TÜRKİYE CEZA İNFAZ KURUMLARINDA EĞİTİM DENETİMİ (YAPISI VE YASAL DAYANAKLARI)

Bu araştırmanın amacı, Türkiye Ceza İnfaz Kurumlarında uygulanan eğitim denetiminin yapısını ve yasal dayanaklarını belirlemek ve konuyla ilgili öneriler geliştirmektir. Araştırmada nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Veriler, doküman analizi tekniğiyle toplanmış ve betimsel yöntemle çözümlenmiştir. Araştırmada, Adalet Bakanlığı teftiş/denetim mevzuatında, teftiş/denetim kurulları arasında tam bir koordinasyonun öngörülmediği, kontrolörler kurullarının taşra teşkilatlarının kurulmasına ilişkin düzenlemelerin bulunmadığı, farklı birçok kurum ve birimin denetlenmesinin emredildiği belirlenmiştir. Ayrıca mevzuatta bazı ifadelerin yoruma açık ve netlikten uzak olduğu; denetim personelinin çoğunluğunun öğretmenlik dışı alan mezunu olduğu; bu personel için eğitim alanında çalışma şartı aranmadığı; adaylık ve hizmet içi eğitim süreçlerinde ceza infaz kurumlarındaki eğitim etkinliklerinin denetimine ilişkin bilgiye yer verilmediği belirlenmiştir. Mevcut düzenlemenin, eğitim mevzuatında belirtilen tüm eğitim etkinliklerini kapsamadığı, güncel olmadığı, rehberlik işlevini içermediği, bağımsızlık ölçütlerini tam olarak karşılamadığı ve denetimlerin sıklık ve standart açısından birlik sağlamadığı da saptanmıştır. Sonuç olarak, Adalet Bakanlığı teftiş/denetim mevzuatının teorik etkililik açısından yetersiz olduğu; bu bağlamda mevcut mevzuatın iyileştirilmesi gerektiği ortaya konulmuştur. Literatürde benzer bir çalışmaya rastlanmaması, araştırmanın literatüre öncül bir katkı sunacağına işaret etmektedir.

The aim of this research is to determine the structure and legal basis of educational supervision implemented in Turkish penal institutions and to develop suggestions on the subject. In the study, qualitative research method was used. The data was collected using the document analysis technique and analyzed using the descriptive method. In the study, it was determined that the supervision regulations of the Ministry of Justice did not envisage full coordination among the supervisory boards, that there were no provisions regarding the establishment of provincial organizations for the boards of controllers, and that numerous different institutions and units were mandated to be supervised. In addition, it was found that some provisions in the legislation were ambiguous and lacked clarity; that the majority of the supervision personnel were graduates of fields other than teaching; that no requirement for professional experience in the field of education was stipulated for such personnel; and that the probation and in-service training processes did not include information concerning the supervision of educational activities in penal institutions. Furthermore, the current regulations were found not to cover all educational activities prescribed by the education legislation, to be outdated, not to incorporate a guidance function, not to fully meet the criteria of independence, and not to ensure uniformity in terms of the frequency and standards of supervision. In conclusion, it has been revealed that the supervision legislation of the Ministry of Justice is insufficient in terms of theoretical effectiveness; in this context, it has been revealed that the current legislation needs to be improved. The absence of similar studies in the literature indicates that this research will provide an initial contribution to the field.