MIGRATION FROM MIGRANT SETTLER TO SITUATEDNESS, FROM FLOATINGNESS TO LOCALITY...

Öz

The settlement and displacement capacities of people once refer to the strengthening of their roots on one side and the rootlessness on the other. Where we live for human beings, "to stay" is the most natural form of existence. Human structure must belong to a certain 'place', which can not sustain its existence as a 'floating-minded' mind or 'situatedness' living creature in order to maintain a regular and harmonious relationship between the environment and the city culture. The place that forms the basis of this belonging turns into a 'place', a definition and a meaning, as time goes 'together' (with time a culture rooting on it). This is a spontaneous 'identification' and this means that the individual has an "existence point", that is to say, a place to "keep a residence" and to identify itself with it and it is also the opposite of placeness or non-place. The soul of this space identified as 'genius loci' with the spirit of time, which is expressed as 'Zeitgeist', bearing and describing the traces of the past, is the fallacy of this identification.

Anahtar Kelimeler

• Migration,Time-Space,Identification,Existence,Place

KONAR-GÖÇERLİKTEN YERLEŞİKLİĞE, YÜZER-GEZERLİKTEN YERELLİĞE GÖÇ...

Öz

İnsanların bir yere yerleşme ve yer değiştirme kapasiteleri bir taraftan köklerinin güçlendirilmesine bir taraftan ise köksüzlüğüne referans verir. İnsan için yaşadığı yerde “mesken tutmak” varoluşunun en doğal şeklidir. İnsan yapısı gereği çevresi ve kent kültürü arasında düzenli ve uyumlu bir ilişki sağlamak arzusuyla ‘yüzer-gezer’ bir zihin ya da ‘konar-göçer’ bir canlı olarak varlığını sürdüremez, belli bir ‘yer’e ait olmalıdır. Bu aidiyetin tabanını oluşturan mekân zamanla birlikte ‘yoğunlaştıkça’ - zamanla bir kültür ona kök saldıkça- bir ‘yer’e dönüşür, tanım ve anlam kazanır. Bu bir kendiliğinden ‘özdeşleşme’ durumudur, yersizlik (placeness) ya da olmayan yer (non-place) karşıtı bu durum, bireyin bir “varoluş noktası” na sahip olması yani bir yerde “mesken tutması”, kendisini orasıyla özdeşleştirmesi anlamına da gelir. Geçmişteki izleri taşıyan ve anlatan ‘Zeitgeist’ diye ifade edilen zamanın ruhu ile ‘genius loci’ olarak tanımlanan mekânın ruhu bu özdeşleşmenin sacayaklarıdır.

Anahtar Kelimeler

• Göç,Zaman-Mekân,Özdeşleşme,Varoluş,Yer

Kaynakça

1. AGNEW, J. (1987). Place and Politics: The Geographical Mediation of State and Society, Boston, Allen & Unwin.
2. ALLEN, J. (2003). ‘Power’ in Agnew, John; Mitchell, Katharyne; Toal, Gerard (eds.), A Companion to Political Geography, Blackwell, Malden.
3. ANDERSON, B. (1991). Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism, London, Verso.
4. APPADURAI, A. (1998). Modernity at Large: Cultural Dimensions of Globalization, University of Minnesota Press, London.
5. AUGÉ, M. (2008). Non-sites, An Introduction to Supermodernity, Verso, London.
6. BRAH, A. (1996). Cartographies of Diaspora: Contested Identities, Routledge, London.
7. BRUBAKERS, R. (2009). Citizenship and Nationhood in France and Germany, Harvard University Press, Cambridge.
8. DUBETSKY, A. (1976). ‘Kinship, Primordial Ties, and Factory Organisation in Turkey: An Anthropological Approach’, International Journal of Middle East Studies, 7 (3), pp. 433-51.

