FERDİNAND DE SAUSSURE’ÜN ”GENEL DİLBİLİM DERSLERİ” ADLI KİTABINDA DİLE YAKLAŞIM METOTLARI ÜZERİNE BİR BAKIŞ

Bu çalışmada, yapısalcılık kuramının öncüsü sayılan Ferdinand de Saussure’ün “Genel Dilbilim Dersleri” adlı kitabındaki dile yaklaşım metotları üzerinde durulmuş ve bu hususta araştırma yapan dilbilim araştırmacıları temel alınarak tanıtım niteliğinde bir çalışma yapılmıştır. İsviçreli dilbilimci Saussure, dilin farklı açılardan incelenmesi gerekliğini ortaya koymuş ve bu zamana kadar yapılan dilbilim araştırmalarının seyrini değiştirmiştir. Ölümünden sonra iki öğrencisi tarafından yayımlanan “Genel Dilbilim Dersleri” adlı kitabı, dilbilim çalışmalarının önünü açarak kendinden sonra gelen dilbilim araştırmacılarına kaynak teşkil etmiştir. Dili, göstergelerden oluşan bir sistem olarak tanımlayan Saussure, dilin bir dizge olduğu görüşü üzerinde yoğunlaşarak, dilin belli başlı kalıplar çerçevesinde incelenmesi gerektiğni savunmuştur: Her türlü ön yargıları bir kenara bırakarak, salt duyguların incelenmesiyle dilin betimselliği üzerinde durmuş; Dil, hem bir tarihin ürünü hem de belli bir dönemde yaşayan bireyler için oluşturulmuş bir sistem özelliği arz etmektedir, görüşü çerçevesinde artzamanlı ve eşzamanlı inceleme üzerinde durmuş ve töz-biçim, dil-söz ayrımına gitmiştir.

This study analyses the methods of approaching language in the book “Course in General Linguistics” by Ferdinand de Sausurre, who is regarded as the pioneer of the theory of structuralism. This is an introductory study which is based on the works of linguistics researchers on its subject matter. The Swiss philologist Sausurre suggested that language must be studied in different perspectives, and changed the course of the linguistic studies carried out until his era. The book “Course in General Linguistics”, published by two of his students after his passing, paved the way for linguistics studies and became a source for latter researchers in the area of linguistics. Sausurre defines language as a system of indicators, and focuses on the opinion that language is a sequence, hence suggesting the idea that language must be studied according to certain patterns: the descriptive nature of language laid emphasis on diachronic and synchronic inspection, centered around the opinion that is “Language exists as both a product of a history, and a system that is formed for individuals living in a certain time period” through a study of pure sentiments, free of all prejudice, and progressed by separating essence and form, language and speech.