “Doğum Yapan Kadın İşçilere Verilmesi Gereken Süt İzninin Çalışma Süresinden Sayılma Özelliği ve Hukuki Sonuçları”, s. 21-47, Legal İSGHD, C. 12, S. 47.
7. GÜNAY, C. İ. (2015). İş Kanunu Şerhi, C. 2, 4. Baskı, Yetkin Yayınevi, Ankara.
8. KÖSEOĞLU, A. C. (2017). “Türk İş Hukukunda Analık”, s. 97-124, İş ve Hayat Dergisi, S. 4.

9. KÖSEOĞLU, A. C. ve KAYA, A. (2011). “Türk İş Hukukunda Kadın İşçilerin Korunması”, s. 45-79, Legal İSGHD, 2011/29.
10. MOLLAMAHMUTOĞLU, H. ve ASTARLI, M. ve BAYSAL, U. (2014). İş Hukuku, 6. Bası, Turhan Kitabevi, Ankara.
11. NARMANLIOĞLU, Ü. (2014). İş Hukuku Ferdi İş İlişkileri I, 5. Baskı, Beta Yayınevi, İstanbul.
12. ÖZDEMİR, B. (2009). “Doğum İzni Dönüşünde İşinin Değiştirilmesi İstenen ve Bu Yolda Baskı Yapılarak İstifa Ettirilen İşçinin İşe İade Davası”, s. 100-109, Sicil İş Hukuku Dergisi, Aralık/2009.
13. ÖZEL, K. (2011). “Karar İncelemesi Bir Yargıtay Kararı Işığında Süt İzinlerinin Hukuki Niteliği”, s. 325- 330, Çalışma ve Toplum Dergisi, S. 28, 2011/1.
14. ÖZER, H. D. (2009). “Doğum İzninin İşçinin Kıdemine ve İş Sözleşmesinin Feshine Etkisi”, s. 123-136, Çalışma ve Toplum Dergisi, S. 21, 2009/2.
15. SÜZEK, S. (2017). İş Hukuku, 13. Bası, Beta Yayınevi, İstanbul.
16. TAŞKENT, S. ve KURT, D. (2014). “Uluslararası Düzenlemeler Çerçevesinde Türk İş Mevzuatında Kadın İşçinin Korunması”, s. 29-50, Çalışma ve Toplum Dergisi, S.40, 2014/1.
17. ULUSOY, T. (2017). “Bir Sosyal Koruma Olarak İş Kanunu’nda Gebe ve Yeni Doğum Yapan Kadın Çalışanlara Yönelik İzinler ve Kısmi Süreli Çalışma Hakkı Üzerine Güncel Gelişmelerin Değerlendirilmesi”, s. 741-766, Çalışma ve Toplum Dergisi, S. 53, 2017/2.
18. YAMAKOĞLU, E. ve KARAÇÖP, E. (2014), “İş Hukukunda Ücretsiz İzin Uygulamaları”, MÜHFHAD, Prof. Dr. Ali Rıza Okur’a Armağan, C. 20, S. 1