9. GIDDENS, A., SUTTON, P. W. (2013). Sociology, Seventh Edition, Polity Press, Cambridge.
10. GOLDBERG, D. T. (1994). Multiculturalism: A Critical Reader, Blackwell, Oxford.
11. HARVEY, D. (2000). Spaces of Hope, University of California Press, Berkeley.
12. HEIDEGGER, M. (1996) Being and Time, Trans. Joan Stambaugh, State U of New York, Albany.
13. INTERNATIONAL ORGANIZATION FOR MIGRATION (IOM), (2012). World Migration Report 2012, International Organization for Migration, Geneva.
14. KUHN, A. (1995). Family Secrets: Acts of Memory and Imagination, Verso, London, New York.
15. KYAMBI, S. (2005). Beyond Black and White: Mapping New Immigrant Communities, Institute for Public Policy Research, London.
16. LANG, R. E., HUGHES J. W., DANİELSEN, K. A. (1997). “Targeting the Suburban Urbanites: Marketing Central-city Housing”, Housing Policy Debate, 8, 437-470.
17. LEFEBVRE, H. (1991). The Production of Space, Blackwell Publishers, Oxford.
18. MONTGOMERY, J. (1998). “Making a City: Urbanity, Vitality and Urban Design”, Journal of Urban Design, 3(1),93-116.
19. NORBERG-SCHULZ, C. (1980). Genius Loci: Towards a Phenomenology of Architecture, Rizzoli, New York.
20. MASSEY, D. (1995). ‘Imagining the World’ in Allen, John; Massey, Doreen (eds.), Geographical Worlds, Oxford University Press, Oxford.
21. POLAT, E. (2014). Çeşitlilik, Çok-kültürlülük ve Farklılaşma Lensleri ile Kente Bakmak içinde: Toplumsal Çeşitlilik Yeni Söylem, Politikalar, Mekânsal Planlama ve Uygulamalar, Bildiriler Kitabı, KBAM, Ankara.
22. RELPH, E. (1976). Place and Placelessness, Pion Limited, London.
23. SAID, E. (2006). Kış Ruhu: Edward W. Said’den Seçme Yazılar, Çev. Tuncay Birkan, Metis Seçkileri, Ankara.
24. SANDERCOCK, L. (2003). Cosmopolis 2: Mongrel Cities of the 21st Century, Continuum, NY.
25. SANDERCOCK, L. (2004). “Reconsidering Multiculturalism: Towards an Intercultural Project”, In Wood, P. (ed) The Intercultural City Reader, Comedia, Stroud.
26. SUNAY, S. (2010) Dosya: Küreselleşen İstanbul, İstanbul, Yarını Olmayan Bir Mümkün. Mimarlık, 356.
27. TALEN, E. (2008). Design for Diversity, Exploring Socially Mixed Neighborhoods, Elsevier, Oxford.
28. TARDE, G. (1999). Monadologie et Sociologie, Les Empecheurs Depenseren Rond, Paris.
29. TEKELİ, İ. (2009). Sosyal Sermaye Kavramına Verilen Önemin Bölgesel Gelişme Sorununa Yaklaşmakta Getirebileceği Yeni Mantık Üzerine, 4. Bölgesel Kalkınma ve Yönetişim Sempozyumu, TEPAV, Ankara.
30. TÜİK (2017). “Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi Sonuçları”, https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?kn=95&locale=tr, 15.05.2017.
31. TÜMER, G. (2009) “Mea Achitectura Mea Culpa. Pipoyu, Elmayı, Ayasofya’yı, Le Corbusier’yi Yadsımak”, Mimarlık 348(Çevrimiçi), http://www.mo.org.tr/mimarlikdergisi/index.cfm?sayfa=mimarlik&DergiSayi=362&RecID=2155.
32. UNITED NATIONS (UN). (2014). World Urbanization Prospects: The 2014 Revision, United Nations, New York.
33. WERTHMANN, C., BRIDGER J. (2015). Metropolis Nonformal, Applied Research and Design Publishing, Novato.
34. WILLETT, C. (1998). Theorizing Multiculturalism: A Guide to the Current Debate, Blackwell, Oxford.
35. ZUKIN, S. (1998). “Urban Lifestyles: Diversity and Standardization in Spaces of Consumption”, Urban Studies, 35(5), 825-839.