Eros’un Ölümü ve Ötekinin Tasfiyesi: Zebercet ve Kemal’in Ontolojik Krizi Üzerine Bir Byung-Chul Han Okuması

Türk edebiyatının çağrışım gücü yüksek metinleri arasında yer alan Anayurt Oteli ve Masumiyet Müzesi üzerine literatürde yapılan geleneksel psikanalitik ve sosyolojik okumalar, eserlerin içsel dinamiklerini açığa çıkarmakta kurucu bir rol oynamıştır. Bu çalışma Zebercet ve Kemal karakterlerinin krizlerini Byung-Chul Han’ın çağdaş felsefesi temelinde performans toplumu, palyatif anestezi ve algofobi (acı korkusu) kavramları üzerinden yeniden okumayı amaçlamaktadır. Araştırma, karakterlerin eylemselliklerinin romantize edilmiş bir melankoli veya yalıtılmış travma yansıması olmanın ötesinde modern şeffaflık rejiminde Öteki’nin radikal başkalığından sistematik bir kaçış stratejisi olduğunu savunmaktadır. Yaşamın dönüştürücü gücü Eros’un getireceği asimetrik acıdan dehşete düşen bu kurgusal özneler, Başka’nın sarsıcı gerçekliğini nesneleştirip susturarak onu dilsiz ve pornografik bir sergi değerine indirgerler. Semptomatik analizler sonucunda Zebercet’in dışlayıcı şiddetinin yıkıcı bir depresif içe patlamayla, Kemal’in ise otantiklik terörü altındaki eşya fetişizminin narsisistik bir öz sömürüyle sonuçlandığı saptanmıştır. İlgili makale, edebî metinlerin felsefi deşifresini yaparak öznelerin acıdan kaçarak varoluşu salt bir hayatta kalma rejimine indirgediklerini ve modernitenin “Aynı’nın Cehennemi”nde kendi narsisizmlerinin kurbanı olduklarını ortaya koymaktadır.

Traditional psychoanalytic and sociological readings within the literature on Anayurt Oteli and Masumiyet Müzesi, two highly evocative texts of Turkish literature, have played a foundational role in uncovering the internal dynamics of these works. This study aims to reread the crises of the characters Zebercet and Kemal through the lens of Byung-Chul Han’s contemporary philosophy, specifically focusing on the concepts of the performance society, palliative anesthesia, and algophobia (the fear of pain). The research argues that the characters’ actions are not merely a reflection of romanticized melancholy or isolated trauma, but rather a systematic evasion strategy from the radical alterity of the Other within the modern regime of transparency. Terrified by the asymmetric pain brought by Eros—the transformative power of life—these fictional subjects objectify and silence the disruptive reality of the Other, reducing it to a mute and pornographic exhibition value. As a result of symptomatic analyses, it is determined that Zebercet’s exclusionary violence culminates in a destructive depressive implosion, whereas Kemal’s object fetishism under the terror of authenticity results in a narcissistic self-exploitation. By executing a philosophical decoding of these literary texts, the article demonstrates that these subjects reduce existence to a mere survival regime by escaping pain, ultimately becoming victims of their own narcissism within modernity’s “Hell of the Same.”