Metaphorical Conceptualizations of Cultural Heritage among Turkish and Syrian University Students

This study explores how Turkish and Syrian university students conceptualize cultural heritage through metaphorical expressions. It aims to understand how students from different cultural backgrounds make sense of a concept closely related to identity, memory, and collective belonging. The study draws on Lakoff and Johnson’s (1980) Conceptual Metaphor Theory and is supported by Newmark’s (2010) classification of culture-specific items to analyze metaphors from both cognitive and cultural perspectives. The dataset of the study was collected from undergraduate students in the Department of English Language and Literature at Gaziantep University through an open-ended metaphor elicitation prompt administered in Turkish (“For me, cultural heritage is like … because …”). Responses were analyzed qualitatively to identify metaphor vehicles and to code justificatory clauses across six cultural domains, with descriptive frequency counts used to indicate relative prominence. The results show that Turkish and Syrian students rely on largely shared metaphorical patterns, particularly those of continuity, preservation, connection, identity, and value. However, they differ in how these metaphors are culturally elaborated through their explanatory clauses. Turkish students more often frame cultural heritage through collective continuity, preservation, and social responsibility, frequently drawing on nature-based metaphors (e.g., tree, root, natural environment) and transmission-oriented images such as bridge, trace, and word of mouth, emphasizing collective identity, social unity, responsibility, and value-based evaluations of heritage as a stabilizing social resource. Syrian students more frequently ground their metaphors in personal life, emotional memory, and historical continuity, highlighting internalized belonging, memory, emotional attachment, and endurance, while also referring to historical depth, language, and cultural traces that connect the past with present identity. Overall, the findings suggest that metaphor use reflects both shared cognitive structuring and culturally shaped experience, and that metaphor analysis offers insight into how cultural heritage is understood as both a material and a symbolic phenomenon in multicultural academic settings.

Bu çalışma, Türkiyeli ve Suriyeli üniversite öğrencilerinin kültürel miras kavramını eğretilemeli ifadeler aracılığıyla nasıl kavramsallaştırdıklarını incelemektedir. Çalışmanın amacı, farklı kültürel arka planlara sahip öğrencilerin kimlik, bellek ve kolektif aidiyetle yakından ilişkili olan bu kavramı nasıl anlamlandırdıklarını ortaya koymaktır. Kuramsal çerçeve, Lakoff ve Johnson’ın (1980) Kavramsal Eğretileme Kuramına dayandırılmakta ve Newmark’ın (2010) kültüre özgü öğeler sınıflandırması ile desteklenerek eğretilemelerin hem bilişsel hem de kültürel boyutlarıyla incelenmesine olanak sağlamaktadır. Çalışmanın veri seti, Gaziantep Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümünde öğrenim gören lisans öğrencilerinden, Türkçe olarak sunulan açık uçlu bir metafor uyaranı (“Bana göre kültürel miras … gibidir, çünkü …”) aracılığıyla toplanmıştır. Elde edilen yanıtlar, eğretileme çekirdeklerinin belirlenmesi ve gerekçelendirme ifadelerinin altı kültürel alan doğrultusunda kodlanması yoluyla nitel olarak çözümlenmiş; ayrıca tekrar eden örüntülerin göreli görünürlüğünü göstermek amacıyla betimsel sıklık hesaplamalarından yararlanılmıştır. Bulgular, Türkiyeli ve Suriyeli öğrencilerin büyük ölçüde benzer eğretilemeli örüntülere başvurduğunu göstermektedir. Bu örüntüler özellikle süreklilik, koruma, bağlantı, kimlik ve değer kavramları etrafında yoğunlaşmaktadır. Bununla birlikte, öğrenciler bu eğretilemeleri açıklayıcı ifadelerinde kültürel olarak farklı biçimlerde temellendirmektedir. Türkiyeli öğrenciler kültürel mirası daha çok kolektif süreklilik, korunma ve toplumsal sorumluluk çerçevesinde kavramsallaştırmakta; sıklıkla doğa temelli eğretilemelere (örneğin ağaç, kök, doğal çevre) ve aktarımı vurgulayan imgelere (örneğin köprü, iz, kulaktan kulağa aktarılan söz) başvurmaktadır. Bu kullanım, kültürel mirası kolektif kimliği güçlendiren, toplumsal birliği destekleyen, sorumluluk duygusuyla ilişkilendirilen ve toplum için dengeleyici bir sosyal kaynak olarak değerlendirilen bir unsur şeklinde konumlandırmaktadır. Suriyeli öğrenciler ise eğretilemelerini daha çok kişisel yaşam, duygusal hafıza ve tarihsel süreklilik bağlamında temellendirmektedir. Bu öğrenciler içselleştirilmiş aidiyet, hatıra, duygusal bağ ve dayanıklılık gibi temaları öne çıkarırken, aynı zamanda geçmiş ile bugünkü kimlik arasında bağ kuran tarihsel derinlik, dil ve kültürel izlere de sıkça atıfta bulunmaktadır. Genel olarak bulgular, eğretileme kullanımının hem ortak bilişsel yapılandırmaları hem de kültürel olarak şekillenen deneyimleri yansıttığını göstermektedir. Bu bağlamda eğretileme çözümlemesi, kültürel mirasın çok kültürlü akademik ortamlarda hem maddi hem de sembolik bir olgu olarak nasıl anlaşıldığına ilişkin önemli içgörüler sunmaktadır.