Tarihsel Acının Şiirdeki İki Yankısı: “Vatan Mersiyesi” ile Vaveylâ-yı Vatan Arasında Karşılaştırmalı Bir Çözümleme

Bu çalışma, tarihsel dönüm noktalarının şiir dilinde nasıl temsil edildiğini, Namık Kemal’in “Vatan Mersiyesi” ile Abdülkâdir Mübarek’in (Hulusî) Vaveylâ-yı Vatan adlı şiirleri üzerinden karşılaştırmalı olarak incelemeyi amaçlamaktadır. İncelemede kolektif bilinçdışı kavramı ile nazire geleneği ve metinlerarasılık yaklaşımı kuramsal zemin olarak benimsenmektedir. Nitel araştırma yöntemi doğrultusunda yürütülen inceleme; tematik yapı, imge kullanımı, tekrar unsurları ve söylem özelliklerine odaklanmaktadır. Bulgular, her iki şiirde de tarihsel kaybın “vatan” imgesi etrafında somutlaştırıldığını ve bu imgenin anne, beden ve kutsal mekân metaforlarıyla derinleştirildiğini göstermektedir. Biçimsel düzeyde tekrar dizeleri ve hitap unsurları ortak bir yas formu oluştururken ikinci metinde bu yapı eylem çağrısına dönüşmektedir. “Vatan Mersiyesi”nde ağıt, sitem ve içsel sorgulama ön plandayken Vaveylâ-yı Vatan’da kolektif hareket ve direniş söylemi belirginleşmektedir. Şiirin tarihsel olayları yalnızca yansıtan bir araç olmadığı; onları seçen, yoğunlaştıran ve yeniden kuran bir ifade alanı sunduğu tespit edilmiştir. İki metin arasındaki ilişki, basit bir etkilenmeden ziyade ortak bir travmatik dilin farklı tarihsel bağlamlarda yeniden üretimi olarak değerlendirilmiştir.

This study aims to comparatively analyze how historical ruptures are represented in poetic language through Namık Kemal’s Vatan Mersiyesi and Abdülkâdir Mübarek’s (Hulusî) Vaveylâ-yı Vatan. The research is grounded in Jung’s concept of the collective unconscious, alongside the frameworks of intertextuality and the nazire (imitation) tradition. Employing a qualitative research method, the study focuses on thematic structure, imagery, repetition, and discursive features. The findings reveal that in both poems, historical loss is concretized through the image of the “homeland,” which is further deepened by metaphors such as the mother, the body, and sacred spaces. At the formal level, repetition and apostrophic address construct a shared elegiac form; however, in the second poem, this structure evolves into a call for action. While Vatan Mersiyesi foregrounds lamentation, reproach, and introspection, Vaveylâ-yı Vatan emphasizes collective agency and resistance. In conclusion, the study demonstrates that poetry does not merely reflect historical events but reconstructs them through selective and intensified expression. The relationship between the two texts is interpreted not as simple influence but as the rearticulation of a shared traumatic language across different historical contexts.